Όταν ο πόνος επιμένει παρά την θεραπεία, ακόμη και οι συνηθισμένες κινήσεις της ημέρας μπορεί να γίνουν δύσκολες. Αυτούς τους ασθενείς βλέπουν κυρίως οι γιατροί του Ιατρείου Πόνου στο Νοσοκομείο Βόλου. Πρόκειται για ανθρώπους που ζουν με μυοσκελετικό, νευροπαθητικό ή μετεγχειρητικό πόνο και αναζητούν ανακούφιση για να μπορούν να δουλεύουν και να κάνουν πράγματα που ο πόνος τούς έχει στερήσει. Και αυτοί αποτελούν το 70-75% των χιλιάδων ασθενών που φτάνουν στο Ιατρείο Πόνου κάθε χρόνο.
Οι ασθενείς με καρκίνο αποτελούν μόλις το 20% έως 25% όσων παρακολουθεί το ιατρείο, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που καταγράφει το Ιατρείο Πόνου και παρέθεσε στην ΕΡΤ Βόλου, η αναισθησιολόγος και αλγολόγος του Αχιλοπούλειου Νοσοκομείου Βόλου Ευαγγελία Χαυτούρα, η οποία παράλληλα θέτει ένα ερώτημα που απαιτεί απάντηση από το Υπουργείο Υγείας και αφορά στο γεγονός ότι τα Ιατρεία Πόνου παραμένουν εκτός εθνικού σχεδιασμού ως ανακουφιστική φροντίδα.
“Μπορούμε να βοηθήσουμε στο να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των ασθενών, να ανακουφιστούν”, λέει η γιατρός. Στο ιατρείο φτάνουν άνθρωποι με χρόνιο πόνο στη μέση ή στον αυχένα, νευροπάθειες, ρευματικά νοσήματα ή πόνο που παραμένει μετά από χειρουργείο. Όταν τα συμπτώματα επιμένουν παρά την αγωγή που έχει χορηγήσει ο γιατρός της αντίστοιχης ειδικότητας, οι γιατροί του ιατρείου εξετάζουν πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί ο πόνος και συζητούν με τον ασθενή τι βελτίωση μπορεί να περιμένει.
Ανάλογα με το περιστατικό, χρησιμοποιούν φαρμακευτική αγωγή, αποκλεισμούς νεύρων, επισκληρίδιες εγχύσεις και, πιο πρόσφατα, νευρολύσεις. Η κ. Χαυτούρα έφερε ως παράδειγμα τη νευραλγία τριδύμου, με κρίσεις πόνου στο πρόσωπο που σε ορισμένους ασθενείς επιμένουν για ένα ή δύο χρόνια. Όταν τα φάρμακα δεν ελέγχουν επαρκώς τις κρίσεις ή η αύξηση της δόσης είναι δύσκολη, μπορεί να εφαρμοστεί αποκλεισμός του νεύρου. Η γιατρός περιέγραψε ως παράδειγμα θεραπεία τριών συνεδριών, με ανακούφιση που μπορεί να γίνει αισθητή ήδη από την πρώτη.
Ο χρόνιος πόνος, όπως εξηγεί, μπορεί να οδηγήσει σε απουσίες από την εργασία, να επιβαρύνει οικονομικά την οικογένεια και να επηρεάσει την ψυχική υγεία. Η ίδια αναφέρθηκε στη δυνατότητα συνδυασμού διαφορετικών προσεγγίσεων, όπως ο βελονισμός, η νευροδιαμόρφωση και η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία. Όπου χρειάζεται, γίνεται παραπομπή για ψυχολογική υποστήριξη. Η κ. Χαυτούρα επισήμανε την ανάγκη να συνεργάζεται το ιατρείο με ψυχολόγο ή ομάδα ψυχολόγων μέσα στο νοσοκομείο.
Φροντίδα και στο σπίτι
Για τους ασθενείς με καρκίνο, η γιατρός επισημαίνει ότι οι παραπομπές συχνά γίνονται αργά. “Οι περισσότεροι από αυτούς είναι προς το τέλος της ζωής. Λίγοι έρχονται από πιο πρώιμα στάδια”, λέει. Όταν ένας ασθενής είναι κατάκοιτος στο σπίτι, οι γιατροί εκπαιδεύουν τους συγγενείς του στη χρήση μέσων ανακούφισης, όπως οι υποδόριες αντλίες. “Πραγματικά πρέπει προς το τέλος ο άνθρωπος να έχει το δικαίωμα να φύγει με αξιοπρέπεια“, τονίζει, ζητώντας την ένταξη των Ιατρείων Πόνου στον εθνικό σχεδιασμό για την ανακουφιστική φροντίδα.
Το Ιατρείο Πόνου κατέγραψε περίπου 1700 επισκέψεις το 2025, μαζί με τις επανεξετάσεις και τις επαναληπτικές θεραπείες. Σε ανάλογα επίπεδα εκτιμάται ότι θα κινηθούν οι επισκέψεις το 2026. Η Ευαγγελία Χαυτούρα και ο αναισθησιολόγος Φώτης Υφαντίδης δέχονται 12 έως 18 περιστατικά κάθε Τρίτη και Πέμπτη στα Εξωτερικά Ιατρεία του Νοσοκομείου κατόπιν ραντεβού. Ωστόσο υποστηρίζουν ασθενείς εκτός ωραρίου όταν υπάρχει ανάγκη, καθώς ο πόνος δεν γνωρίζει και δεν αντιλαμβάνεται “ωράριο”, “Κυριακή ή αργία”. Τα ραντεβού κλείνονται μέσω του τηλεφωνικού κέντρου του νοσοκομείου ή της ηλεκτρονικής πλατφόρμας νοσοκομειακών ραντεβού, με δυνατότητα επιλογής γιατρού.
www.ertnews.gr
Ακολουθήστε το myvolos.net στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
