Η παγκόσμια πρεμιέρα του Minions & Monsters (Μίνιονς και Τέρατα) πραγματοποιήθηκε με το άνοιγμα της αυλαίας του φετινού Annecy International Animation Film Festival 2026, με το EΡΤNews να βρίσκεται εκεί για να παρακολουθήσει από κοντά το νέο κεφάλαιο του πιο επιτυχημένου animated franchise της Illumination, αντί όμως να δούμε μια σεναριακά ασπόνδυλη ταινία με υπέροχες γκάφες, παρακολουθήσαμε την πιο δομημένη σεναριακά ταινία της σειράς που αποτίει φόρο τιμής στα πρώτα χρόνια του κινηματογραφου με εκατοντάδες αναφορές σε ήρωες που κανένα παιδί δεν θα γνωρίζει.
Ο Pierre Coffin, με τη σιγουριά των σαρωτικών επιτυχιών του, κάνει μια ταινία πρώτα από όλα για να περάσει αυτός και οι συνεργάτες του καλά, χωρίς να τον αφορά στιγμή αν αυτή η ταινία ξεπεράσει εισπρακτικά τον πήχη των προηγουμένων του franchise. Αυτό δεν είναι σίγουρο στοίχημα και θέλει κότσια.
Το Minions & Monsters επιλέγει ένα σύνθημα που αγαπήσαμε από το «Κωνσταντίνου και Ελένη», το «πίσω-μπροστά», μόνο που σε αυτή τη συνθήκη δεν εκφράζει συντηρητισμό αλλά βαθιά αγάπη για τους πρωτοπόρους του ασπρόμαυρου κινηματογράφου. Τα κίτρινα μαλακιστήρια (δεν το είπα εγώ, ένας φίλος μου το είπε) με τη μηδενική σοβαρότητα, μας ταξιδεύουν στις ταινίες του Μπάστερ Κίτον, του Λόιντ, στα κλασικά νουάρ, τα σλάπστικ, και κάνοντας αέναες ταρζανιές επαναπροσδιορίζουν το χοντροκομένο χιούμορ που αξίζει να έχει μια θέσει στον parental guidance κινηματογράφο.
Σε αυτό το σημείο ας αφηγηθούμε χωρίς διακειμενικά σχόλια το θέμα και την ανάπτυξη του στην ταινία. Τα Minions ψάχνοντας διαχρονικά αφέντες-κακούς, συναντούν Κύκλωπες (πάλι ο Όμηρος μπροστά μας), μάγους, μούμιες και άλλα του διαβόλου σύνεργα. Από ένα ατύχημα θα βρεθούν στο μέσο μιας σκηνής που θα την καταστρέψουν, αντί όμως να υποστούν της συνέπειες ενός σχεδόν φιάσκου, θα γίνουν αστέρες περιωπής.
Όπως συμβαίνει και στο «Τραγουδώντας στη Βροχή», με την ένταξη νέων τεχνολογικών μέσων όπως ο ήχος, τα κάνουν μαντάρα και καταστρέφεται η κινηματογραφική τους καριέρα.
Πλέον, δυο διαφορετικές ομάδες από κίτρινους δαίμονες, θα αποκτήσουν διαφορετικούς στόχους, ο ένας κινηματογραφικός/καριέρας και ο δεύτερος σύνδεσης με κακό/τέρατα. Και το αφήνω εδώ γιατί μετά θα σας πω όλη την ταινία.
Η ταινία χρησιμοποιεί το παρελθόν εργαλειακά και όχι ως διακοσμητικό στοιχείο· Με τον βωβό κινηματογράφο να εμπνέει, τους πρωτοπόρους κωμικούς να δηλώνουν παρουσία, την κοινωνική και οικονομική παρακμή της Αμερικής, του Αμερικανικού Ονείρου και των Αμερικανικών στούντιο, ξεκινάει η ιστορική καταγραφή αλλά και το μπάχαλο.
Και εκεί κάπου ξεκινάει ο προσωπικός μου προβληματισμός καθώς, το ενήλικο κινηματογραφόφιλο κοινό κατουράμε τα βρακιά μας από τα γέλια αλλά δεν ξέρεις κατά πόσο θα επηρεάσει τους μικρότερους θεατές η άγνοια των αναφορών.
Το πρώτο μέρος λοιπόν είναι μια ερωτική επιστολή στην κινηματογραφική τέχνη που έπλασε γενιές και γενιές σινεφίλ. Η δεύτερη και κύριος η τρίτη πράξη (με εξαίρεση την τελική σεκάνς), συνεχίζουν να τιμούν την κινηματογραφική ιστορία (από τα βαμπιρικά έργα της Universal μέχρι τις φθηνές ταινίες επιστημονικής φαντασίας) αλλά κυρίως βλέπεις ταρζανιές, όλα αυτά με ξέχειλη φαντασία. Όλοι όμως οι θεατές, ανεξαρτήτως ηλικίας και κινηματογραφικής παιδείας, θα βρούμε τουλάχιστον 10 σημεία που θα γελάσουμε με την καρδιά μας, και αυτά από μόνα τους είναι ένα ανεκτίμητο δώρο που μας προσφέρει η κινηματογραφική εμπειρία.
www.ertnews.gr
Ακολουθήστε το myvolos.net στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
