Πέθανε ο Σάντρο Ματσόλα, θρύλος της Ίντερ και της Εθνικής Ιταλίας

Contents

Ακολουθήστε το myvolos.net στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις. Ακολουθήστε μας στο επίσημο κανάλι του Myvolos.net στο Youtube

Με τη φανέλα των “νερατζούρι” έζησε τις πιο μεγάλες στιγμές της καριέρας του. Κατάκτησε τέσσερα πρωταθλήματα Ιταλίας και δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών, αποτελώντας μία από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές της περίφημης Μεγάλης Ίντερ του Ελένιο Ερέρα.

Ο δρόμος του στο ποδόσφαιρο δεν ήταν ποτέ απλός. Ο πατέρας του, Βαλεντίνο Ματσόλα, ήταν ένας από τους μεγάλους ηγέτες της θρυλικής Γκραν Τορίνο και χάθηκε στην τραγωδία της Σουπέργκα, όταν ο Σάντρο ήταν μόλις έξι ετών.

Η Ίντερ στάθηκε κοντά στον ίδιο και τον αδερφό του, Φερούτσο. Ο Μπενίτο Λορέντσι ανέλαβε να τους προσέχει και τα δύο παιδιά έγιναν από μικρά μέρος της οικογένειας των “νερατζούρι”. Στα 15 του ο Σάντρο μπήκε στις ακαδημίες και εκεί άρχισε να χτίζει τη δική του ποδοσφαιρική διαδρομή.

Ο Πεπίνο Μεάτσα ήταν ένας από τους ανθρώπους που τον βοήθησαν στα πρώτα του βήματα, ενώ ο Ερέρα παρακολουθούσε από κοντά την εξέλιξή του. Το ντεμπούτο του στη Serie A ήρθε το 1961, σε ένα από τα πιο επεισοδιακά Γιουβέντους-Ίντερ της εποχής. Η Ίντερ παρατάχθηκε ουσιαστικά με την ομάδα Νέων και γνώρισε βαριά ήττα με 9-1. Ο Ματσόλα, όμως, σκόραρε από το σημείο του πέναλτι και έδειξε από νωρίς ότι μπορούσε να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο.

Από τη σεζόν 1962-63 και μετά, ο Ερέρα τον καθιέρωσε στην πρώτη ομάδα. Κάπως έτσι άρχισε να γράφεται η ιστορία της Μεγάλης Ίντερ. Ο Ματσόλα ταίριαζε απόλυτα στο ποδόσφαιρο του Αργεντινο-Ιταλού τεχνικού. Ήταν γρήγορος, τεχνίτης και μπορούσε να επιτεθεί στον χώρο με χαρακτηριστική ευκολία.

Στις 27 Μαΐου 1964 ήρθε η βραδιά που τον έκανε θρύλο. Στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στη Βιέννη, η Ίντερ νίκησε 3-1 τη Ρεάλ Μαδρίτης και ο Ματσόλα πέτυχε δύο γκολ. Ήταν μόλις 21 ετών. Ένα από τα πιο ξεχωριστά στιγμιότυπα εκείνης της βραδιάς ήρθε μετά το παιχνίδι. Ο Φέρεντς Πούσκας του χάρισε τη φανέλα με το Νο10, ενώ ο Τζαμπιέρο Μπονιπέρτι είχε ήδη του είχε πει κάτι που ο νεαρός Σάντρο δεν ξέχασε ποτέ: ότι ήταν αντάξιος του πατέρα του.

Ακολούθησαν ακόμη μεγαλύτερες στιγμές. Η Ίντερ κατάκτησε δύο φορές το Διηπειρωτικό Κύπελλο και ο Ματσόλα είχε καθοριστική παρουσία στις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές της ομάδας.

Αν υπάρχει μία λέξη που περιγράφει το παιχνίδι του, αυτή είναι η “σερπεντίνα”. Ο Ματσόλα μπορούσε να περάσει διαδοχικούς αντιπάλους με την μπάλα στα πόδια και να συνεχίσει την προσπάθειά του με απίστευτη ταχύτητα. Το γκολ απέναντι στη Βάσας Βουδαπέστης, όταν πέρασε πέντε αντιπάλους μαζί με τον τερματοφύλακα, έμεινε ως μία από τις πιο χαρακτηριστικές φάσεις της καριέρας του.

Το 1971 τερμάτισε δεύτερος στην ψηφοφορία για τη Χρυσή Μπάλα, πίσω από τον Γιόχαν Κρόιφ. Παράλληλα, έγινε ο μοναδικός Ιταλός που κατέκτησε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, ενώ σκόραρε σε δύο διαφορετικούς τελικούς της διοργάνωσης.

Με την Εθνική Ιταλίας έκανε ντεμπούτο στα 20 χρόνια του απέναντι στη Βραζιλία του Πελέ και μάλιστα σκόραρε στο 3-0 του Σαν Σίρο. Κατάκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1968 και συνολικά φόρεσε 70 φορές τη φανέλα της “Σκουάντρα Ατζούρα”, πετυχαίνοντας 22 γκολ.

Η παρουσία του στην Εθνική συνδέθηκε για χρόνια με εκείνη του Τζιάνι Ριβέρα. Οι δύο μεγάλες μορφές του Μιλάνου έζησαν μια ιδιαίτερη αντιπαλότητα, η οποία κορυφώθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού το 1970 και έμεινε στην ιστορία ως η περίφημη “σταφέτα”. Δύο διαφορετικοί χαρακτήρες και δύο διαφορετικοί ποδοσφαιρικοί κόσμοι, που τελικά σημάδεψαν μαζί μια ολόκληρη εποχή.

Ο Ματσόλα έπαιξε το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του απέναντι στη Μίλαν, στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας το 1977. Στη συνέχεια παρέμεινε κοντά στο ποδόσφαιρο και επέστρεψε δύο φορές στην Ίντερ από διοικητικό πόστο. Είχε ενεργό ρόλο σε σημαντικές μεταγραφικές κινήσεις, ενώ στη συνέχεια εργάστηκε και για τη Τζένοα και την Τορίνο. Για πολλά χρόνια αποτέλεσε επίσης μία από τις γνώριμες παρουσίες της ιταλικής τηλεόρασης.

Ο Σάντρο Ματσόλα έφυγε την ημέρα που το Σαν Σίρο συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής. Ένα γήπεδο που έζησε τις μεγαλύτερες στιγμές του και ένας σύλλογος που τον έκανε σύμβολό του έχασαν έναν από τους ανθρώπους που έγραψαν την ιστορία τους. Η Ίντερ τον αποχαιρέτησε με λίγες λέξεις, αλλά με τεράστιο βάρος: «Αντίο Σάντρο, σημαία αιώνια».