Οι άνθρωποι που έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα στο μέτωπο του πολέμου συχνά σφίγγουν τις στρατιωτικές μεταλλικές ταυτότητες σαν να κρατούν ακόμα τα χέρια των δικών τους ανθρώπων.
Πάνω από έναν αιώνα αφότου ένας στρατιωτικός ιερέας των ΗΠΑ πίεσε ώστε οι «ταυτότητες» να καθιερωθούν ως τυποποιημένος εξοπλισμός για τα στρατεύματα, παραμένουν ένας από τους πιο ισχυρούς δεσμούς για τις πενθούσες στρατιωτικές οικογένειες με τους αγαπημένους τους.
«Αυτό που αναζητούν είναι η σύνδεση», δήλωσε ο στρατιωτικός ιερέας της Πολεμικής Αεροπορίας και ταγματάρχης Μπέντζαμιν Κουιντανίγια Τζούνιορ στη βάση της Πολεμικής Αεροπορίας του Ντόβερ, όπου έχουν επαναπατριστεί οι Αμερικανοί νεκροί από τους πολέμους στο Αφγανιστάν και τώρα στο Ιράν. «Έτσι, αυτές οι ταυτότητες γίνονται απλώς ένα ιερό σύμβολο».
Από τους Παγκόσμιους Πολέμους έως το Βιετνάμ και τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, οι στρατιωτικές ταυτότητες έχουν επίσης αποτελέσει σύμβολο της θυσίας των Αμερικανών σε παγκόσμιες συγκρούσεις.
Δεν είναι σαφές γιατί τα μικρά μεταλλικά στρογγυλεμένα ορθογώνια — που κρέμονται από αλυσίδες με μπίλιες και αναγράφουν το όνομα, τον βαθμό, τη μονάδα και άλλες πληροφορίες, ανάλογα με την εποχή — ονομάζονται dog tags, σύμφωνα με το Πεντάγωνο.
Πότε φορέθηκαν πρώτη φορά
Η ανάγκη ταυτοποίησης των πεσόντων στη μάχη είχε τεθεί στο προσκήνιο κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, όταν ένας συγκλονιστικός αριθμός στρατιωτών θάφτηκε ως «άγνωστος» — όπως το 75% των 17.000 στρατιωτών της Ένωσης που βρίσκονται στο Εθνικό Νεκροταφείο του Βίκσμπουργκ, σύμφωνα με την Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων.
Στο τέλος του ισπανοαμερικανικού πολέμου, της σύγκρουσης του 1898 που ανέδειξε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε παγκόσμια δύναμη, ο στρατιωτικός ιερέας Τσαρλς Σ. Πιρς, ο οποίος τότε ήταν υπεύθυνος του νεκροτομείου στις Φιλιππίνες, ζήτησε για πρώτη φορά να χορηγηθούν ταυτότητες στους στρατιώτες του Στρατού.
Μέχρι την είσοδο των ΗΠΑ στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όλοι οι στρατιώτες που συμμετείχαν σε μάχες ήταν υποχρεωμένοι να τις φορούν. Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αποτελούσαν επίσημο μέρος της στολής.
Γιατί είναι απαραίτητες ακόμη και σήμερα
Σήμερα, χάρη στις εξελίξεις στην εγκληματολογία, οι ετικέτες αυτές δεν είναι πλέον τόσο απαραίτητες για την ταυτοποίηση. Ωστόσο, η αναγραφόμενη θρησκευτική πίστη εξακολουθεί να είναι χρήσιμη για τους στρατιωτικούς ιερείς στο πεδίο της μάχης, ώστε να προσφέρουν τις κατάλληλες προσευχές στους ετοιμοθάνατους ή στους πεσόντες στρατιώτες, όπως ανέφερε ο Κουιντανίγια.
Και είναι ακριβώς αυτός ο συμβολισμός της σύνδεσης που τις καθιστά αναντικατάστατες. Οι οικογένειες των πεσόντων φυλάσσουν σαν θησαυρό τις ταυτότητες που φορούσαν οι αγαπημένοι τους — καθώς και τις καινούργιες που τοποθετούνται προς τιμήν τους πάνω στο φέρετρο κατά τη διάρκεια των τελετών αξιοπρεπούς μεταφοράς — σε τέτοιο βαθμό που ορισμένοι συνεχίζουν να τις φορούν ή μάλιστα τις χαράζουν ως τατουάζ.
Για τους στρατιώτες, είναι το πιο απλό σημάδι ότι ανήκουν κάπου.
«Μπορώ να εμπιστευτώ κάποιον που φοράει την ίδια ταυτότητα με εμένα», είπε ο Κουιντανίγια, ο οποίος εντάχθηκε αρχικά στην Πολεμική Αεροπορία ως οδοντοτεχνίτης. «Σημαίνει ότι ήμουν μέρος κάτι μεγαλύτερου από εμένα τον ίδιο».
Πληροφορίες από AP
www.ertnews.gr
Ακολουθήστε το myvolos.net στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
