Το βραβείο κοινού δόθηκε στον Τάσο Γερακίνη και την ταινία του «Κόκορας», ταινία που σας έχουνε αναφέρει ξανά στο παρελθόν.
Διάβασε τη συνέντευξη ΕΔΩ
Με αφορμή την παρουσία του σκηνοθέτη στο ραδιοφωνικό podcast του Cineπως, ας διαβάσουμε όσα μας είπε ο σκηνοθέτης.
-Συνεχίζουμε λοιπόν την υβριδική ραδιοφωνική μας εκπομπή και αυτή την εβδομάδα από το Σαν Φρανσίσκο· […] αυτή την εβδομάδα, έχουμε αφιερώσει αρκετό χρόνο στους Έλληνες δημιουργούς που επισκέφθηκαν το Ελληνικό Φεστιβάλ στο Σαν Φρανσίσκο την 23η έκδοση. Ο Τάσος Γεράκης είναι ένας από αυτούς. Πριν από λίγη ώρα ολοκληρώθηκε και η προβολή της ταινίας του Κόκορας, η οποία ξεσήκωσε το κοινό στο Σαν Φρανσίσκο. […] με χιούμορ που θυμίζει παλαιότερες ταινίες, με τους γκρίζους χαρακτήρες, με τις ιδιαιτερότητές τους, με τα κακώς κείμενα της ελληνικής ζωής. Ίσως αυτά να καθρεφτίζονται πιο εύκολα στους Έλληνες του εξωτερικού που κρατάνε την ανάμνηση και αγαπάνε το σύνδεσμο που τους προκαλεί αυτού του είδους το γέλιο.
-Ε, ναι, το ένιωσα κι εγώ ότι εδώ είναι πιο καθάριες οι καρδιές και […] οι ματιές. Νομίζω ότι είναι πίσω στην Ελλάδα. Αν και για να μην είμαι και πολύ άδικος και στη Θεσσαλονίκη είχα πολύ καλό feedback από το κοινό, αλλά εδώ ήταν λίγο πιο πηγαίο, πιο αυθόρμητη αντίδραση. Είναι η πρώτη φορά που η ταινία κάνει προβολή στην Αμερική.
Εδώ ήταν η αμερικάνικη πρεμιέρα και […] είδαμε ένα κοινό το οποίο αποτελείται από Έλληνες δεύτερης-τρίτης γενιάς, και κάποιους θεατές που ήταν από την Αμερική. Δείχνει ουσιαστικά ένα στίγμα ότι ο ελληνικός κινηματογράφος δεν απευθύνεται μόνο σε αυτούς που τους λείπει η γλώσσα τους [και για αυτό το λόγο πηγαίνουν εκεί], αλλά επιλέγουν να παρευρεθούν σε μία γιορτή κινηματογράφου που η γλώσσα είναι συμπληρωματικό.
-Η ανάμνηση και η σύνδεσή τους ίσως είναι το πιο ουσιαστικό.
-Πιθανότατα ναι, πιθανότατα είναι. Νομίζω ότι το σινεμά είναι ένας τρόπος να επικοινωνείς, να ταξιδεύεις για τους ανθρώπους που ζουν εδώ και φαντάζομαι ότι έχουν μια πολύ καλή αυτό τον τίτλο Νοσταλγία που έχουμε όλοι όταν λείπω από την πατρίδα, από τον τόπο που γεννηθήκαμε. Νομίζω ότι είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να κάνω αυτό το ταξίδι και τη σύνδεση, την επανασύνδεση με την πατρίδα τους.
-Μας μίλησες στη σκηνή για τις συνδέσεις σου στην ιστορία. Ευκαιρία λοιπόν να την εκθέσεις και εδώ -μαζί μας-, να μας πεις τι ακριβώς σε κινητοποίησε στο να πεις μια ιστορία που μοιάζει σπάνια, αλλά πάρα πολλοί γονείς την έχουν βιώσει.
-Είμαι όπως σου είπα και πριν, αντιμετώπισα κι εγώ με την έλευση στη ζωή μου, του γιου μου. Όταν έφτασε σε ηλικία στη σχολική ηλικία μπήκε το δίλημμα ιδιωτικό ή δημόσιο. Δεν ήταν εύκολο δίλημμα και όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά και για οικονομικούς. Το δίλημμα το έλυσε μια κλήρωση γιατί είχε πάει η μαμά του, του φίλου του Δημήτρη να είχε κάνει αυτή την αίτηση. Αυτή είναι η αλήθεια. Είχε κάνει τέσσερα χρόνια πριν την αίτηση και κληρώθηκε. Μας ειδοποίησαν οπότε… λύθηκε το δίλλημα. Αυτό ήταν η αφορμή. Η άλλη βιωματική σχέση, όπως είπα, ήταν η καταγωγή με την επαρχία. Έχω ζήσει αυτόν τον πατριαρχικό κόσμο, που η πατριαρχική επιβολή που καθορίζει τελικά τις ζωές όλων. Νομίζω ότι αν το επεκτείνεις, είναι στην ουσία η μήτρα πολλών κακών για την οικογένεια και πατριαρχική της δομή στην Ελλάδα.
-Το σύστημα του μοντέλου εκπαίδευσης αλλάζει και στην Ελλάδα ή έστω αυτό ακούμε το τελευταίο διάστημα, και υπάρχει στροφή στην ιδιωτική εκπαίδευση. Θα ήθελες να σχολιάσεις; Τι σε φοβίζει ή δεν σε φοβίζει και το βλέπεις ως προσδοκία σε αυτό που θα συμβεί στις επόμενες γενιές των μαθητών;
-Δεν έχω την αίσθηση ότι αλλάζει ή βελτιώνεται. Ίσως αργά-αργά να έρθει η αλλαγη. Πάντως δεν έχω καθόλου καλή άποψη για την ιδιωτική παιδεία. Ούτε για το δημόσιο τόσο καλή, αλλά νομίζω ότι είναι καλύτερα.
[…] Σε ό, τι αφορά τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα, δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που περνάει σε δημόσιο πανεπιστήμιο και να επιλέξει και θα επιλέξει να πάει στον ιδιωτικό. Γιατί το ιδιωτικό πανεπιστήμιο είναι μια λύση για τους ανθρώπους που δεν καταφέρνουν να σπουδάσουν, να περάσουν λόγω του συστήματος του ελληνικού Δημόσιου πανεπιστημίου· οπότε μπορεί να λειτουργεί σαν μια εναλλακτική, αλλά τουλάχιστον η αίσθησή μου είναι ότι δεν είναι η κύρια επιλογή των ανθρώπων που θέλω να σου πω, των μαθητών που θέλω να σπουδάσω.
Σύντομα θα ανακοινωθεί και η πορεία της ταινίας «Κόκορας», που τιμήθηκε με το βραβείο κοινού στο SFGFF, στις Ελληνικές αίθουσες.
Διαβάστε ακόμα: SFGFF 2026: O Γιάννης Πλαστήρας εμπνέεται για τον «Κόκορα» από τον Γούντυ τον τρυποκάρυδο
www.ertnews.gr
Ακολουθήστε το myvolos.net στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
