Γράφει η Βέρα Δημοπούλου
Ο καιρός περνάει και οι εποχές διαδέχονται συνεχώς η μία τη άλλη. Και κάπως έτσι ο χρόνος αφήνει τα αναλλοίωτα σημάδια του στη μορφή μας καθώς μαζί του και εμείς μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε στο πέρασμα του..
Αυτό όμως που παραμένει χαραγμένο στη καρδιά μας παντοτινά είναι οι όμορφες και μοναδικές στιγμές που ζούμε σε κάποιες γλυκές εποχές όπως αυτές του καλοκαιριού.
Βέβαια οι παλιότεροι σίγουρα θα θυμούνται πιο δροσερά και ευχάριστα καλοκαίρια και όχι αποπνικτικές μέρες με τις αχτίδες του ήλιου να μοιάζουν με πυρακτωμένα σίδερα όπως ακουμπούν το ανθρώπινο κορμί. Η αλήθεια είναι πως πια οι μεσημεριανές ώρες στις πόλεις τις κάνουν να θυμίζουν με πόλεις νεκροταφεία που δεν υπάρχει ψυχή και ζωή.
Όμως ακόμα και στα πιο δύσκολα καλοκαίρια που μας περιμένουν, πάντα θα έχουμε την ανάμνηση κάποιων ξεχωριστών βραδιών ή και δροσερών βουτιών που μας δημιουργούν συναισθήματα ανάτασης ψυχής και μας αφήνουν να πλανηθούμε ελεύθεροι μακριά από τη ρουτίνα και τον καθημερινό αγωνιώδες βίο μας.
Υπάρχουν όμως και καλοκαίρια που δεν ξεχνιούνται ποτέ –αυτά ούτε μαραίνονται ούτε φθείρονται όπως το ανθρώπινο σώμα. Είναι τα καλοκαίρια που βρίσκονται στα βάθη της καρδιάς μας και οι ζεστές και μοναδικές στιγμές με ανθρώπους που ήρθαμε τόσο κοντά και μοιραστήκαμε τόσο πολλά-γελάσαμε, κουβεντιάσαμε, πονέσαμε εμπιστευτήκαμε και ζήσαμε τη μοιρασιά της κοινής εμπειρίας του βιώματος του μαζί και απαλύναμε τους τόνους της ψυχρής μοναξιά μας.
Μέσα στην εξέλιξη μας κάποιες τέτοιες στιγμές δυνάμωσαν έγινες κομβικές φιλίες και στηρίγματα ζωής. Άλλες πάλι ξέφτισαν σαν τα χρώματα των φύλλων το φθινόπωρο και έγιναν απλώς αναμνήσεις ίσως με λίγη νοσταλγία και πίκρα που δεν εξελίχτηκαν σε κάτι πιο μόνιμο και σταθερό.
Αυτό όμως που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι τολμήσαμε σε εκείνα τα μοιράσματα να εκτεθούμε να ακουμπήσουμε κομμάτια της ψυχής μας και να έρθουμε πιο κοντά με την αληθινή μας φύση και να αφήσουμε τη μάσκα της υποκρισίας που μας συνοδεύει αναγκαστικά τις περισσότερες φορές για την ασφάλεια και την επιβίωση μας. Και αυτό πέρα από την τελική έκβαση αυτών των δεσμών είναι ένα μεγάλο ανθρώπινο κατόρθωμα.
Να καταφέρνει κανείς δηλαδή να ξεκουράζεται , να χαλαρώνει το πρόσωπο και το κορμί του και να αφήνεται σε στιγμές μοιρασιάς χωρίς απαραίτητα να συνδέεται με χρησιμοθηρικές σχέσεις ανταλλαγής οπού κάθε πράξη προσφοράς πρέπει να αντιστοιχεί και σε μία ανάλογη πράξη ανταπόδοσης.
Έτσι λοιπόν σε εκείνες τις σχέσεις και σε κείνες τις στιγμές αφήσαμε τον αυθεντικό εαυτό μας και μοιραστήκαμε, δώσαμε και πήραμε ικανοποίηση για αυτή την αυθεντικότητα της ποιότητας της ψυχής μας και αυτό είναι που θα κάνει την ενθύμηση μέσα μας πάντα φλογερή να μας θυμίζει την ένταση των αληθινών συναισθημάτων.
Και αν ακόμα σε κάποιες από εκείνες τις αναμνήσεις υπάρχει ένα μικρό αγκάθι και μια μικρή αίσθηση ματαίωσης που ενώ ξεδιπλώσαμε την αυθεντικότητα μας κάποιοι απλώς πήραν τη στιγμή και δεν επένδυσαν σε αυτή πρέπει κανείς να θυμάται πως από μόνη της εκείνη η στιγμή είναι που αξίζει και όχι η τελική της έκβαση.
Γιατί στα αιώνια καλοκαίρια της καρδιάς μας κερδίζουν οι αληθινές στιγμές και όχι η πορεία του χρόνου και σίγουρα κάποιες από αυτές θα κρατήσουν για πάντα όπως και οι αναμνήσεις τους!
Ακολουθήστε το myvolos.net στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
