Του Αλέξη Καραγεωργίου

«Ο λαϊκισμός είναι το όπιο του λαού. Ζίζεκ.»

Όχι στην επικράτηση  των λογισμικών προπαγάνδας

Είναι γενικώς αποδεκτό ότι « η ζωή όχι μόνο των άλλων, μετακόμισε στα δίκτυα.» : Όμως, η τελευταία πλημμυρίδα πολιτικού λογισμού επί των λογισμικών υποκλοπής που επέφερε το σοκ της παρακολούθησης του κ. Ανδρουλάκη  θα ήταν ωφέλιμο πέραν της προσπάθειας να αναδειχθεί η θεσμική ανεπάρκεια του ελληνικού κράτους στην αντιμετώπιση ενός τέτοιου συμβάντος να μην επισκιασθεί μια πιο σημαντική πολιτική πτυχή.

Αυτή που έχει να κάνει με την σε υπολανθάνουσα κατάσταση κατηγορία λογισμικών που λειτουργώντας ξεχωριστά ή συνδυαστικά τρέφουν τον ψηφιακό κόσμο ή και τρέφονται απ’ αυτόν και υπερπροσδιορίζουν τις εντάσεις του. Με άλλα λόγια πρέπει να αναδειχθεί και αυτή η κατηγορία γιατί έχουμε  φτάσει στο σημείο όπου η δημόσια και πολιτική συζήτηση, φαίνεται να  διεξάγεται πια με όρους διαδικτύου διαμόρφωσης πολιτικών εντυπώσεων και επιρροών.

Τα λογισμικά αυτά δεν ανήκουν στην κατηγορία των λογισμικών, υποκλοπών, παρακολουθήσεων, ή κατ’ ευφημισμόν επισυνδέσεων αλλά λογισμικών που αξιοποιούν ολοένα και περισσότερο τις υπηρεσίες του διαδικτύου  για τον εντοπισμό θυλάκων ιδεών και «ομοειδών πεποιθήσεων», αλγορίθμων, σκανάρισμα φράσεων, άρθρων, εννοιών, λέξεων, προτάσεων, γνωμών, απόψεων, επιχειρημάτων, αφηγημάτων, τρολάρισμα του τύπου σε όλα τα πεδία που συσχετίζονται με το πολιτικοοικονομικό γίγνεσθαι και όχι μόνον, προς αλίευση   και εκμετάλλευση κατόπιν επεξεργασίας δεδομένων χρησίμων για προπαγανδιστικούς σκοπούς και την κατασκευή μιας «ιδεολογικοποιημένης πραγματικότητας», ενός «θύματος» ενός «σκιάχτρου» ή ενός «φανταστικού εχθρού». Φυσικά πρόκειται για μια παλιά τέχνη που η τεχνική νοημοσύνη της έχει προσδώσει νέες post 1984 διαστάσεις .

Καλό λοιπόν θα ήταν να μην διαφεύγει της προσοχής μας στην σημερινή συγκυρία  το ότι από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ κατέστη αξιωματική αντιπολίτευση προχώρησε στην πλήρη εφαρμογή των εξής υστερόβουλων, επίβουλων και κακόβουλων λογισμικών στην πολιτική του σκέψη, δράση και εξυπηρέτηση του αφηγήματος του, προϊόντων βέβαια της «δομής της στρουχτούρας» της διχαστικής  συλλογιστικής του και της «απουσίας ισχυρού αξιακού πυρήνα στην καρδιά του ΣΥΡΙΖΑϊκού εκτελεστικού βραχίονα». « Ώστε η δεύτερη φορά να είναι αλλιώς.» αλλά βεβαίως με στυλ και συγκίνηση αλά Ρουμπάτη!

Γρηγορείτε! Έρχεται η στιγμή του Νιτσεϊκού πάθους σε σκληρό ροκ!.

Ο ολοκληρωτικός επικοινωνισμός της μονταζιέρας (βλ. άρθρο μου: «Σιδηροί νόμοι του Τσιπρισμού» Μεταρρύθμιση,  2016) που τέθηκε σε λειτουργία από τον μηχανισμό προπαγάνδας και τη βιομηχανία ψεύδους των non papers και fake news που εγκαταστάθηκε το 2015 στου Μαξίμου προσπάθησε να επιβάλλει μια νέα θέαση του κόσμου .να κηρύξει τον πόλεμο ενάντια στις λέξεις και τα πράγματα και στην αλήθεια τους, στις προτάσεις, κρίσεις και κριτήρια της ικανότητος του κρίνειν, συμφωνίες, μέτρα  πρόσωπα, θεσμούς, εργαλεία, ρόλους, νόμους κλπ. ενοφθαλμίζοντάς τα σε μια ολότητα των χρησίμων και κατάλληλων.

Επενδύοντας ή ταξινομώντας με άλλα λόγια το καθένα από τα παραπάνω επί τη βάσει μιας ταμπέλας  καταλληλότητας για να, καθιστώντας τα όργανα ή εργαλεία χρήσης για την κατάκτηση και αναπαραγωγή της μοναρχικής τσιπρικής εξουσίας. Μόνο μέσω αυτού του διαβατηρίου τους, αποκτούν αξία στο σύμπαν του ΣΥΡΙΖΑ οι άνθρωποι , οι λέξεις, οι διαδικασίες, οι πρακτικές και τα πράγματα. Από την εργαλειακή τους χρησιμότητα δηλαδή στην αναπαραγωγή και εγκαθίδρυση και εμπέδωση  του «συστήματος και μεθόδου ΣΥΡΙΖΑ» Της «νέας» οντολογίας του: Νέα αρχή: η Ενός ανδρός αρχή, όπως αποφασίστηκε στο τελευταίο μετά από 5 χρόνια συνέδριο του. Kαθ’ εικόνα του ηγεμονισμού του «νέου Πρίγκιπα» όπως τον ζωγραφίζει ο κ. Δ.Τζανακόπουλος

Εδώ δεν επρόκειτο μόνο ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αλλά ότι και κάθε μέσο γίνεται σκοπός της πανοπτικής εξουσίας. Αντικείμενο του πανοπτικού ελέγχου των αρμών της εξουσίας (ομολογηθείσα μετά θρήνων στόχευση και αξιωματική αρχή και όχι μια «συνηθισμένη φρασούλα», ή κουβέντα καφενείου όπως ισχυρίζονται μερικοί).

Αυτόματα λοιπόν  μπαίνει και σ’ αυτή την κρίση το πρόβλημα της Δημοκρατίας μας ενώπιον του Μηδενός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και των «βασικών κανόνων του ασκείν πολιτική» αλά Τσίπρα.

Και, επομένως, πριν από την επόμενη μέρα που ευαγγελίζεται ο κ. Τσίπρας υπάρχει πάντα και η προηγούμενη μέρα ή μάλλον η βασανιστικά ατέλειωτη νύχτα των πεπραγμένων του και της αντιθεσμικής του συμπεριφοράς στην περίοδο 2015-2019 και του αντισυνταγματικού δημοψηφίσματος της αρπακτής. Αυτή θα ξεχαστεί; Θα τη σβήσει το στικτό, άγριο κι απρόσμενο πολιτικό μπουρίνι του Αυγούστου; Η θα τους ταράξουμε στην υπενθύμιση; Χωρίς όμως να γεμίζουμε το καλάθι των συμψηφισμών αλλά και χωρίς να είμαστε υπερβολικά επιεικείς και μεγαλόθυμοι για το παρελθόν της διακυβέρνησής τους και απολογητικοί για τις βουτιές μας. Να μην ξεχνάμε ότι οι βουτιές είναι πάντα αναγκαίες ως μαθήματα Ιστορίας.

Στα τεσσεράμισι αυτά χρόνια τίποτε δεν έμεινε στην πατρίδα μας χωρίς να προσβληθεί από την ύβρη και το βρίσιμο ενός υβριδίου του προπηλαϊκισμού που είναι ο Τσιπρισμός (του Mind & Capital Controls),  που  γεννήθηκε και μορφοποιήθηκε μες  στη μάχη των πλατειών από την επικράτηση της αντιμνημονιακής κοινωνικής ψύχωσης και μολοτωφικής νεοπλασίας.

Τα ορατά πλέον λογισμικά της τοξικής μηχανής του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Α-νοησίας

Γιατί π.χ είναι α-νοησία να «σπάζεις το απόρρητο της συνεδρίασης της κοινοβουλευτικής επιτροπής (24-8-2022) για την ΕΥΠ στο όνομα του απορρήτου»

1. Λογισμικό καταστροφής της μνήμης των πεπραγμένων της διακυβέρνησής του που στοχεύει στην μετατροπή των ελλήνων πολιτών σε αρνητές διαμαρτυρόμενους μεν αλλά λωτοφάγους. Το λογισμικό αυτό παρακολουθεί την τρέχουσα πραγματικότητα, φιλτράρει λέξεις , φράσεις, λόγους, δηλώσεις, εξαγγελίες, αναγγελίες, αξιολογήσεις, αποτιμήσεις, παραστάσεις, αγορεύσεις , νόμους, νομοσχέδια, προτάσεις, συμβάντα, ανακοινώσεις, κριτικές περνώντας τα από τα ειδικά φίλτρα απαλοιφής, απόκρυψης και παραλλαγής  που εξαφανίζουν και θολώνουν όλα τα προκύπτοντα εκ συγκρίσεως και εκ των πραγμάτων αρνητικά ως μηδέποτε πεπραγμένα, λεχθέντα ή υπάρχοντα π.χ ένα από τα πιο ενδεικτικά : Ο κ. Αλέξης Τσίπρας υπερτονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι η Ελλάδα είναι ουραγός στην Ευρώπη από την άποψη της ελευθερίας του Τύπου, αποσιωπώντας (κοινώς κάνοντας γαργάρα) το ότι  έχει παραπεμφθεί δικός του υπουργός στο Ειδικό Δικαστήριο για προσπάθεια ελέγχου και άλωσης του ίδιου αυτού Τύπου κατά τη διάρκεια της θητείας του.

2. Λογισμικό απόδοσης ευθυνών, για ό,τι κακό συμβαίνει ή μπορεί να συμβεί σ΄αυτή τη χώρα και σε οποιοδήποτε τομέα της, στον πρωθυπουργό. Για τα πάντα όλα, a priori φταίει ή θα φταίει ο Μητσοτάκης και θα πρέπει να παραιτηθεί. Σεισμοί, λιμοί, λοιμοί, καταποντισμοί έχουν την αιτία τους στον «χουνταίο Κούλη» ή «σκοτεινό» Μητσοτάκη που είναι πάντα γυμνός, όπως ο βασιλιάς στο. παραμύθι του Άντερσεν.

Καταργούνται, αποσιωπούνται κατά το δοκούν και συμφέρον στο κόμμα και εξαφανίζονται οι ευθύνες, ενδιαμέσων οργάνων και υπευθύνων και  καταργείται αυθωρεί και παραχρήμα η διάκριση ποινικών και αντικειμενικών ευθυνών. Κάθε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ κάθε φίλος του πρέπει να ενσωματώνει με φανατισμό σε κάθε του επιχείρημα το παραπάνω λογισμικό Αυτός είναι η αιτία των κακοδαιμονιών που μας έχουν χτυπήσει από το 2019  και μετά. Ο Μητσοτάκης είναι πάντα ένοχος και μπορεί να καταγγέλλεται χωρίς στοιχεία και αποδείξεις με ψευδείς αιτιάσεις, αλλά όταν καταγγέλλεται ο Τσίπρας , αυτός φωνάζει φέρτε στοιχεία!

 Ο κ. Τσίπρας ως άλλος Ιζνογκουτ δεν βλέπει τα πουλιά στον αέρα για τα οποία έχει χάσει πια  την ικανότητα να τα πιάνει (αν την είχε και ποτέ)  αλλά επιλέγει την προσωπική στοχοποίηση του πρωθυπουργού. Η πολιτική του τυφλότητα και ένδεια τον αποτρέπει από το να δει ότι η διαρκής υπονόμευση του πρωθυπουργικού προφίλ δεν τον βγάζει τις περισσότερες φορές ούτε καν  δεύτερο αλλά τρίτο και ξελιγωμένο, με δεύτερο τον κανένα.

Δεν θέλει και αδυνατεί να καταλάβει ότι είναι η χειρότερη αξιωματική αντιπολίτευση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας (βλ.PRORATA, 2019) και αυτό είναι συνεχές εμπόδιο άμβλυνσης, του αισθήματος αντι-ΣΥΡΙΖΑ, που «θέριεψε» στην διάρκεια της συριζανελικής διακυβέρνησης   και εξασθένησης  του έντονου αρνητισμού της  που συνοδεύει την εικόνα και τη δράση αυτού του κόμματος. ¨Όπως  θα περίμενε κανείς μετά που  έχασε της εκλογές  

3. Το κινδυνώδες λογισμικό της απλής αναλογικής: «Νάρκη στο κουλουάρ»

Εισήχθη το καλοκαίρι του 2016 από την Κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου με την ψήφιση της απλής αναλογικής ως εκλογικού συστήματος. Αιτία αφ’ ενός η σταθερή δημοσκοπική άνοδος της Νέας Δημοκρατίας από τον Ιανουάριο λίγο μετά τις εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού στο κόμμα της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης που έφερε στην προεδρία τον Κυριάκο Μητσοτάκη και αφ΄ετέρου η δημιουργία εμποδίων στην επόμενη κυβέρνηση. Αν θεωρήσουμε ως ενδεδειγμένη μέθοδο ανάλυση την ανάλυση της παρούσας συγκυρίας και ως δεξαμενή ιστορικών παραδειγμάτων-παθημάτων την Ιστορία εύκολα μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ήδη η απλή αναλογική συνιστά μια θεσμοθετημένη ακυβερνησία. «Μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος» όπως λέει ο κ καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος ( https://ekyklos.gr/sb/291-omilia-th-diamantopoulou.html)

Ο χρόνος θα δείξει εάν αυτό το λογισμικό αποδειχθεί οικονομικά μοιραίο, και πολιτικά εθνοκτόνο δεδομένου του μεγάλου ρίσκου που ενυπάρχει στα αποτελέσματα και τις συνέπειες της εφαρμογής του σε περιβάλλον λασπώδους πόλωσης και κουλτούρας εχθρικής των συναινέσεων και με ανοικτό το θέμα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία με τις γεωπολιτικές συνέπειές της. Μια τέτοια  εκτίμηση ρίσκου/ων μόνο οι ιδεοληπτικοί, οι χρήσιμοι ηλίθιοι και οι δημαγωγοί την χαρακτηρίζουν ως  κινδυνολογία.

4. Το λογισμικό πρόσκλησης: «Έλα από εδώ»  

Που στρατηγικά απευθύνεται σε όλους τους αντιρρησίες ή αρνητές οποιασδήποτε πτυχής του κυβερνητικού έργου και λόγου, και όχι μόνον. Το έχει αρθρώσει γλαφυρά, επιθεωρησιακά και διεισδυτικά  ο κ.Κ.Χαροκόπος με το άρθρο του  στο «Liberal” της 2-8-2022: «Το Λούνα Παρκ του ΣΥΡΙΖΑ κόβει εισιτήρια για όλους». Ένα διαφορετικό ψάξιμο μπορεί να καταστήσει εμφανές ότι εδώ πρόκειται για ένα σχιζοαναλυτικό σκεπτικό που αποσκοπεί να διεισδύσει στην «μικροπολιτική των επιθυμιών» των πολιτών ιδωμένων ως σωμάτων που συναρμόζονται ενεργητικά ή παθητικά  ανάλογα με τις εντάσεις του πεδίου των επιθυμιών τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσφέρει  στον καθένα ένα  τζάμπα εισιτήριο στην όποια γραμμή διαφυγής του ελπίζοντας στην επανάληψη του 2015.

5. Λογισμικό εντολών μαξιμαλισμού-μινιμαλισμού στην πολιτική οπτική του καταγγελτικού λόγου: Να κάνετε διαρκώς και ανελέητα  την τρίχα τριχιά, «το μυρμήγκι αλιγάτορα» και εκεί που συμφέρει το αντίθετο. Να βλέπετε τα δρώμενα και λεγόμενα της διακυβέρνηση της Ν.Δ και του κόσμου της και όλων όσοι εντός και εκτός της χώρας ασχολούνται με αυτά με τη βοήθεια μεγεθυντικών φακών επιχειρηματολογώντας εισαγγελικά με υψηλούς τόνους, μεγαλοστομίες και πληθωρικές εκφράσεις (π.χ θεσμική εκτροπή, εγκληματική συμμορία του Μαξίμου, καθεστώς σήψης, καταστροφολογία, ανθρωπιστική κρίση, πετσωμένη πραγματικότητα, ανάταξη της τρίτης ελληνικής δημοκρατίας, η γάγγραινα Μητσοτάκη κλπ).

Χαρακτηριστική περίπτωση  κριθείσα «Το κατά τον υπόδικο Δημήτρη Παπαγγελόπουλο «μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους», τελείωσε με την πλήρη απαλλαγή και του Ανδρέα Λοβέρδου από όλες τις κατηγορίες για τη Novartis –που, για να μην μπερδευόμαστε, ασφαλώς υπήρξε σκάνδαλο το οποίο ερευνάται ακόμα από τη Δικαιοσύνη αλλά όχι έτσι όπως το παρουσίασαν οι τότε κυβερνώντες. Πώς παρουσιάστηκε; Με τη μετατροπή της Βουλής από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε μια γκεμπελικής εμπνεύσεως αρένα όπου στήθηκαν δέκα κάλπες για να σπιλωθούν πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και «να τους τελειώσουμε». 

Του Αλέξη Καραγεωργίου

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ στο κέντρο μιας δίνης αυτοεκπληρούμενων προφητειών, με τα βιολιά και τα σενάριά  της η κάθε μία, που έχει δημιουργηθεί από τα αντίθετα ρεύματα που συνοδεύουν και ενισχύουν την σύγκρουση, τοξικότητα και ασυμμετρία λόγων και τους κυματισμούς των διαφόρων κρίσεων που ξεσπούν στο ταλαιπωρημένο και φοβισμένο κορμί της πανέμορφης χώρας μας, «όπου οι θρόμβοι των βουνών πάλλονται και διαλύονται κ’οι σπόγγοι σφαδάζουν για την κάθε μας σταγόνα.»

H ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΚΠΛΗΡΟΥΜΕΝΗΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ και η προπαγανδιστική της ισχύς μέσω της φημολογίας έχει ήδη διεισδύσει (και εργαλειοποιηθεί στα διάφορα περιεχόμενά της) στον λόγο της καθημερινής δημοσιογραφίας και αναδύεται στις  προβλέψεις που γίνονται σε καθημερινή βάση  για διάφορους τομείς της ζωής μας. Αυτό που τις διακρίνει είναι ότι προκαλούν από μόνες τους (είτε άμεσα είτε έμμεσα) την έκβασή τους, την επαλήθευσή τους: "δεν μπορεί να μη γίνουν εκλογές, αφού όλοι λένε ότι θα γίνουν"-.

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ , μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία επιφέρει η ίδια την πραγμάτωσή της –ή αλλιώς αυτοεκπληρώνεται όπως χαρακτηριστικά συμβαίνει και είναι πιο αντιληπτό ιδιαίτερα στο πεδίο  της οικονομίας και στο οικονομικό "μοντέλο προσδοκιών" του πληθωρισμού και της …άμετρης μετρολογίας.

ΕΚΕΙ οι προσδοκίες των ανθρώπων για τον πληθωρισμό οδηγούν, πιέζουν και υφαίνονται  σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία με μπόλικη δόση αισχροκέρδειας, με κίνδυνο η κατάσταση να ξεφύγει εκτός ελέγχου, θυμίζοντας μεγάλες κρίσεις του παρελθόντος

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΚΠΛΗΡΟΥΜΕΝΗΣ προφητείας φαίνεται να αποδίδεται στον εξέχοντα κοινωνιολόγο Ρόμπερτ Μέρτον (1910-2003, στο βιβλίο του «Κοινωνική Θεωρία και Κοινωνική Δομή" ) που έδωσε τον εξής ορισμό:

«Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία είναι, αρχικά, ένας εσφαλμένος ορισμός μιας κατάστασης που προκαλεί μια νέα συμπεριφορά, η οποία οδηγεί στο να γίνει πραγματικότητα η αρχικά εσφαλμένη σύλληψη της κατάστασης. Αυτή η απατηλή ισχύς της αυτοεκπληρούμενης προφητείας διαιωνίζει την κυριαρχία του λάθους. Γιατί έτσι ο προφήτης παραθέτει την πραγματική πορεία των γεγονότων ως απόδειξη για το ότι είχε εξαρχής δίκιο»

Η ΙΔΕΑ της αυτοεκπληρούμενης προφητείας του Μέρτον προϋπάρχει ως ένα βαθμό στο Θεώρημα του κοινωνιολόγου Ουίλιαμ Ισαάκ Τόμας (1843-1947) που  λέει ότι "Αν οι άνθρωποι ορίζουν κάποιες καταστάσεις ως πραγματικές, αυτές είναι πραγματικές ως προς τις συνέπειές τους." Κατά τον Τόμας, οι άνθρωποι δεν αντιδρούν μόνο στις αντικειμενικές καταστάσεις που βιώνουν, αλλά κυρίως μάλλον στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται αυτές τις καταστάσεις καθώς και στο νόημα που αποδίδουν στις αντιλήψεις τους αυτές. Συνεπώς, η συμπεριφορά τους καθορίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό από τις αντιλήψεις τους και από το νόημα που αποδίδουν στις καταστάσεις παρά από τις ίδιες τις καταστάσεις.

Από τη στιγμή που κάποιος πειστεί ότι μια κατάσταση έχει ένα συγκεκριμένο νόημα, ανεξαρτήτως του αν αυτό ισχύει στην πραγματικότητα ή όχι, θα δράσει ανάλογα και θα προκαλέσει ανάλογες συνέπειες. Τρανό παράδειγμα που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι αυτό που συνέβη στην καταστρεπτική περίοδο 2015-2019 η οποία μπορεί να ιδωθεί υπό το πρίσμα της μοιραίας αντίληψης που κυριάρχησε μεταξύ 2010 -2015: Τότε που:  Ένας αντιμνημονιακός κόσμος θεωρούνταν  εφικτός εφόσον ήταν το μνημόνιο που έφταιγε για την κρίση.

ΤΟ ΠΙΟ ΓΝΩΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Α.Π. από την ελληνική μυθολογία είναι εκείνο του Οιδίποδα.. Το μαντείο των Δελφών (το μαντείο έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη ροή των γεγονότων που οδήγησαν στην εκπλήρωση του χρησμού) χρησμοδοτεί στον βασιλιά της Θήβας Λάιο  ότι θα τον σκοτώσει ο γιός του. Όταν γεννιέται ο Οιδίποδας, οι γονείς του τον εγκαταλείπουν έκθετο σε μια βουνοπλαγιά του Κιθαιρώνα για να πεθάνει, αλλά τον σώζει ένας βοσκός που βρήκε το παιδί και το παρέδωσε στην γυναίκα του βασιλιά της Κορίνθου Πόλυβου, την Μερόπη. Έτσι ο Οιδίποδας υιοθετείται και μεγαλώνει χωρίς να γνωρίζει την πραγματική καταγωγή του. Όταν ενηλικιώνεται, το μαντείο των Δελφών προφητεύει στον Οιδίποδα ότι θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα του. Πιστεύοντας ότι οι θετοί γονείς του είναι οι πραγματικοί, αποφασίζει  να μη γυρίσει πίσω στην Κόρινθο, που νόμιζε για πραγματική του πατρίδα, αλλά να τραβήξει προς τη Θήβα. Σε κάποιο σταυροδρόμι όμως συνάντησε το Λάιο και λογομάχησαν για ασήμαντη αιτία. Το αποτέλεσμα ήταν να τον σκοτώσει ο Οιδίποδας, χωρίς βέβαια να ξέρει ότι ήταν ο πατέρας του.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ είναι πως αντιμετωπίζεται έγκαιρα η ανάδυση –εξέλιξη μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Ο Μέρτον συμπέρανε ότι ο μόνος τρόπος για να σπάσει ο κύκλος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας είναι ο επαναπροσδιορισμός των προτάσεων πάνω στις οποίες βασίζονται οι αρχικές εσφαλμένες υποθέσεις.

ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ όπου η αυτοεκπληρούμενη προφητεία αφορά στην εκλογολογία (στο ότι θα γίνουν πρόωρες εκλογές vs ότι δεν θα γίνουν)  ο επαναπροσδιορισμός των δηλωτικών προτάσεων (δεν μπαίνουμε εδώ σε πιο λεπτομερή ανάλυση σύμφωνα με τον προτασιακό λογισμό και τα διακριτά μαθηματικά) και του υποβάθρου αληθείας ή ψεύδους των έχει τα εξής χαρακτηριστικά, εμπόδια και δυσκολίες:

Πρώτον, ότι πρέπει να λάβει υπόψη του το γεγονός ότι συνολικά, μόνο τρεις κυβερνήσεις εξάντλησαν στο απόλυτο τη συνταγματική τους θητεία τα τελευταία 48 χρόνια. Αυτές της ΝΔ 1977-1981, του ΠΑΣΟΚ 1985-1989 και επίσης του ΠΑΣΟΚ το 2000-2004.( Πηγή: Protagon.gr).

Δεύτερον, ότι το σύνταγμα δεν τις απαγορεύει.

Τρίτον, ότι η διαρκής εκλογολογία και εκλογολαγνεία είναι κομμάτι της πολιτικής και μιντιακής  μας κουλτούρας και αντιπολιτευτικής μας δράσης, δηλαδή αρχίζουμε να μιλάμε διαρκώς για εκλογές με το που ολοκληρώνονται οι προηγούμενες.

Τέταρτον, «ουδείς αναμάρτητος» πρωθυπουργός στην πρόωρη προκήρυξη τους καθώς πάντα βρίσκεται ένας προσχηματικός λόγος για να ξεκινήσει ο κύκλος με την ώθηση των εξελιγμένων πια  εργαλείων των δημοσκοπήσεων και της χειραγώγησης.

Πέμπτον, η όψιμη επίδειξη από τον πρωθυπουργό «θεσμικής προσήλωσης» είναι δύσκολο να πείσει ως αντίβαρο  του κομματικού του συμφέροντος.

 Έκτον, η τυρβώδης συνύπαρξη των υπαρχόντων κρίσεων (υγειονομική κρίση -πανδημία, ενεργειακή-πόλεμος, κλιματική, οικονομική, εκ της Τουρκικής απειλής, πολιτικής λόγω της απλής αναλογικής) εισάγει στην κυβερνητική το πρόβλημα της διαχείρισης του ρίσκου/ων. Η σημερινή συγκυρία επιβάλλει και υποβάλλει το ερώτημα για το ρόλο που θα παίξει στην διαχείριση των κρίσεων μια ενδεχόμενη πρόωρη προσφυγή σε εκλογές. Είναι οι εκλογές και εργαλείο διαχείρισης αυτής της σύνθετης κρίσης από μια κυβέρνηση νωπής εντολής ή έχει στάτους πράξης επιδείνωσης των πτυχώσεων των κρίσεων;   

Έβδομον, σε μια δημοκρατία, στο κοινοβούλιο και στη δημόσια σφαίρα, αντιδικούμε προβάλλοντας τις διαφορετικές γνώμες μας με την αξίωση να βρούμε την αλήθεια για το τι ισχύει ή τι είναι ορθό και να πείσουμε  διά της ορθολογικής πειθούς. Ούτε με την γκεμπελική προπαγάνδα ούτε με τη βία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ της εκλογολογίας για τον χρόνο της κάλπης δια μιας σύνθετης πρότασης-ατάκας από τον κ.πρωθυπουργό που θα έθετε τέρμα στην συνέχισή της έφθασε να είναι ένα από τα πιο  δύσκολα πράγματα καθώς φράσεις προς τον κ. αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης που δοκιμάσθηκαν εντός της Βουλής του τύπου: . «Ανησυχείτε πολύ για τις εκλογές και το πότε θα γίνουν. Σας ξαναλέω, οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας. Η ίδια η ζωή θα επιβεβαιώσει τα λεγόµενά µου», φάνηκαν μη ικανές να  σφραγίσουν αεροστεγώς την συνέχιση της φημολογίας και διαρεολογίας  γύρω από τις προθέσεις του και τις ερμηνείες, υπερερμηνείες και παρερμηνείες των δηλώσεών του.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Την εποµένη κιόλας (7 Ιουλίου 2022), προχωρώντας με αυτοπεποίθηση και αποδεδειγμένη διαχειριστική των ρίσκων επάρκεια (σε σύγκριση με τον κ.Τσίπρα) ένα βήµα παραπάνω, θέλησε να δώσει ακόµα πιο ισχυρό πολιτικό υπόβαθρο στις τοποθετήσεις του περί εκλογών, και να κλείσει «σταθερά και αμετάκλητα» το θέμα και τα σενάρια για πρόωρες εκλογές διαµηνύοντας στους Παύλο Τσίµα και Βασίλη Χιώτη:

«Παίρνω το ρίσκο της σταθερότητας. Και αν αυτό έχει πολιτικό κόστος, ας το έχει. Αλλά ξέρω ότι αυτή τη στιγµή το να οδηγήσουµε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές µε τη “βόµβα” -το τονίζω- της απλής αναλογικής µε µια απρόβλεπτη Τουρκία απέναντί µας, δεν πιστεύω ότι είναι πράξη εθνικά υπεύθυνη και, αν αυτό µε οδηγήσει στο να έχω ένα πολιτικό κόστος, γιατί θα πρέπει να διαχειριστώ έναν δύσκολο χειµώνα, ας είναι έτσι.» De te fabula narratur (για σένα μιλά αυτή η ιστορία)

Του Αλέξη Καραγεωργίου

Η μαζική παγκόσμια υγειονομική κρίση  αναγόρευσε τον θυματογόνο κορωνοϊό και τις μεταλλάξεις του ως το οιωνεί πολιτικό υποκείμενο, φορέα μεταμόρφωσης, συστημικό μετασχηματιστή δομών και επιταχυντή αλλαγών, αναστοχασμού των πτυχών του βίου μας  και ΜΕΘοποίησης της κοινωνίας μας. Εμμέσως πλην σαφώς δηλ. έδρασε  και δρα ως αξιολογητής του κράτους πρόνοιας και του συστήματος υγείας και γενικότερα της υπό κρίσην σχέσης Υγείας-Οικονομίας (φάσεις εφαρμογής του απαγορευτικού)  και Οικονομίας-Υγείας (φάσεις σταδιακής άρσης του απαγορευτικού.

Η εκτύλιξη της επιδημιολογικής στρατηγικής της χώρας  μέσω του σταδιακά απαγορευτικό σχεδίου (ακορντεόν) συνετέλεσε εξ άλλου στο να γίνει ορατή η διάκριση αφ’ ενός  μεταξύ της «επιστημονική βάσης» των συστάσεων και της «πολιτικής βάσης» των αποφάσεων που η παραπάνω στρατηγική ενείχε και αφ’ ετέρου μεταξύ της εκτίμησης του κινδύνου( risk assessment) λοίμωξης ή μετάδοσης της νόσου COVID-19 και της μετάφρασης αυτής της εκτίμησης σε εναλλακτικές διαχειρίσεις κινδύνου (risk management), ανοικτών προς επιλογή.

Επιπλέον η πανδημία έφερε και φέρνει  στην ελληνική επικαιρότητα και στο επίπεδο της πολιτικής προστασίας και πολιτικής την σχέση μεταξύ των στοιχείων του τετραγώνου: Διακινδύνευση, Εμπιστοσύνη, Αυστηρή Δημοκρατία, Προσωπική Ευθύνη, ενώ επιχειρείται να  θεμελιωθεί μια «κουλτούρα θεσμικής εμπιστοσύνης» υπό καθεστώς ανάγκης και αβεβαιοτήτων που επιτρέπει την ελπίδα(βλ.ψηφιακή διαχείριση, ψηφιακό πιστοποιητικό κλπ ) ότι μια αντιμετώπιση κινδύνων-απειλών που περιλαμβάνει έναν σοβαρό συνδυασμό διεπιστημονικής γνώσης, ενσυναίσθησης, οργανωτικής ικανότητας και επιτήρησης, μπορεί όντως να είναι πολύ πιο αποτελεσματική.

Ευχής έργο θα ήταν να υπάκουαν οι άνθρωποι σε περιόδους λίαν επικίνδυνες σαν αυτές της πανδημίας που περνάμε, στις επιταγές της λογικής και όχι της «κακοποιημένης στατιστικής», της  εξυπνακίστικης άρνησης και της διαρκούς υποβάθμισης του κινδύνου, να διέκριναν με σαφήνεια μέσα από τη  μιντιακή σύγχυση (επικοινωνιακή πολυφωνία- κακοφωνία και όχι μόνον, παράδειγμα το ;πετάμε τις μάσκες) το ορθό από το εσφαλμένο και να γύριζαν, όπως έχουμε τονίσει σε προηγούμενα άρθρα τον θερμοστάτη του ρίσκου στο πιο ασφαλές για τους ίδιους και για τους άλλους. Να κατεύθυναν τη βούλησή τους και συμπεριφορά  όπου όριζε το δοιάκι του λόγου της διεπιστημονικής προσέγγισης και έρευνας έστω και ελλειμματικής (πλήρης έλλειψη κοινωνιολογικο-ψυχολογικών ερευνών Covid-19 η vaccine risk perceptions)

Τα ευχολόγια, όμως, είναι τα μαξιλάρια ύπνου του μυαλού,  «τα βαρβιτουρικά» του. Αυτό που χρειάζεται χθες είναι η ενεργοποίηση της κριτικής σκέψης και η άμεση πραξιολογία της. Δεν μπορεί η χώρα να εγκλωβιστεί ξανά σ΄ έναν διπλό δεσμό (double bind)  «Εμ και οι ρυθμοί  εμβολιασμού να αυξηθούν. Εμ και οι αρνητές από μόνοι τους να πειστούν. Και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα ολόκληρη.»

Δυστυχώς η προσπάθεια αναβάθμισης της «ατομικής ευθύνης» ως φορέα στήριξης  που στο φοβικό πρώτο κύμα  της πανδημίας δημιούργησε αισιόδοξες προσδοκίες για μια αλλαγή στις σχέσεις κράτους- πολίτη και την διαμόρφωση ενός «νέου» υποκειμένου, φορέα των δικαιωμάτων αλλά και υποχρεώσεων δρώντα στον δημόσιο χώρο "εξεμέτρησε το ζην" και έφθασε σε τέτοιο οριακό σημείο που έχει αυξήσει το επίπεδο επικινδυνότητας των κυμάτων μετάλλαξης παρά την ύπαρξη εμβολίων για όλους και την ευκολία πρόσβασης σ’ αυτά.

Τώρα και εξ αιτίας των αντιεμβολιαστών πάσης φύσεως και νοοτροπίας η ευθύνη για τον κορωνοϊό δεν μπορεί να περάσει στους πολίτες και στους οπαδούς μιας ιογενούς αντιπολίτευσης που ως ασύμμετρη απειλή αυγατίζει την ποικιλομορφία της βρίσκοντας ταυτότητα στις ρωγμές και γραμμές διαφυγής των κοινωνικών στιλβωμένων δικτύων και στις κατηγορίες για διχασμούς.

Το βασικό συμπέρασμα των περίπου 18 μηνών πανδημίας, με τη συνεχή εμφάνιση μεταλλαγμένων στελεχών, είναι ότι η εξέλιξη της υγειονομικής κρίσης καθορίζεται πολύ περισσότερο από την ανθρώπινη συμπεριφορά, παρά από τα χαρακτηριστικά οποιασδήποτε μετάλλαξης.

Έχει ειπωθεί σε όλους του τόνους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη : Είναι  η ανθρώπινη συμπεριφορά και το ζην επικινδύνως φίλε αναγνώστη, όχι η κλινική εικόνα της κατάληξής της αψηφισιάς του ρίσκου.  Ο συγχρωτισμός, οι ανεξέλεγκτες συγκεντρώσεις, η μη χρήση μάσκας, η παραβίαση των κανόνων κοινωνικής αποστασιοποίησης και κυρίως ο ατελής εμβολιασμός αποτελούν κομβικούς παράγοντες στην εξέλιξη της υγειονομικής κρίσης

Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός με άλλα λόγια , στοχευμένος (υγεία, εστίαση, εκπαίδευση) και άμεσος: εδώ και τώρα, οριζόντιος εάν αποδειχθεί σε μια εβδομάδα ότι δεν κινητοποιεί και άλλες κοινωνικές ομάδες και τοπικές πρωτοβουλίες) υποστηρίζω ότι θα είναι εκτός από αποτρεπτικός του ορμητικού καλπασμού των κρουσμάτων  μια πράξη μεταρρύθμισης της αντίληψης του κοινωνικού κράτους δικαίου σε κράτος πρόληψης με όσο το δυνατό λογικά ελεγχόμενες κυβείες.

Ο αγώνας για το Σύνταγμα είναι «αγώνας για την προσωπική και πολιτική αυτονομία, ο σεβασμός της οποίας διόλου δεν συνεπάγεται την αναποτελεσματικότητα της προστατευτικής δράσης του κράτους.»

Δεν βάζουμε τον φόβο της εγκατάστασης μιας "διακυβέρνησης δια των αριθμών" στο ζύγι με την αυταρέσκεια και αλαζονεία των "υποκειμενικών πεδίων" που αδιαφορούν για το χρέος της κοινωνικής αλληλεγγύης και φέρνουν εμπόδια στην επίτευξη ανοσίας της αγέλης .

Φυσικά η «ελληνική νομολογία μάς έχει κληροδοτήσει το εργαλείο της κατάστασης ανάγκης, που επιτρέπει την βραχεία και οριοθετημένη παρέκκλιση από τις συνταγματικές επιταγές, χωρίς να μεταβάλλει το θεμέλιο της πολιτικής εξουσίας ή να οδηγεί σε χαλάρωση των ορίων που το δίκαιο επιβάλλει στους φορείς της. Το δίκαιο περιλαμβάνει επίσης ρυθμίσεις που επιτρέπουν στους κυβερνώντες να οργανώνουν συστηματικά την ανάσχεση των απειλών και την πρόληψη των κινδύνων που πολλαπλασιάζονται και διαφοροποιούνται συνεχώς.» Αλλά πρέπει να φθάσουμε στον Σεπτέμβριο για να αντικρύσουμε ξανά την άβυσσο που αντικρίσαμε τον περασμένο Νοέμβριο;

Σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Γιαννη Τούντα : «Το αμέσως επόμενο διάστημα η πανδημία θα πλήττει σχεδόν αποκλειστικά τους ανεμβολίαστους. Όλο και περισσότερο, θα συνωστίζονται στις μονάδες Covid και στις ΜΕΘ των νοσοκομείων, οι οποίες θα λειτουργούν σε λίγο αποκλειστικά για αυτούς.»

Είναι φανερό κατά την γνώμη μου ότι η προσφυγή στην αρχή της προφύλαξης (https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/…) δικαιολογείται εδώ και τώρα εφόσον πληρούνται τρεις προηγούμενες προϋποθέσεις:

-ο εντοπισμός δυνητικά αρνητικών αποτελεσμάτων·

           -η αξιολόγηση των διαθέσιμων επιστημονικών δεδομένων·

                               -η έκταση της επιστημονικής αβεβαιότητας.

Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός έκγονος της αρχής της προφύλαξης συνιστά, αυτή τη στιγμή , τη σημαντικότερη νομικοπολιτική αρχή για την προστασία της υγείας του ανθρώπου. Ακόμη και ο διάσημος πολέμιος της αρχής  καθηγητής του Χάρβαρντ Κας Σάνστεϊν αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι μόνο η εφαρμογή της θα συμβάλει στην απόκρουση της απειλής της πανδημίας από τις νέες μεταλλάξεις(προσθέτω εγώ)

Του Αλέξη Καραγεωργίου

Ναι. Η μάσκα είναι η μόνη επένδυση που εξαρτάται από μας και είναι η καλύτερη δυνατή σ΄αυτή την άκρως επικίνδυνη οικονομική – υγειονομική συγκυρία της κορωνοϊοκρατίας. Δεν θέλει ούτε ΕΣΠΑ, ούτε αμοιβές συμβούλων, ούτε τράπεζες, ούτε δάνεια,  ούτε μέσον και εμπράγματες ασφάλειες για να την προχωρήσουμε. Τα  όποια εμπόδια βρίσκονται μόνο στο μυαλό μας και στην αντίληψη /αίσθημα κινδύνου-ρίσκου που έχουμε σε σχέση με το επίπεδο επικινδυνότητας του COVID-19.

Αυτή η “επένδυση” είναι το μέσον για να ξανακερδίσουμε τη ζωή μας που νομίσαμε για λίγο ότι την πήραμε πίσω με τη χαλάρωση. Αυτή είναι η μοναδική επένδυση που εγγυάται και διασφαλίζει  το μέλλον : το ατομικό, το οικογενειακό, το κοινωνικό, το εθνικό. Μας  αγοράζει χρόνο, χρόνο, χρόνο.

Είναι η ταχύτερη, η φτηνότερη,  η πιο ασφαλής, δεν απαιτεί την έγκριση καμιάς γραφειοκρατίας ή κανένα πόλεμο μεταξύ αλλότριων συμφερόντων , γίνεται όμως τόσο , μα τόσο πανάκριβα ακριβή αν γονείς, παππούδες, απόμαχοι  μολυνθούν, αν περισσότεροι άνεργοι της υφεσιακής πανδημίας προστεθούν στους χιλιάδες  προϋπάρχοντες. Αν οι ευπαθείς ομάδες εκτεθούν περισσότερο.

Τα τελευταία τριψήφια νούμερα, δυστυχώς κάνουν  ολοένα πιο φανερό ότι στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να στεριώσει κουλτούρα πρόληψης : εμπεδωμένη και ενσωματωμένη στον βιωμένο κόσμο της, με κάποια διάρκεια δηλαδή. Το θυμωμένο γάλα χύνεται εύκολα. Τορπιλίζεται κάθε προσπάθεια ανόρθωσης .Ο  Σίσυφος φαίνεται να είναι το αρχέτυπό μας

Από τα τρία Φ (φόβος, φιλότιμο και φαγωμάρα) …φοβάμαι ότι μόνο το πρώτο  ως φόβος του άγνωστου και του θανάτου είχε και έχει την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στην πρόληψη.

 Το φιλότιμο είναι αποτελεσματικό  μόνο αν υπάρχει ένα πλαίσιο ενεργοποίησής του ως ευθύνης και ένα πλαίσιο στο οποίο αναγνωρίζεται η διαρκής δέσμευση ενεργητικής πολιτικής πρόληψης και δίκαια αυστηρής επιτήρησης.

 Η φαγωμάρα για το ποιος φταίει αντί του τι φταίει στα «μέσα κοινωνικής διαμάχης» οδηγεί σε σύγχυση την προσπάθεια επικοινώνισης του ρίσκου και στην ξεκάθαρη ενημέρωση και συναινετική προσπάθεια, αδυνατίζοντας έτσι την όποια μη φαρμακευτική στρατηγική πρόληψης

Σε αντίθεση οι προλήψεις και δεισιδαιμονίες : η κακιά ώρα, το αν είναι να την πάθεις θα την πάθεις και το εμένα δεν με πιάνει γιατί με προστατεύει το φυλαχτό θριαμβεύουν. Πόοο καλύτερη, αλήθεια , θάταν η ζωή μας αν μπορούσαμε να πείσουμε αυτούς τους αλαζονικούς «ξεμάσκωτους ότι η σωστή χρήση της κατάλληλης μάσκας εκεί που είναι απαραίτητη είναι το κατ’  εξοχήν «φυλακτό»

 Αποδεικνύεται συνεχώς ότι αρκούν μερικές μειοψηφίες υποτιμητικής , ετερόφρονης ή λανθασμένης αντίληψης του COVID -19 ρίσκου για να  οδηγήσουν συμπεριφορές που έχουν κατάληξη, την αύξηση των κρουσμάτων και την υπερμετάδοση πέραν του αναμενομένου.

Δυστυχώς η Ελλάδα αρχίζει  να  πληγώνεται ξανά. Χωρίς αιτία για Οιδιπόδεια μεταμέλεια βγάζει τα μάτια της από μόνη της

Έτσι  χάνει την έξωθεν καλή μαρτυρία , την οποία με τόσο πόνο και μόχθο κατέκτησε. Μικρές μειοψηφίες άλλης αντίληψης απέναντι στην επικινδυνότητα του ιού , θεωρούν την μασκοφορία ως υποταγή και ευκαιρία ανυπακοής ενάντια στην «φτιαχτή»  πανδημία του Μεγάλου αδελφού της νέας τάξης πραγμάτων.

Δεν γίνεται αντιληπτό ότι ο κορωνοϊός έχει τις εξής παρενέργεις είναι ταυτόχρονα αντικοινωνικός και κοινωνικός. Ως μέτρο κοινωνικής αποστασιοποίησης για την μη μετάδοσή του, ο ξενιστής του δηλ. εμείς, είμαστε αναγκασμένοι να δρούμε αντικοινωνικά, μόλις χαλαρώσουμε, η δημιουργηθείσα έλλειψη κοινωνίας και επαφής μας ωθεί στους κοινωνικούς συγχρωτισμούς και εκεί μας την έχει στημένη μεταδίδοντας την αντικοινωνική του μόλυνση.

Τα πράγματα ευτυχώς δέχονται κι άλλες αναγνώσεις λιγότερο περίπλοκες. Κι αυτό γιατί μας ζητιέται ένα πράγμα: Να μην υποτιμούμε την επικινδυνότητα αυτού του αόρατου, άοσμου, άγευστου, ύπουλου και  γρήγορα μεταδιδόμενου  ιού ώστε να οδηγούμαστε σε χαλαρή συμπεριφορά.

Η πρόληψη σώζει ζωές και δουλειές.

Φορέστε τη μάσκα λοιπόν για όποιο λόγο έχετε, αλλά φορέστε τη. Είστε κινηματίας; Ενδιαφέρεστε για τα δημόσια αγαθά;  Κάντε ένα κίνημα υπέρ του Χ.Α.Μ   γιατί χωρίς Χ.Α.Μ. θα γίνει χαμός: βαλκανικός που θα σημαίνει το τέλος του παιχνιδιού. Σηκώστε μια λινή σημαία υπέρ της μάσκας και της οικολογίας και βγείτε στο κλαρί.

Ασχολείσθε με τις γραμμώσεις και τη μόδα , κάντε μόδα τη μάσκα, και όσοι από σας είναι και διαβαστεροί, διαβάστε τα παλιά τεύχη της «Μάσκας» όπου εξυψώνεται ο αληθινός ηρωϊσμός και όχι ο τζάμπα μάγκας

Διακηρύσσεις ότι αγαπάς ον πλησίον σου ως εαυτόν ,ε, φόρα μάσκα χριστιανέ μου

Αισθάνεσαι άτρωτος , δυνατός και ότι ο κορωνοϊός δεν μπορεί να σου κάνει τίποτα; Ότι μια γριπούλα είναι θα περάσει ; Ε, κράτα το  για τον εαυτό σου , αλλά πίσω από μια μάσκα. Αυτό είναι τώρα το προφυλακτικό σου για σένα και για τον άλλο που πρέπει να  φέρεται ανάλογα.  Εξ’ άλλου οι περισσότεροι από τους  ήρωες σου στην παιδική ή εφηβική ηλικία , μάσκα φορούσαν.

Σε ενοχλεί να φοράς μάσκα; Έχεις στ’ αλήθεια αναρωτηθεί  πόσοι και πόσοι εργαζόμενοι, στελέχη και εργάτες , σε πόσα επαγγέλματα  εργάζονται ακατάπαυστα, νύχτα μέρα, μέρα νύχτα με μάσκες; Γιατί δεν παίρνεις  ως παράδειγμα μία απ΄αυτούς; Μάσκες φορούσαν αυτοί που σε ξεγέννησαν.

Δεν θα πεθάνουν κάτι γέροι , μεγάλε. Για ποιον κτυπά η καμπάνα κανένας δεν το ξέρει ίσως, κτυπά για σένα. Ο κορωνοϊός δεν κάνει διακρίσεις. Εσύ γιατί κάνεις;

Η περίοδος αυτή δεν είναι περίοδος να σκέπτεσαι οπαδικά ή αλλέως  ή εσείς ή εμείς αλλά και εσείς και εμείς .

Αν το θάρρος είναι μια αρετή, δεν είναι ,ωστόσο, αρετή το θράσος .

Στην ηθική της διακινδύνευσης, υπάρχει πάντα ένα όριο που είναι η ίδια η ζωή. Μπορούμε να αξιολογήσουμε θετικά τη διακινδύνευση, αλλά μόνο στο μέτρο που υπηρετεί τη ζωή. Η επικινδυνότητα αποτιμά τη  ζωή, υπό την προϋπόθεση ότι τη διαφυλάσσει. Έτσι, η ηθική της διακινδύνευσης έχει ένα όριο: την εξυπηρέτηση της ζωής. Δεν έχει απόλυτη αξία