Δοκιμιογραφεῖ ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Στό μεταίχμιο τῆς ἱστορίας, ἐκεῖ πού ἡ σκόνη τῆς Ἱερουσαλήμ ἄγγιζε τό ψυχρό μάρμαρο τοῦ ρωμαϊκοῦ Πραιτωρίου, ἡ μοῖρα τοῦ κόσμου κρεμόταν κυριολεκτικά ἀπό τά χείλη ἑνός ἀνθρώπου. Ὁ Πόντιος Πιλᾶτος, ἐγκλωβισμένος ἀνάμεσα στόν θόρυβο τοῦ πλήθους καί στήν ἠχώ τῆς συνείδησής του, σχοινοβατοῦσε ἀνάμεσα σέ δύο ἀποφάσεις. Εἴτε νά ὁδηγήσει τόν Ἰησοῦ στή σταύρωση, εἴτε νά Τοῦ χαρίσει τήν ἐλευθερία.
«Ecce Homo», ἀναφώνησε, λίγο πρίν συμβιβαστεῖ μέ τήν ὀργή τῶν Ἰουδαίων καί ἀνακοινώσει στό πλῆθος τήν τελική, γνωστή καί μοιραία ἐπιλογή. Καί εἶναι αὐτό ἀκριβῶς τό σημεῖο στό ὁποῖο δημιουργεῖται ἕνα εὔλογο ἐρώτημα, πού συνθέτει ἴσως τό μεγαλύτερο ἀναπάντητο Ἂν τῆς Ἱστορίας: Ἄν τά χέρια τοῦ Πιλάτου δέν εἶχαν βυθιστεῖ στή λεκάνη τῆς νίψης, ἀλλά εἶχαν ὑψωθεῖ γιά νά διατάξουν τήν ἀπελευθέρωση τοῦ Ναζωραίου, πῶς θά διαμορφωνόταν ἀκολούθως ἡ ἀρχιτεκτονική τῆς σωτηρίας;
Σέ αὐτό τό ἐναλλακτικό σενάριο, ὁ Βαραββᾶς θά ἐπέστρεφε στό σκοτάδι τοῦ δεσμωτηρίου του καί θά ἀντίκρυζε τόν θάνατο. Ὁ Ἰησοῦς, βαδίζοντας μακριά ἀπό τή σκιά τοῦ Γολγοθᾶ, θά διέσχιζε τίς πύλες τῆς πόλης ὡς ἕνας δικαιωμένος Διδάσκαλος, ἕνας ζωντανός μάρτυρας τῆς ρωμαϊκῆς ἐπιείκειας. Οἱ μαθητές Του, πού τό βράδυ ἐκεῖνο κρύβονταν ἀπό τόν φόβο, θά ἔβγαιναν στό φῶς γιά νά γιορτάσουν μιά νίκη πού θά ἔμοιαζε ἐπίγεια καί θριαμβευτική. Τό κήρυγμα τῆς ἀγάπης θά συνεχιζόταν στίς ὄχθες τῆς Γαλιλαίας, οἱ παραβολές θά πλήθαιναν καί ἡ θεραπευτική Του παρουσία θά γινόταν ὁ θεσμός μιᾶς εἰρηνικῆς ἐπανάστασης.
Αὐτή ἡ ἀσφαλῶς πιό δίκαιη ἔκβαση θά ἀφαιροῦσε ὡστόσο ἀπό τήν ἀνθρωπότητα τό συγκλονιστικότερο σύμβολό της. Χωρίς τόν Σταυρό, ἡ ἀγάπη θά παρέμενε ἁπλῶς μιά διδασκαλία, ὄχι μιά πραγματική θυσία. Ὁ Ἰησοῦς, ἄν βέβαια δέν καταδικαζόταν σύντομα ξανά ἀπό τούς Ἀρχιερεῖς τοῦ Ἰσραήλ μέ μία νέα πρόφαση, πιθανότατα θά γερνοῦσε ὡς ἕνας σοφός ραββίνος, ἀφήνοντας πίσω του κείμενα καί μαθητές.
Ἡ ἀνθρωπότητα ὅμως θά στεροῦνταν τό ῥῖγος τῆς Ἀναστάσεως. Ἄν ὁ Πιλᾶτος εἶχε ἐπιλέξει τόν δρόμο τῆς λογικῆς καί τῆς δικαιοσύνης, ἡ μεταφυσική ἀναζήτηση τοῦ ἀνθρώπου θά ἔμενε ἀνεκπλήρωτη, καθώς τό αἷμα τῆς Καινῆς Διαθήκης δέν θά εἶχε ποτέ ποτίσει τή γῆ. Ἡ νίκη πάνω στόν θάνατο, προϋποθέτει τή συνάντηση μαζί του.
Ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ Ἰησοῦ ἀντί τοῦ Βαραββᾶ θά σηματοδοτοῦσε τόν θρίαμβο τοῦ κλασικοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ταυτόχρονα ὅμως θά σφράγιζε τήν ἀπώλεια τοῦ θείου δράματος.Ὁ κόσμος θά εἶχε κερδίσει ἕναν ἐπιφανή Διδάσκαλο, ἀλλά θά εἶχε στερηθεῖ τόν Λυτρωτή. Ἡ ἱστορία θά κυλοῦσε πιό ἥσυχη, λιγότερο αἱματηρή, μά καί δίχως τό ἀνέσπερο φῶς πού πηγάζει ἀπό τήν ἑκούσια κένωση. Τό Πάσχα θά παρέμενε μιά ἁπλή ἐπέτειος δικαστικῆς ἀθώωσης καί ὄχι ἡ ὀντολογική ῥήξη πού ἀνακαινίζει τήν κτίση.
Δίχως τό ἀκάνθινο στεφάνι, ἡ ἀγάπη θά στεροῦνταν τό ἀπόλυτο μέτρο της, καθώς ἡ θεία φύση θά παρέμενε περιχαρακωμένη στήν ἀσφάλεια τοῦ οὐρανοῦ.Στήν ἄκρη τοῦ δρόμου, ὁ Σταυρός τοῦ Θεανθρώπου στέκει ὡς τό ἀναγκαῖο σημεῖο ὅπου ἡ ἀνθρώπινη ἀδικία τέμνεται μέ τήν ἄπειρη θεία συγχώρεση, δημιουργώντας μιά γέφυρα πρός τήν αἰωνιότητα, πού καμία ρωμαϊκή ἀπόφαση δέν θά μποροῦσε ποτέ νά οἰκοδομήσει μέ τά ὑλικά τοῦ παρόντος κόσμου.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη,
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Ακολουθήστε το myvolos.net στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
