ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ – Myvolos

Αναγκαιότητα η βελτίωση του νομοσχεδίου για τη συνεπιμέλεια των τέκνων

Newsroom — Sun, 16 May 2021 08:05:17 +0000

Η οικονομική και η υγειονομική κρίση που υποχρέωσε τις οικογένειες σε μακροχρόνιους περιορισμούς, επέφερε δυστυχώς την ραγδαία αύξηση των διαζυγίων και την επακόλουθη αδυναμία συμβίωσης των τέκνων ταυτόχρονα και με τους δυο γονείς. Η ψήφιση του νομοσχεδίου για την συνεπιμέλεια των τέκνων έρχεται λοιπόν σε πολύ επίκαιρη χρονική στιγμή. Είναι σημαντικό να δημιουργηθεί το νομικό πλαίσιο που θα αποτρέπει τους διαζευγμένους γονείς να χρησιμοποιούν τα παιδιά τους ως «όπλο»για να πληγεί ο άλλος γονέας που είτε είναι υπόχρεος για διατροφή και απο κακοβουλία δεν την καταβάλει είτε διαμένει με τα τέκνα και τα χρησιμοποιεί ως «τρόπαιο» ή ακόμη και για αντεκδίκηση.

Η υποχρεωτική συνεπιμέλεια θα μπορούσε ν αποτελέσει λύση στο πρόβλημα, ούτως ώστε τα παιδιά να έχουν την βέλτιστη ψυχοσωματική ανάπτυξη και ισορροπία. Εξάλλου έχουν να πραγματοποιηθούν αλλαγές σ αυτό το πεδίο του Οικογενειακού Δικαίου απο το 1983! Η επιμέλεια του τέκνου περιλαμβάνει ιδίως την ανατροφή, την επίβλεψη, την μόρφωση και την εκπαίδευσή του, καθώς και τον προσδιορισμό του τόπου διαμονής του. Στις περισσότερες προηγμένες χώρες η συνεπιμέλεια εφαρμόζεται αρκετά χρόνια.

Προϋπόθεση επιτυχούς νομοθετικής ρύθμισης αποτελεί η δίκαιη και ορθολογική διαχείριση του χρόνου διαμονής του τέκνου και με τους δυο γονείς μετά τη νηπιακή ηλικία αλλά και η δυνατότητα λήψης άμεσων αποφάσεων από τον γονέα, με τον οποίο ζει εκείνη τη στιγμή το τέκνο χωρίς την σύμπραξη του άλλου γονέα. Η προηγούμενη ενημέρωση του άλλου γονέα, που αφορά συνήθως καθημερινές πράξεις,δημιουργεί επιπλέον υποχρεώσεις τόσο για το γονέα όσο και για το παιδί. Επίσης, αναφορικά με την άσκηση της επιμέλειας η απαλοιφή του όρου «εξίσου» στο νομοσχέδιο είναι επιβεβλημένη, καθώς, όταν οι γονείς δεν ζουν μαζί, δεν είναι δυνατόν να ασκούν και «εξίσου» τη γονική μέριμνα. Ο όρος προκαλεί απόλυτη σύγχυση και οδηγεί σε λανθασμένες ερμηνείες.

Το τεκμήριο που θεσπίζεται με το νομοσχέδιο του 1/3 του χρόνου για επικοινωνία του τέκνου με τον γονέα ανατρέπεται αυτόματα, εάν ο δικαιούχος γονέας ζητήσει λιγότερο χρόνο επικοινωνίας ή εάν αποδειχθεί ότι το συμφέρον του παιδιού επιβάλει μικρότερο χρόνο επικοινωνίας. Συνεπώς ο όρος «τεκμήριο» μπερδεύει αλλά και αναιρείται.

Αναφορικά με την κακή άσκηση της επιμέλειας θα πρέπει να αρκεί η διατάραξη της συναισθηματικής σχέσης του τέκνου με τον γονέα. Η προσθήκη της ποινικής καταδίκης στο νομοσχέδιο προκαλεί περισσότερα προβληματα απο όσα θα έπρεπε να επιλύει δεδομένου και του χρόνου, τριών και τεσσάρων ετών που απαιτείται στη χώρα μας για να εκδοθεί οριστική απόφαση.

Ο εκσυγχρονισμός του οικογενειακού μας Δικαίου στο ζήτημα της επιμέλειας είναι άμεσα επιβεβλημένος, με γνώμονα όμως πρωτίστως το συμφέρον των τέκνων και οι αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται, αφού σταθμιστεί η καταλληλότητα των γονέων για την άσκηση της γονικής μέριμνας, η προσωπικότητα και επάρκειά τους για ν ανταποκριθούν σ αυτό το σπουδαίο λειτούργημα.

Γιώργος Καλτσογιάνης

Δικηγόρος – π. Αντιπεριφερειάρχης

Και οι μαμάδες υπέρ της ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ!

Newsroom — Tue, 20 Oct 2020 11:14:12 +0000

Με αφορμή την επιχειρούμενη αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου και επηρεασμένη από την συγκινητική κινητοποίηση των Agelos Kalodoukas και Petros Tsangaris, λιγότερο ως νομικός και περισσότερο ως χωρισμένη μαμά παραθέτω κάποιες σκέψεις.

Καταρχάς, αδυνατώ να συλλάβω πώς μπορεί να θεωρείται φεμινιστική θέση η ανάθεση της αποκλειστικής επιμέλειας του παιδιού στη μητέρα.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η αποκλειστική ενασχόληση επί 24ωρου βάσεως με το παιδί, με λιγοστά διαλείμματα όταν εμφανίζεται ο "πατέρας επισκέπτης", δημιουργεί μια μητέρα ψυχικά εξουθενωμένη, αγχώδη, χωρίς προσωπική ζωή, με λίγα λόγια, μια μητέρα έρμαιο των συναισθηματικών εντάσεων που προκαλεί η εξόχως απαιτητική δουλειά της ανατροφής ενός παιδιού! Είναι αυτονόητο ότι υπό αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατο για μια χωρισμένη μαμά να βρεί έναν σύντροφο και να δημιουργήσει μια νέα ισορροπημένη προσωπική ζωή, αλλά αντιθέτως αυτή θα πρέπει να περιοριστεί στο ρόλο της μητέρας που θυσιάζεται για το καλό του παιδιού της. Πώς μπορεί λοιπόν μερίδα των φεμινιστριών να υπερασπίζεται αυτή τη θέση;

Και μην αρχίσουμε να λέμε για τους κακοποιητικούς πατέρες, γιατί αυτή είναι μια μειοψηφία πατέρων, για τους οποίους κάλλιστα μπορούν να τεθούν ασφαλιστικές δικλείδες από το νόμο και τα δικαστήρια.

Αλλά και από την παιδοκεντρική σκοπιά, η υπεράσπιση του παραδοσιακού μοντέλου της αποκλειστικής επιμέλειας της μητέρας και του πατέρα «επισκέπτη» είναι εξίσου προβληματική.

Η αγάπη, η φροντίδα και η ενασχόληση του πατέρα με το παιδί είναι κομβικής σημασίας και δεν μπορεί να αντικατασταθεί από την αγάπη της μητέρας.

Η ταύτιση του αγοριού με τον πατέρα είναι θεμελιώδης για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και η υγιής σχέση του κοριτσιού με τον πατέρα είναι απαραίτητη για την ψυχική της υγεία αλλά και καθοριστική για τη μελλοντική σχέση της με τους άνδρες. Εξάλλου, σε σημαντικές αλλά και λιγότερο σημαντικές αποφάσεις όπως π.χ σε ποιο σχολείο να φοιτήσει το παιδί, να δώσει εξετάσεις για το πειραματικό ή όχι, δεν είναι καλύτερο να αποφασίζουν δύο άνθρωποι από έναν; Γιατί θεωρούμε εκ προοιμίου ότι η μητέρα γνωρίζει καλύτερα το συμφέρον του παιδιού από τον πατέρα, δεν έχει εξίσου καλή κρίση ο πατέρας για σημαντικά ζητήματα της ανατροφής του παιδιού;

Σαφώς και ο θεσμός της συνεπιμέλειας έχει "σκοτεινά" σημεία, τα οποία και πρέπει να συζητηθούν. Για παράδειγμα η συνεπιμέλεια απαιτεί δυο γονείς που θα κατοικούν σε κοντινές περιοχές, αφού δεν είναι δυνατό το παιδί να αλλάζει κάθε βδομάδα σχολείο, εξωσχολικές δραστηριότητες, φίλους κλπ. Αυτά όμως μπορούν να ρυθμιστούν όταν υπάρχει η κοινή βούληση από τις δύο πλευρές να τεθεί πάνω από όλα το συμφέρον του παιδιού.

Καταλήγοντας, θέλω να μιλήσω για την προσωπική μου εμπειρία.

Η κόρη μου (11 χρονών) είπε σε μια φίλη, της οποίας οι γονείς χώρισαν πρόσφατα, τα εξής: “A μην ανησυχείς καθόλου! Στην αρχή μπορεί να στενοχωρηθείς λίγο, αλλά μετά θα δεις ότι είναι τέλεια! Θα έχεις 2 σπίτια, τον μπαμπά σου θα τον βλέπεις όλη την ώρα και όταν τον βλέπεις θα ασχολείται με εσένα, όχι όπως πριν, που μπορεί να ήταν σπίτι και να έβλεπε κομπιούτερ!» Όσο για τον γιο (13 χρονών), όταν τον ενημέρωσα ότι κάποιος συμμαθητής του επέλεξε να μείνει με τον πατέρα του, μου είπε με μπλαζέ ύφος: “Καλά και μένα δε θα με χάλαγε να μείνω με το μπαμπά!».

Εγώ έπρεπε δηλαδή εκείνη την ώρα να νιώσω αντιπαλότητα απέναντι στον πρώην σύζυγο, επειδή ο γιος του τον θέλει πιο πολύ από ότι εμένα; Με το χέρι στην καρδιά, μόνο περηφάνια ένιωσα που ο γιος μου έχει τόσο καλή σχέση με τον πατέρα του! Κατά τη γνώμη μου, ο βασικός λόγος που τα παιδιά μου αντιμετώπισαν με τέτοια ωριμότητα το διαζύγιο είναι ότι ο πατέρας τους τα βλέπει εξαιρετικά συχνά και συμμετέχει ενεργητικά στην ανατροφή τους, με αποτέλεσμα αυτά να νιώθουν ότι δεν έχασαν καθόλου από τη φροντίδα του!

Υ.Γ. Σαφώς και είναι εύκολο για μένα να έχω τις απόψεις αυτές, λόγω της ποιότητας του πατέρα των παιδιών μου, ωστόσο, πιστεύω ακράδαντα ότι ακόμα και ένας ανώριμος ή ανεπαρκής πατέρας, εφόσον φυσικά δεν διολισθαίνει σε ακραίες συμπεριφορές (κακοποίησης του παιδιού, αλκοολισμού κλπ), έχει δικαίωμα να συνεισφέρει επί ίσοις όροις στην ανατροφή του παιδιού του και κανείς δε νομιμοποιείται να του στερεί το δικαίωμα αυτό!

Πηγή:https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1481336275587479&id=100011333616936

Ενεργοί Μπαμπάδες |για τα δικαιώματα του παιδιού

Κίνημα Μπαμπάδων υπέρ των δικαιωμάτων του παιδιού, της Συνεπιμέλειας, του Ίσου Χρόνου Επικοινωνίας μεταξύ και των δύο γονέων, της Εναλλασσόμενης Κατοικίας και κατά της Γονικής Αποξένωσης.