Με φόντο το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973 στη Χιλή και με το χαρακτηριστικό μαύρο χιούμορ του Μάρτιν ΜακΝτόνα, η ταινία «Wild Horse Nine» φέρνει κοντά δύο πράκτορες της CIA και δύο νεαρές γυναίκες που πιστεύουν σε έναν διαφορετικό κόσμο. Η ΕΡΤ συμμετείχε στη διεθνή διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου της ταινίας με τη Χιλιανή ηθοποιό Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο, η οποία μίλησε για την ιστορική μνήμη, την πολιτική ταυτότητα του ρόλου της, τη συνεργασία της με τον Τζον Μάλκοβιτς και την εμπειρία των γυρισμάτων στο Νησί του Πάσχα.

Η νέα δημιουργία του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη των «Τριών Πινακίδων Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» και των «Πνευμάτων του Ινισέριν» εκτυλίσσεται λίγο πριν από την ανατροπή του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Οι πράκτορες της CIA Κρις (Τζον Μάλκοβιτς) και Λι (Σαμ Ρόκγουελ) αποστέλλονται από τον προϊστάμενό τους (Στιβ Μπουσέμι) στο απομονωμένο Νησί του Πάσχα. Εκεί, ανάμεσα στα επιβλητικά πέτρινα αγάλματα, τις πολιτικές συνωμοσίες και τα προσωπικά τους μυστικά, η γνωριμία του Κρις με δύο ιδεαλίστριες φοιτήτριες (Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο και Αϊλίν Σάλας) θα ανατρέψει τις ισορροπίες.

Η ταινία, που συμμετείχε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Βενετίας, κινείται ανάμεσα στην πολιτική σάτιρα, την υπαρξιακή αγωνία και το δράμα της ανθρώπινης συνείδησης.

Για τη Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο, η οποία γεννήθηκε το 1990, τη χρονιά που η Χιλή επέστρεψε στη δημοκρατία, η συμμετοχή στην ταινία αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η οικογένειά της έζησε τα χρόνια της δικτατορίας, ενώ η γιαγιά της εργάστηκε σε οργάνωση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

[Η συνέντευξη τύπου έχει υποστεί επεξεργασία για την καλύτερη κατανόηση]

Ερώτηση: Έχεις ιταλικές ρίζες, παρότι γεννήθηκες στη Χιλή. Ποια στοιχεία αυτής της κληρονομιάς διατηρείς και αγαπάς περισσότερο;

Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Είμαι πολύ περήφανη για την ιταλική καταγωγή μου. Ο παππούς μου, Κλαούντιο ντι Τζιρόλαμο, έφτασε στη Χιλή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είμαστε μια τεράστια οικογένεια και κάθε Κυριακή τρώγαμε όλοι μαζί. Παραδόξως, όχι ζυμαρικά! Περισσότερο κρέας και φακές. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με πολλές φωνές, χρώματα και υφές. Ο παππούς μου ήταν καλλιτέχνης και εργάστηκε στον πολιτιστικό τομέα, ενώ η γιαγιά μου, η Κάρμεν, εργάστηκε σε μια πολύ σημαντική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Προέρχομαι από μια οικογένεια γεμάτη καλλιτέχνες. Προσπάθησα να ακολουθήσω διαφορετικό δρόμο, να σπουδάσω κάτι άλλο, αλλά τελικά η τέχνη ήταν στο αίμα μου. Και τώρα βρίσκομαι εδώ.

Ερώτηση: Πώς αναπτύχθηκε η σχέση σου με τον Τζον Μάλκοβιτς και τι πιστεύεις ότι φέρνει κοντά τους δύο χαρακτήρες σας;

Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Ο Τζον Μάλκοβιτς είναι ένας θρύλος και, φυσικά, στην αρχή ήμουν λίγο νευρική. Όμως όλο το άγχος εξαφανίστηκε όταν συναντηθήκαμε στο Public Theater της Νέας Υόρκης για τις πρόβες. Ακούγοντας τον Τζον και τον Σαμ Ρόκγουελ να διαβάζουν το σενάριο, ένιωσα πως η ταινία υπήρχε ήδη μπροστά μου. Ο Τζον είναι ένας πραγματικός κύριος. Γνωρίζει πολλά για τη Χιλή, έχει συνεργαστεί με τον Χιλιανό σκηνοθέτη Ραούλ Ρουίς και ασχολείται με ένα θεατρικό έργο βασισμένο σε βιβλίο του Ρομπέρτο Μπολάνιο. Μιλήσαμε πολύ, περάσαμε πολλές ώρες μαζί στο Νησί του Πάσχα, κάναμε πρόβες. Ήταν η πρώτη μου αγγλόφωνη ταινία και με βοήθησε πολύ, σεβόμενος τον χρόνο και τον τρόπο δουλειάς μου. Αυτό που βρίσκω όμορφο στη Μόνικα, τον χαρακτήρα μου, είναι ότι αφήνει χώρο για εκείνον. Είναι αισιόδοξη, ιδεαλίστρια, γεμάτη ελπίδα. Πιστεύει στη δύναμη των ανθρώπων και της συλλογικότητας. Και ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπη με την άλλη πλευρά της ιστορίας. Παρ’ όλα αυτά, αποφασίζει να τον προσκαλέσει να καθίσει δίπλα της στην παραλία. Του ανοίγει την καρδιά της. Αυτή η συνάντηση πιστεύω ότι θα καθορίσει το μέλλον της.

Ερώτηση: Ως νέα Χιλιανή, πώς αισθάνεσαι απέναντι στα ιστορικά γεγονότα που παρουσιάζει η ταινία; Πόσο βαθιά σε αγγίζει προσωπικά αυτή η ιστορία;

Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι ο Μάρτιν ΜακΝτόνα επέμεινε να επιλέξει μια Χιλιανή ηθοποιό για αυτόν τον ρόλο. Όλοι θα ήθελαν να παίξουν σε μια ταινία του, αλλά εκείνος ήθελε πραγματικά γυναίκες από τη Λατινική Αμερική. Γεννήθηκα το 1990, την πρώτη χρονιά της δημοκρατίας. Όμως οι γονείς και οι παππούδες μου έζησαν όλα όσα προηγήθηκαν. Ακόμη υπάρχουν μητέρες που αναζητούν τα παιδιά τους και άνθρωποι που αναγκάστηκαν να εξοριστούν. Η ταινία είναι μυθοπλασία. Μπορείς να γελάσεις, να συγκινηθείς, να διασκεδάσεις. Αλλά αποτελεί επίσης έναν τρόπο να συνεχίσουμε να μιλάμε για όσα συνέβησαν, με τον σεβασμό που δείχνει ο Μάρτιν απέναντι στην ιστορία. Ίσως κάποιοι θεατές θελήσουν να αναζητήσουν περισσότερες πληροφορίες για εκείνη την εποχή. Γιατί η πληγή παραμένει ανοιχτή. Και αυτό δεν αφορά μόνο τη Χιλή αλλά τις δικτατορίες ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, όπως και όσα συμβαίνουν στις μέρες μας.

Προβάλαμε την ταινία στη Χιλή και ήταν η πιο σιωπηλή προβολή που είχαμε μέχρι τότε. Νομίζω μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί. Ωστόσο, το κοινό την εκτίμησε βαθιά.

Ερώτηση: Οι χαρακτήρες του Μάρτιν ΜακΝτόνα συχνά παλεύουν με την ενοχή, τις ηθικές αντιφάσεις και την πιθανότητα λύτρωσης. Πώς προσέγγισες τη συναισθηματική πολυπλοκότητα της Μόνικα και τι αποκαλύπτει για τη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη συμπόνια και την ηθική κρίση;

Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Πιστεύω ότι πρόκειται για μια βαθιά πολιτική ταινία, αλλά ταυτόχρονα είναι μια ταινία για τη φιλία, ειδικότερα για την ανδρική φιλία, κάτι που δεν βλέπουμε τόσο συχνά στο σινεμά. Είναι επίσης μια ιστορία για τη μεταμέλεια και τις δυνατότητες που έχει ο άνθρωπος να αλλάξει. Η Μόνικα ξεκινά ως μια ιδεαλίστρια, αισιόδοξη, αριστερή φοιτήτρια, που πιστεύει βαθιά στο πολιτικό σχέδιο του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Γνωρίζει αυτόν τον άνθρωπο σε μια πορεία για τα δικαιώματα των γυναικών. Είναι περίεργη, θέλει να καταλάβει. Νομίζω ότι αυτή η περιέργεια είναι που επιτρέπει να δημιουργηθεί η σχέση τους. Έχει ενσυναίσθηση και ανοιχτή καρδιά. Του ζητά να σταματήσει να λέει ψέματα. Και όταν εκείνος τελικά της λέει την αλήθεια, πρέπει να αποφασίσει αν θα τον πιστέψει ή όχι. Επιλέγει να τον πιστέψει.

Δεν είναι εύκολο για μένα να διατηρώ την ελπίδα μου για το μέλλον της Μόνικα. Ωστόσο, πιστεύω ότι μέσα από αυτή την εμπειρία γίνεται πιο δυνατή. Και αν πρόκειται να αγωνιστεί, θα το κάνει με δύναμη και θάρρος.

Ερώτηση: Πώς διδάχθηκες στο σχολείο την ιστορία της δικτατορίας και πόσο διαφορετικά τη γνώρισες μέσα από τις αφηγήσεις της οικογένειάς σου;

Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Στο σχολείο μάς δίδαξαν μόνο τα βασικά για την περίοδο από το 1973 έως το 1990. Πήγαινα σε ένα συντηρητικό καθολικό σχολείο. Πολύ σημαντικότερη ήταν για μένα η εμπειρία της οικογένειάς μου. Οι γονείς μου μιλούσαν πάντα ανοιχτά για όσα συνέβησαν. Κάποιοι φίλοι τους εξαφανίστηκαν. Μεγάλωσα επίσης με τις ιστορίες της γιαγιάς μου, Κάρμεν, και του παππού μου, Κλαούντιο. Επισκέφθηκα το Μουσείο Μνήμης στο Σαντιάγο, έναν εξαιρετικά συγκλονιστικό χώρο. Όταν σπούδαζα υποκριτική, στο πρώτο έτος έπρεπε να παρακολουθήσουμε και να μελετήσουμε μια κοινωνική ομάδα. Επέλεξα μια οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου μητέρες εξακολουθούν να αναζητούν τους γιους τους. Για μένα, λοιπόν, δεν πρόκειται για μια αφηρημένη ιστορία. Είναι κάτι απολύτως πραγματικό. Πώς μπορεί κάποιος να αρνείται όσα συνέβησαν; Πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη, να τιμήσουμε αυτούς τους ανθρώπους και να συνεχίσουμε να μιλάμε. Γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να επιστρέψουμε στο παρελθόν. Ιδιαίτερα στις μέρες μας.

Ερώτηση: Στην ταινία ακούγεται η προειδοποίηση «Ό,τι κι αν συμβεί, μην μπεις στο αυτοκίνητο». Τι συμβολίζει αυτή η φράση για έναν Χιλιανό θεατή; Και ποια ήταν η σημαντικότερη συμβουλή που έλαβες μεγαλώνοντας;

Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Πρώτα θέλω να πω ότι εκείνο το αυτοκίνητο, η συγκεκριμένη Cadillac, είναι για εμάς σύμβολο τρόμου. Γνωρίζουμε τι θα μπορούσε να συμβεί αν η Μόνικα έμπαινε μέσα. Ακόμη κι αν η ιστορία τοποθετείται λίγους μήνες πριν από το πραξικόπημα, ξέρουμε τι συνέβη αργότερα σε φοιτητές σαν κι εκείνη. Θα μπορούσε να βασανιστεί ή να εξαφανιστεί. Γι’ αυτό αυτή η προειδοποίηση έχει τεράστια σημασία. Ήταν πολύ βαριά η εμπειρία να παρακολουθώ τη συγκεκριμένη σκηνή μαζί με Χιλιανούς θεατές. Όσο για τη δική μου ζωή, μεγάλωσα με πολλή αγάπη και υποστήριξη. Στο σπίτι υπήρχε ένας βασικός κανόνας: να προσπαθείς πάντοτε να κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Πιστεύω πολύ στη δουλειά. Ήταν συγκινητικό να βλέπω έναν θρύλο όπως ο Τζον Μάλκοβιτς να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά τις σκηνές του, ακριβώς όπως έκανα κι εγώ. Αυτή η πειθαρχία είναι πολύτιμη σε ένα επάγγελμα όπου μερικές φορές μπορείς εύκολα να χάσεις τον προσανατολισμό σου.

Πιστεύω επίσης πολύ στο ένστικτο. Και τώρα που είμαι μητέρα, το εμπιστεύομαι ακόμη περισσότερο.

Ερώτηση: Η προβολή στο Σαντιάγο ήταν η πιο σιωπηλή μέχρι στιγμής. Μήπως είναι ακόμη πολύ νωρίς για να αντιμετωπίσει το κοινό της Χιλής αυτή την περίοδο μέσα από μια μαύρη κωμωδία;

Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Όχι, δεν το πιστεύω. Το συζητήσαμε και με τον Μάρτιν. Στο Τορόντο οι θεατές γελούσαν και χειροκροτούσαν ακόμη και στη μέση της ταινίας. Στη Χιλή ήταν διαφορετικά. Είμαστε μια διαφορετική κοινωνία και αυτά τα γεγονότα βρίσκονται πολύ κοντά μας. Ίσως είμαστε και λίγο πιο συγκρατημένοι. Υπάρχουν αναφορές που για εμάς έχουν τεράστιο βάρος, όπως το στάδιο του Σαντιάγο, οι βασανιστές ή ακόμη και μια σκηνή φιλιού, η οποία είναι ταυτόχρονα τρομερά αστεία και τρομακτική. Όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά. Και κάποια εξακολουθούν να συμβαίνουν. Αλλά δεν θεωρώ ότι η ταινία είναι υπερβολική για τους Χιλιανούς. Το αντίθετο. Είναι έτοιμοι να τη δουν και να την εκτιμήσουν.

Ερώτηση: Ήταν η πρώτη φορά που επισκέφθηκες το Ράπα Νούι, το Νησί του Πάσχα; Πώς ήταν η εμπειρία των γυρισμάτων και θα σκεφτόσουν να μετακομίσεις στο Λος Άντζελες για να συνεχίσεις την καριέρα σου;

Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Ήταν η πρώτη μου φορά εκεί. Είναι ένα πολύ μακρινό μέρος, περίπου πέντε ώρες με αεροπλάνο από το Σαντιάγο, στη μέση του ωκεανού, πιο κοντά στην Πολυνησία παρά στην ηπειρωτική Χιλή. Είχα την τύχη να μείνω ενάμιση μήνα. Είναι ένας τόπος με πολύ έντονη ενέργεια, ισχυρό πολιτισμό και ανθρώπους που προστατεύουν τη γη, τη γλώσσα και την κληρονομιά τους. Συνεργαστήκαμε στενά με την τοπική κοινότητα. Οι κάτοικοι μάς άνοιξαν τα σπίτια τους, μοιράστηκαν μαζί μας το φαγητό και τις ιστορίες τους. Οι ηφαιστειακοί σχηματισμοί, τα άγρια άλογα, οι θαλάσσιες χελώνες, τα αγάλματα… Ήταν μια μοναδική εμπειρία.

Όσο για το Λος Άντζελες, αγαπώ τη ζωή μου στη Χιλή. Αγαπώ το σπίτι μου στο Σαντιάγο, την οικογένεια και τους φίλους μου. Ξέρω ότι περνάμε δύσκολες στιγμές στον χώρο του πολιτισμού και της τέχνης, αλλά έχουμε πολλά να πούμε και σπουδαίους καλλιτέχνες. Θα σκεφτόμουν να μετακομίσω μόνο αν υπήρχε πραγματικά πολλή δουλειά. Προς το παρόν νιώθω ευγνώμων για όσα συμβαίνουν.

Ερώτηση: Αισθάνεσαι ιδιαίτερη ευθύνη που συμμετέχεις σε μια τόσο σημαντική διεθνή παραγωγή, ανοίγοντας ενδεχομένως τον δρόμο και για άλλες Χιλιανές ηθοποιούς;

Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Περισσότερο από ευθύνη αισθάνομαι τιμή.

Πιστεύω ότι ολόκληρη η καριέρα μου με προετοίμασε για αυτή τη στιγμή. Έχω εργαστεί πολύ στην τηλεόραση, σε σαπουνόπερες, σειρές, κινηματογραφικές ταινίες και στο θέατρο. Πέρασα από τρεις οντισιόν για να πάρω τον ρόλο. Προσπάθησα να δουλέψω με τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα και αίσθηση ευθύνης.

Και δεν είναι κάτι σημαντικό μόνο για μένα. Είναι σημαντικό και για τη Χιλή. Έχουμε εξαιρετικούς καλλιτέχνες και χρειαζόμαστε περισσότερη υποστήριξη για να συνεχίσουμε να δημιουργούμε. Αισθάνομαι υπερήφανη και ελπίζω αυτή τη χαρά να μπορέσουν να τη μοιραστούν και άλλοι.

Ερώτηση: Πώς ήταν να ανακαλύπτεις το Νησί του Πάσχα παράλληλα με τους ήρωες της ταινίας; Και πώς περνούσατε τον ελεύθερο χρόνο σας;

Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο: Επειδή έμεινα εκεί ενάμιση μήνα, αλλά είχα σχετικά λίγες ημέρες γυρισμάτων, κατάφερα να εξερευνήσω σχεδόν τα πάντα. Με την Αϊλίν Σάλας επισκεφθήκαμε ακόμη και μέρη στα οποία μπορείς να πας μόνο με τη συνοδεία ντόπιων. Είδαμε σπηλιές, παραλίες και πολλά απίστευτα τοπία. Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο: πήγαινες στην παραλία και έβλεπες τον Μάρτιν ΜακΝτόνα με το μαγιό του να διαβάζει ένα βιβλίο. Λίγο πιο πέρα μπορούσες να συναντήσεις τον Τζον Μάλκοβιτς να περπατά ή τον Μάρτιν να κάνει ποδήλατο. Ήμασταν σαν ένας θεατρικός θίασος. Μέναμε όλοι στο ίδιο ξενοδοχείο, συναντιόμασταν συνέχεια και είχαμε έναν κοινό στόχο. Ήταν υπέροχο να βλέπεις τον Σαμ και τον Τζον να κάνουν πρόβες στο μπαρ. Όλη η ομάδα ήταν απόλυτα συγκεντρωμένη στη δημιουργία της ταινίας. Αυτή η αίσθηση συλλογικότητας ήταν ένα από τα ομορφότερα στοιχεία της εμπειρίας.

Το «Wild Horse Nine» συνδυάζει πολύ εύστοχα καταγραφές με προσωπική ευθύνη με τις σκοτεινές πλευρές της πολιτικής ιστορίας, αναζητώντας κάτω από το σαρκαστικό χιούμορ του ΜακΝτόνα τη δυνατότητα της ανθρώπινης επαφής. Μέσα σε έναν κόσμο όπου τα ιδανικά συγκρούονται με τους μηχανισμούς της εξουσίας, η Μόνικα της Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο υπενθυμίζει ότι ακόμη και η εμπιστοσύνη μπορεί να αποτελέσει μια πράξη θάρρους.

Η ταινία «Wild Horse Nine» κυκλοφόρησε στους ελληνικούς κινηματογράφους την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026, από τη Feelgood Entertainment.

www.ertnews.gr

Σε κινηματογραφικούς ρυθμούς κινείται από σήμερα η Θεσσαλονίκη, καθώς άνοιξε η αυλαία του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου, με την ταινία «Μινώταυρος» του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ στο Ολύμπιον.

Το κοινό καλωσόρισε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Ορέστης Ανδρεαδάκης και κάλεσε στη σκηνή τους παρουσιαστές της τελετής, δύο αγαπημένους φίλους του Φεστιβάλ, την Τόνια Σωτηροπούλου και τον Κωστή Μαραβέγια.

Οι δύο καλλιτέχνες, που παρουσίασαν την τελετή έναρξης της φετινής διοργάνωσης, έκαναν ένα λογοπαίγνιο με το κεντρικό θέμα του φεστιβάλ, προαναγγέλλοντας παράλληλα την παρουσία στην πόλη του Ισπανού σκηνοθέτη Όλιβερ Λάσε, δημιουργού της ταινίας «Sirãt», η οποία απέσπασε το Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες.

Η τελετή έναρξης ολοκληρώθηκε με την προβολή της ταινίας «Μινώταυρος» (2026) του σπουδαίου δημιουργού Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, η οποία απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο 79ο Φεστιβάλ των Καννών και θα εκπροσωπήσει τη Γαλλία στα Όσκαρ. Για την ταινία μίλησε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, Ορέστης Ανδρεαδάκης, ο οποίος εξήγησε ότι, αν και στην αφετηρία της βρίσκεται ένα προσωπικό οικογενειακό δράμα, ο Ζβιάγκιντσεφ αντιστρέφει τη διάσταση της ιστορίας. Η ταινία βασίζεται σε μια ελεύθερη διασκευή της «Άπιστης συζύγου» του Κλοντ Σαμπρόλ.

Για τις επόμενες 11 ημέρες, η πόλη μετατρέπεται σε ένα μεγάλο κινηματογραφικό σκηνικό, φιλοξενώντας 258 ταινίες, σημαντικούς δημιουργούς, αφιερώματα και παράλληλες εκδηλώσεις. Ξεχωρίζουν το αφιέρωμα στον πολυβραβευμένο σκηνοθέτη Όλιβερ Λάσε και οι τιμητικές βραβεύσεις με Χρυσό Αλέξανδρο στον συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο και τον σκηνοθέτη Νίκο Γραμματικό.

Το ενδιαφέρον του κοινού είναι ήδη μεγάλο, με αρκετές προβολές να έχουν γίνει sold out.

Ακολούθησε το opening party της 67ης διοργάνωσης με ένα εκρηκτικό live του Παύλου Παυλίδη στην Αποθήκη Γ, με ηλεκτρικό set και full band, όπου παρουσιάστηκε ένα 90λεπτο μουσικό ταξίδι στους σημαντικότερους σταθμούς της διαδρομής του, ενώ η μουσική και οι στίχοι του συνάντησαν τις εικόνες των αιθουσών και τα όνειρα των κινηματογραφιστών.

Ρεπορτάζ: Όλγα Νίκου

ΠΗΓΗ: ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

www.ertnews.gr

Ένα βήμα πιο κοντά προς την απόκτηση της πρώτης της φοιτητικής εστίας, έφτασε η Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών μετά την υπογραφή της έκδοσης πρόσκλησης για τη χρηματοδότηση αγοράς ακινήτων και συναφών παρεμβάσεων για τις ανάγκες των ΑΕΙ.

Για την υπογραφή της έκδοσης πρόσκλησης ενημερώθηκε η Πρύτανις της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, Δρ. Ερατώ Χατζησσάβα, μετά από συνάντησή της με την υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, Σοφία Ζαχαράκη.

Η πρόσκληση αυτή, η οποία προβλέπει χρηματοδότηση έως 7,45 εκατομμύρια ευρώ για την ΑΣΚΤ, ουσιαστικά μεταφράζεται σε έναρξη της διαδικασίας για την υλοποίηση μενός θεμελιώδους οράματος της Πρυτανείας, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση που εξέδωσε η Πρυτανεία της Σχολής. Παράλληλα, σηματοδοτεί μια νέα εποχή, που έχει βάλει ως προτεραιότητα τη φοιτητική μέριμνα στη Σχολή, Η εξασφάλιση στέγης, σημειώνεται στην ανακοίνωση, «σκοπό έχει να ανακουφίσει φοιτητές και οικογένειες απλλάσοντάς τους από ένα σημαντικό οικονομικό βάρος, προάγοντας την ισότιμη πρόσβαση στην καλλιτεχνική εκπαίδευση».

Η Πρύτανις ευχαρίστησε την υπουργό για την αμέριστη συμπαράστασή της, τονίζοντας ότι «είναι ένα έργο ζωτικής σημασίας για το μέλλον της Σχολής μας, το οποίο αποτελεί ένα μεγάλο βήμα στο πλάνο που έχει εκπονηθεί για την αναβάθμιση της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης».

Ήδη ξεκίνησαν οι «απαραίτητες ενέργειες για τον καθορισμό των προδιαγραφών του χώρου που θα στεγάσει τη νέα φοιτητική εστία, η οποία θα εξοπλιστεί κατάλληλα ώστε η ΑΣΚΤ να συνεχίσει το δρόμο της προς τη νέα εποχή», καταλήγει η ανακοίνωση της Πρυτανείας.

www.ertnews.gr

Τι συνδέει την «Ευνοούμενη» του Γιώργου Λάνθιμου με το «Έλα να δεις» του Έλεμ Κλίμοφ και το «Beau Travail» της Κλερ Ντενί; Μια πρώτη απάντηση δίνουν οι Χαβιέρ Κάλβο και Χαβιέρ Αμπρόσι, οι γνωστοί Los Javis, μέσα από τις οκτώ ταινίες που επέλεξαν ως πηγές έμπνευσης για τη «Μαύρη μπάλα» («La bola negra»). Μια λίστα που αποκαλύπτει το εύρος των φιλοδοξιών τους, αλλά προσφέρει και έναν ενδιαφέροντα τρόπο να διαβάσουμε την ταινία: μέσα από τη σχέση της επιθυμίας με την εξουσία, του σώματος με την καταστολή και της προσωπικής μνήμης με την Ιστορία.

Η παρουσία του Λάνθιμου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στην «Ευνοούμενη», πίσω από τις τελετουργίες της αυλής και την επιμελημένη επιφάνεια της εποχής, η οικειότητα γίνεται πεδίο διαπραγμάτευσης. Ποιος επιτρέπεται να πλησιάσει ποιον; Πότε η επιθυμία προσφέρει δύναμη και πότε μετατρέπεται σε αδυναμία; Με αυτό το βλέμμα μπορούμε να αναζητήσουμε μια συγγένεια με τη «Μαύρη μπάλα»: στους κοινωνικούς χώρους που ορίζουν ποιος ανήκει και ποιος αποκλείεται, στην αξιοπρέπεια που εξαρτάται από την αποδοχή των άλλων, στην επιθυμία που πρέπει διαρκώς να υπολογίζει τις συνέπειές της.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε παραμορφωτική γωνία ή κάθε αυστηρά οργανωμένο κάδρο αποτελεί αυτομάτως «λανθιμική» αναφορά. Η πιο γόνιμη σύνδεση βρίσκεται ενδεχομένως στον τρόπο με τον οποίο μια ταινία εποχής μπορεί να υπονομεύσει την ίδια της την κομψότητα: αφήνοντας να φανεί η σκληρότητα πίσω από τους καλούς τρόπους και η βία πίσω από τους κανόνες της ευπρέπειας.

Εξίσου αποκαλυπτικό είναι ότι στη λίστα κυριαρχούν έργα για τον πόλεμο, τον φόβο και την καταστροφή. Το «Έλα να δεις», η «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα και «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» του Αντρέι Ταρκόφσκι προτείνουν τρεις διαφορετικούς δρόμους προς την εμπειρία του πολέμου: τη συντριβή της αθωότητας, την παραίσθηση της βίας, τη συνύπαρξη ονείρου και εφιάλτη. Στο πολεμικό σκέλος της «Μαύρης μπάλας», αυτές οι επιλογές μάς καλούν να προσέξουμε πώς η Ιστορία εισβάλλει στην προσωπική ζωή, αλλάζει την αίσθηση του χρόνου και περιορίζει ακόμη και τη δυνατότητα ενός ανθρώπου να φανταστεί το μέλλον του.

Το «Beau Travail» προσφέρει μια διαφορετική, εξίσου ουσιαστική διαδρομή: το ανδρικό σώμα μέσα σε έναν κόσμο πειθαρχίας, τη σωματική εγγύτητα που δεν συνεπάγεται ελευθερία, την επιθυμία που παραμένει δύσκολο να ονομαστεί. Εδώ μπορούμε να αναζητήσουμε μια συγγένεια με τα βλέμματα, τις αποστάσεις και τη συνύπαρξη των ανδρών στη «Μαύρη μπάλα». Με όσα εκφράζονται πριν από τις λέξεις — ή επειδή οι λέξεις απαγορεύονται.

Οι υπόλοιπες επιλογές συμπληρώνουν αυτή την ανάγνωση. Η «Καταδίκη» του Μπέλα Ταρ παραπέμπει στην ασφυξία και στην αίσθηση μιας ζωής από την οποία δύσκολα ξεφεύγεις. Το «Incendies» του Ντενί Βιλνέβ στρέφει το βλέμμα στην κληρονομιά του τραύματος και στην αναζήτηση ενός παρελθόντος που εξακολουθεί να καθορίζει το παρόν. Η «Λευκή κορδέλα» του Μίκαελ Χάνεκε θέτει το ερώτημα πώς η αυταρχική διαπαιδαγώγηση και η ηθική επιτήρηση προετοιμάζουν τη βία. Πρόκειται για πιθανές ερμηνευτικές συνδέσεις· η λίστα των δημιουργών δεν αποτελεί αντιστοίχιση συγκεκριμένων σκηνών με συγκεκριμένα πρότυπα.

Το ενδιαφέρον, τελικά, βρίσκεται και σε όσα αποφεύγει αυτή η επιλογή. Οι Los Javis δεν περιορίζουν τις αναφορές τους σε έναν αναμενόμενο κατάλογο queer κινηματογράφου. Διεκδικούν για τις ιστορίες τους την κλίμακα του πολεμικού έπους, την ένταση της τραγωδίας και το βάρος της ιστορικής μνήμης. Άλλωστε, η ταινία, με αφετηρία ένα ανολοκλήρωτο έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, συνδέει τρεις ανδρικές ζωές στο 1932, το 1937 και το 2017, μέσα από τη σεξουαλικότητα, την επιθυμία, τον πόνο και την κληρονομιά τους. 

Αυτή η φιλοδοξία έχει ήδη βρει σημαντική ανταπόκριση. Στις Κάννες, οι Κάλβο και Αμπρόσι κέρδισαν το βραβείο σκηνοθεσίας εξ ημισείας με τον Πάβελ Παβλικόφσκι για το «Fatherland». Ακολούθησε το Βραβείο Κοινού στο Τορόντο και κατόπιν το αντίστοιχο βραβείο στο Σαν Σεμπαστιάν: μια διαδρομή που συνδυάζει την αναγνώριση της σκηνοθεσίας με την άμεση ανταπόκριση των θεατών. (

Πλέον, η «Μαύρη μπάλα» πηγαίνει με χίλια προς τα Όσκαρ. Έχει επιλεγεί ως η επίσημη πρόταση της Ισπανίας για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας, ενώ το Netflix στηρίζει την πορεία της με εκτεταμένη καμπάνια βραβείων. Η νίκη στο Τορόντο ενισχύει και τη συζήτηση για παρουσία πέρα από τη διεθνή κατηγορία, χωρίς βεβαίως να εξασφαλίζει ακόμη κάποια υποψηφιότητα. 

Μια λίστα μεγάλων δημιουργών, πάντως, δεν αποτελεί από μόνη της πιστοποιητικό μεγάλου κινηματογράφου. Το κρίσιμο είναι αν οι αναφορές αποκτούν δική τους ζωή μέσα στην ταινία. Και εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό στοίχημα των Los Javis: αν, βγαίνοντας από τη «Μαύρη μπάλα», θυμόμαστε τους ανθρώπους της περισσότερο απ’ όσο αναγνωρίζουμε τους κινηματογραφικούς προγόνους της.

www.ertnews.gr

Αύξηση των ΚΑΠ, προσλήψεις 35.000 εργαζομένων, κατάργηση του τέλους ταφής, ενεργειακή αυτονομία και ειδικό σχέδιο για την ορεινή Ελλάδα περιλαμβάνει το πλαίσιο προτάσεων που διαμορφώθηκε στο συνέδριο της Καλαμάτας.

Με αιχμή την οικονομική ασφυξία των Δήμων και την ανάγκη ουσιαστικής αποκέντρωσης, η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) παρουσίασε τον νέο χάρτη διεκδικήσεων μετά την ολοκλήρωση του ετήσιου συνεδρίου της στην Καλαμάτα, από τις 5 έως τις 7 Νοεμβρίου 2026.

Σύμφωνα με τη μελέτη της ΚΕΔΕ, το ετήσιο λειτουργικό κόστος των Δήμων ανέρχεται σε 5,4 δισ. ευρώ, ενώ η χρηματοδότηση μέσω των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων φτάνει τα 3,04 δισ., δημιουργώντας χρηματοδοτικό κενό 2,36 δισ. ευρώ.

Η Ένωση ζητά άμεση αναπροσαρμογή των ΚΑΠ (κεντρικοί αυτοτελείς πόροι), ώστε να καλύπτονται οι πραγματικές λειτουργικές ανάγκες των Δήμων, με σταδιακή απόδοση του 7% των καθαρών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού μέσα στην επόμενη πενταετία και μακροπρόθεσμο στόχο το 8% του ΑΕΠ.

Στις βασικές οικονομικές διεκδικήσεις περιλαμβάνονται επίσης η μείωση του ενεργειακού κόστους, η επιστροφή των πόρων στους Δήμους, η ενίσχυση των σχολικών υποδομών, η στήριξη των ΔΕΥΑ και η δημιουργία νέου αναπτυξιακού προγράμματος για τις τοπικές υποδομές.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην υποστελέχωση, καθώς εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 35.000 κενές θέσεις στους Δήμους. Η ΚΕΔΕ ζητά τριετές πρόγραμμα προσλήψεων μόνιμου προσωπικού, απλούστευση των διαδικασιών μέσω ΑΣΕΠ και ειδικά κίνητρα για τη στελέχωση μικρών ορεινών και νησιωτικών Δήμων.

Στο θεσμικό πεδίο, ενόψει της Συνταγματικής Αναθεώρησης, διεκδικεί κατοχύρωση της αρχής ότι κάθε νέα αρμοδιότητα θα συνοδεύεται από τους αναγκαίους πόρους, φορολογική αποκέντρωση, κατάργηση των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων και θεσμοθέτηση Μητροπολιτικής Αυτοδιοίκησης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Η ΚΕΔΕ αναγνωρίζει ως σημαντικές κατακτήσεις της προηγούμενης περιόδου την ψήφιση του νέου Κώδικα Αυτοδιοίκησης, τις 9.000 θέσεις για τις κοινωνικές δομές, την απόδοση του 3% των αποθεματικών του Πράσινου Ταμείου στους Δήμους, καθώς και τις έκτακτες ενισχύσεις των 140 εκατ. ευρώ για τους Δήμους και των 240 εκατ. ευρώ για τις ΔΕΥΑ.

Ωστόσο, το κεντρικό μήνυμα από την Καλαμάτα παραμένει σαφές: Η Αυτοδιοίκηση ζητά από την κυβέρνηση συγκεκριμένες αποφάσεις, επαρκή χρηματοδότηση και σαφές χρονοδιάγραμμα, προκειμένου οι Δήμοι να μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών.

Ρεπορτάζ: Μαρία Μαγκλάρα

Διαβάστε ακόμα:

ΚΕΔΕ: Με τρία διαφορετικά ψηφίσματα και έντονη αντιπαράθεση ολοκληρώθηκε το συνέδριο στην Καλαμάτα – Καταγγελίες Δούκα για νοθεία στην ψηφοφορία

www.ertnews.gr

Ένα ανεξιχνίαστο έγκλημα, ο βομβαρδισμός της Κέρκυρας το 1923 και μια οικογένεια που βιώνει τις δικές της συγκρούσεις συναντιούνται στο νέο μυθιστόρημα του Πάνου Δημάκη “Ο ήλιος στα μάτια των λιονταριών”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Το βιβλίο παρουσιάζεται στον Βόλο την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου, στις 19:00, στο roof garden του ξενοδοχείου “Κυψέλη”, με τη συμμετοχή του συγγραφέα.

Μιλώντας στην εκπομπή “Με το βλέμμα στην πόλη” της ΕΡΤ Βόλου, ο Πάνος Δημάκης εξήγησε πώς μια ιστορία που είχε διαβάσει και αρχικά προσπεράσει επέστρεψε χρόνια αργότερα, αποκτώντας διαφορετικό βάρος μέσα από τις αναλογίες της με το παρόν.

Η δολοφονία της αποστολής Τελίνι και η ιταλική επέμβαση στην Κέρκυρα αποτέλεσαν την αφετηρία για ένα βιβλίο γύρω από την επιβολή του ισχυρού στον αδύναμο, την αδυναμία των διεθνών θεσμών να αποτρέψουν την αυθαιρεσία και την προσπάθεια των ανθρώπων να ορίσουν τη ζωή τους.

Μια ξεχασμένη ιστορία που είχε γίνει παγκόσμιο πρωτοσέλιδο

Ο συγγραφέας περιέγραψε την έκπληξή του όταν, στη διάρκεια της έρευνας, διαπίστωσε πόσο μεγάλη διεθνή προβολή είχαν αποκτήσει τα γεγονότα. Αναζήτησε δημοσιεύματα ακόμη και σε βραζιλιάνικες εφημερίδες, συγκεντρώνοντας υλικό για μια υπόθεση που, όπως σημείωσε, παραμένει σχετικά άγνωστη στο ελληνικό κοινό.”Για ένα μήνα ήταν σε όλα τα πρωτοσέλιδα του κόσμου”, ανέφερε, εξηγώντας ότι η ανησυχία για μια ευρύτερη πολεμική σύγκρουση είχε στρέψει το διεθνές ενδιαφέρον στην περιοχή.

Ιδιαίτερα τον απασχόλησαν όσα ακολούθησαν τον βομβαρδισμό: η διερεύνηση του εγκλήματος, οι διπλωματικές αντιπαραθέσεις και οι συζητήσεις στη Γενεύη. Μέσα από αυτές αναδείχθηκαν, κατά τον ίδιο, οι άνισοι συσχετισμοί μεταξύ των κρατών, αλλά και περιπτώσεις χωρών που στάθηκαν στο πλευρό των ασθενέστερων. Ο Δημάκης διευκρίνισε ότι η εκδοχή που επιλέγει για την ανεξιχνίαστη δολοφονία αποτελεί τη δική του ερμηνεία και όχι οριστική απάντηση. Ο αναγνώστης, όπως είπε, έχει τη δυνατότητα να σταθμίσει τα στοιχεία που ενσωματώνονται στη μυθοπλασία και να σχηματίσει τη δική του άποψη.

Η οικογένεια ως καθρέφτης της κοινωνίας

Στο κέντρο του μυθιστορήματος βρίσκεται μια εύπορη, μυθοπλαστική οικογένεια. Οι σχέσεις των μελών της λειτουργούν ως καθρέφτης των ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων: ισχυροί και αδύναμοι, καταπιεστές και καταπιεζόμενοι συνυπάρχουν κάτω από την ίδια στέγη. Μέσα από τους ήρωές του, ο συγγραφέας εξετάζει την αλαζονεία, την αυτοδιάθεση και την επιθυμία για προσωπική ολοκλήρωση. Οι γυναικείοι χαρακτήρες διεκδικούν περισσότερο χώρο και ελευθερία, αμφισβητώντας τις βεβαιότητες και τις αντιστάσεις των ανδρών της οικογένειας.

Παράλληλα, το βιβλίο περιλαμβάνει έρωτα, μυστήριο και την αναζήτηση των δραστών του εγκλήματος, συνδυάζοντας την οικογενειακή ιστορία με το πολιτικό και διπλωματικό θρίλερ. Ο ίδιος προτιμά να περιγράφει τη δουλειά του ως “μυθιστορήματα ιδεών”. Το ιστορικό πλαίσιο προσφέρει το έδαφος για να αναπτυχθούν ερωτήματα που ξεπερνούν τη συγκεκριμένη εποχή και αφορούν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ασκούν εξουσία, διεκδικούν και συμβιώνουν.

Οι πρόσφυγες και το τραύμα της εποχής

Η ιστορία εκτυλίσσεται έναν χρόνο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στην Κέρκυρα έχουν βρει καταφύγιο χιλιάδες πρόσφυγες, οι οποίοι, όπως επισήμανε ο συγγραφέας, βρίσκονται και ανάμεσα στα θύματα του βομβαρδισμού. Παρότι η προσφυγική εμπειρία δεν αποτελεί το αποκλειστικό θέμα του βιβλίου, ένας Μικρασιάτης ήρωας συνδέεται στενά με την κεντρική οικογένεια. Μέσα από αυτόν αποτυπώνονται το βίωμα του ξεριζωμού, οι σχέσεις με την τοπική κοινωνία και η προσπάθεια να συνεχιστεί η ζωή μετά την καταστροφή.

Ο ήλιος που εμπνέει και ο ήλιος που τυφλώνει

Εξηγώντας τον τίτλο, ο Πάνος Δημάκης μίλησε για την ανθρώπινη επιθυμία να κατακτήσει κανείς περισσότερη αγάπη, ειρήνη, δύναμη και χώρο για τα όνειρά του. Η διαφορά βρίσκεται στον τρόπο: κάποιοι προχωρούν χωρίς να συνθλίβουν τους άλλους, ενώ κάποιοι επιδιώκουν την εκπλήρωση των επιθυμιών τους μέσα από την επιβολή. Ο ίδιος ήλιος μπορεί να εμπνέει έναν άνθρωπο να εξελιχθεί ή να τον τυφλώνει, οδηγώντας τον στην αλαζονεία. Αυτός ο συμβολισμός διατρέχει τόσο τους μυθοπλαστικούς ήρωες όσο και τα ιστορικά πρόσωπα του βιβλίου. Συνδέοντας την ιστορία με το σήμερα, ο συγγραφέας στάθηκε στη χρήση ενός γεγονότος ως προσχήματος για επέμβαση σε άλλη χώρα. Υπογράμμισε ότι τέτοιες πρακτικές επανέρχονται και ότι η άγνοια της Ιστορίας δυσκολεύει την αναγνώρισή τους.

www.ertnews.gr

Ένας μήνας απομένει για την έναρξη του 29ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, το οποίο επιστρέφει από τις 28 Νοεμβρίου έως τις 5 Δεκεμβρίου, σηματοδοτώντας παράλληλα την έναρξη μιας νέας εποχής για τον θεσμό.

Η φετινή διοργάνωση φέρνει σημαντικές αλλαγές στη λειτουργία και την καλλιτεχνική κατεύθυνση του Φεστιβάλ, καθώς η ευθύνη της διοργάνωσης περνά στα μέλη του Συνεταιρισμού, τα οποία αναλαμβάνουν συλλογικά και την καλλιτεχνική επιμέλεια.

Ο Παντελής Παντελόγλου παραμένει ενεργό και πολύτιμο μέλος της ομάδας του Φεστιβάλ, συνεχίζοντας να συμβάλλει στην εξέλιξη και την ενίσχυση του θεσμού από τη θέση του Συμβούλου Ανάπτυξης και Στρατηγικού Σχεδιασμού.

Το 29ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας ετοιμάζεται να υποδεχθεί μικρούς και μεγάλους φίλους της έβδομης τέχνης, με ένα πλούσιο πρόγραμμα κινηματογραφικών προβολών και παράλληλων δράσεων, οι οποίες θα ανακοινωθούν το προσεχές διάστημα.

Με ανανεωμένη δυναμική και σταθερή προσήλωση στον κινηματογράφο για παιδιά και νέους, το Φεστιβάλ συνεχίζει την πορεία του, δημιουργώντας χώρο για νέες κινηματογραφικές εμπειρίες, δημιουργική έκφραση και ουσιαστική επαφή με την τέχνη του κινηματογράφου.

Το ραντεβού ανανεώνεται στη σκοτεινή αίθουσα, με φωτεινές ταινίες!

www.ertnews.gr

Τους τρεις αποκατεστημένους μεταβυζαντινούς Ιερούς Ναούς, Αγίου Παντελεήμονος Παλιουρίου, Αγίου Αθανασίου Μεταξάδων και Αγίου Αθανασίου Αλεποχωρίου που βρίσκονται στον δήμο Διδυμοτείχου, απέδωσε στη «λατρεία και στο κοινό» στη διάρκεια σχετικής τελετής, η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, η οποία βρέθηκε για τον σκοπό αυτό στον Έβρο, την Πέμπτη 05 Νοεμβρίου 2026.

Οι τρεις ναοί χρονολογούνται στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα, και όπως αναφέρει το Υπουργείο Πολιτισμού, είναι χαρακτηριστικά δείγματα μονόκλιτης, ξυλόστεγης βασιλικής, με λιτή εξωτερική αρχιτεκτονική και αξιόλογο εσωτερικό τοιχογραφικό διάκοσμο. Παράλληλα, αποτελούν σημαντικές μαρτυρίες της ιστορικής παρουσίας και της θρησκευτικής ζωής των χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής. Η σημασία τους συμπληρώνεται από τις χαρακτηριστικές επιτάφιες στήλες του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα, που διασώζονται στα κοιμητήρια των Μεταξάδων και του Αλεποχωρίου.

Το ύψος του συνολικού προϋπολογισμού για την αποκατάσταση τους είναι 1.000.000 ευρώ, με χρηματοδότηση που προήλθε από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και υλοποιήθηκε από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Έβρου και τη Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεότερων Μνημείων.

Οι εργασίες περιέλαβαν τη στερέωση και συντήρηση των τοιχοποιιών, την κατασκευή στραγγιστικών αγωγών, την επισκευή των στεγών και την αντικατάσταση κεράμων και θυροφύλλων. Δόθηκε ιδιαίτερη φροντίδα στη συντήρηση των τοιχογραφιών και των ξύλινων τέμπλων. Παράλληλα, τοποθετήθηκαν νέα ηλεκτρολογικά και υδραυλικά δίκτυα, σύγχρονος φωτισμός, καθώς και αυτόματη πυροπροστασία συνδεδεμένη με το δίκτυο του τοπικού δήμου.

«Για το Υπουργείο Πολιτισμού, και για μένα προσωπικά, έχει ιδιαίτερη αξία η σημερινή ημέρα. Η χαρά των κατοίκων του Παλιουρίου, που βλέπουν και πάλι την εκκλησία τους αποκατεστημένη, με τα χρώματα και τις αγιογραφίες της να αναδεικνύονται, είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση της προσπάθειάς μας. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι ο Άγιος Παντελεήμονας -όπως και οι ναοί στο Αλεποχώρι και στους Μεταξάδες-  επιστρέφουν στην κοινότητα σε μια κατάσταση που επιτρέπει την απρόσκοπτη τέλεση της λατρείας. Γιατί αυτός είναι ο πρωταρχικός προορισμός ενός ζωντανού θρησκευτικού μνημείου: Να διατηρεί τη σχέση του με τους ανθρώπους, την πίστη και την παράδοση του τόπου» δήλωσε, μεταξύ άλλων, η υπουργός Πολιτισμού.

Στη συνέχεια, η κ. Μενδώνη πραγματοποίησε αυτοψία στο Τέμενος Βαγιαζήτ στο Διδυμότειχο, προκειμένου να ενημερωθεί για την πορεία των έργων αποκατάστασής του, δηλώνοντας πως «βρίσκεται στην τελική φάση η κατασκευή της ξυλόγλυπτης οροφής του κεντρικού τρούλου, η οποία αποτελείται από 7.000 επιμέρους ξύλινα στοιχεία και αναπαράγει πιστά την αρχική μορφή της».

Η υπουργός Πολιτισμού, υπογράμμισε πως έπειτα από την ολοκλήρωση και των εργασιών διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου,  το Τέμενος Βαγιαζήτ προγραμματίζεται να αποδοθεί πλήρως προσβάσιμο στο κοινό εντός του 2026.

Το πρόγραμμα επισκέψεων της κ. Μενδώνη στον Έβρο, ολοκληρώθηκε με τη μετάβασή της στον Ιερό Ναό της Παναγίας Κοσμοσώτειρας στις Φέρες, όπου η Διεύθυνση Αναστήλωσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων, έχει αναλάβει την εκπόνηση στατικής μελέτης, για τη διερεύνηση της στατικής επάρκειας και τη διατύπωση των αναγκαίων προτάσεων για την προστασία του μνημείου. Σύμφωνα με το Υπουργείο, «παράλληλα, εξελίσσεται η γεωτεχνική μελέτη και η γεωφυσική διασκόπηση του περιβάλλοντος χώρου, για να ακολουθήσει η αρχιτεκτονική μελέτη αποκατάστασης του μνημείου και η μελέτη διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου, καθώς και των απαραίτητων υποστηρικτικών μελετών για τις ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις και τη συντήρηση του τοιχογραφικού διακόσμου.»

Φωτογραφίες:Υπουργείο Πολιτισμού

www.ertnews.gr

Με την γαλλόφωνη  ταινία του Λοράν Καντέ “Arthur Rambo” ξεκινούν  οι προβολές στο πλαίσιο του κύκλου Κινηματογραφικών Προβολών “Cine Αχίλλειον” για την περίοδο 2026-2027.

Με πρωτοβουλία του Δήμου Βόλου και σε συνεργασία με το INSTITUTO ITALIANO DI CULTURA, το INSTITUTO CERVANTES  και  το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος διοργανώνεται και φέτος το καθιερωμένο αφιέρωμα στον Ιταλόφωνο, Ισπανόφωνο και Γαλλόφωνο Κινηματογράφο στο Κινηματοθέατρο “Αχίλλειον” με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Οι προβολές πραγματοποιούνται από την έναρξη του αφιερώματος τη Δευτέρα 9/11/2026 και κάθε Δευτέρα, στις 20:00.  Την επιμέλεια του προγράμματος κινηματογραφικών προβολών Cine Αχίλλειον, έχει ο Λευτέρης Καραμανλάκης

Cine Αχίλλειον

Πρόκειται για 3 κινηματογραφικές σχολές που καταφέρνουν κάτι μοναδικό, προσελκύουν στις σκοτεινές αίθουσες ταυτόχρονα τους σινεφίλ και το ευρύ κοινό και μάλιστα οι ταινίες, που ξεχωρίζουν για την εξαιρετική ποιότητα παραγωγής, κόβουν αξιοζήλευτο αριθμό εισιτηρίων, τόσο στις ευρωπαϊκές όσο και στις νοτιοαμερικανικές αίθουσες, ενώ διαχρονικά αποτελούν σταθερή επιλογή του ελληνικού κοινού.  Πρόκειται για τρεις κινηματογραφικές σχολές που έχουν επηρεάσει τα κινηματογραφικά κινήματα παγκοσμίως με ταινίες οι οποίες έχουν κερδίσει αρκετές φορές βραβεία Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ έχουν διακριθεί επανειλημμένως στα ευρωπαϊκά κινηματογραφικά φεστιβάλ αποσπώντας τα σημαντικότερα βραβεία όπως Χρυσός Φοίνικας, Χρυσός Λέοντας και Χρυσή Άρκτος.

Το πρόγραμμα προβολής των ταινιών στο για τον μήνα Νοέμβριο 2026 διαμορφώνεται ως εξής:

1. Δευτέρα  9/11/2026  ARTHUR RAMBO – ΓΑΛΛΙΚΗ

Ο νεαρός συγγραφέας Karim D. απολαμβάνει την αναγνώριση και την επιτυχία με την κυκλοφορία του νέου του μυθιστορήματος “Débarquement. Ως σπάνιο ανερχόμενο αστέρι στο πνευματικό περιβάλλον του Παρισιού, η κοινωνική του ζωή κινείται ανάμεσα σε λαμπερές λογοτεχνικές δεξιώσεις και συναντήσεις εξέχοντα πρόσωπα του πνευματικού και κοσμικού κύκλου. Ωστόσο, όταν αποκαλύπτεται η διαδικτυακή ταυτότητα που διατηρούσε νεότερος με το ψευδώνυμο “Arthur Rambo” – ένα ψευδώνυμο που πρόέκυψε από το όνομα του ποιητή  Arthur Rimbaud και του Rambo – αρχίζουν τα προβλήματα. Ενώ ο Karim είναι πλέον ένας συγγραφέας με βάθος και πολυπλοκότητα, ο “Arthur Rambo” υπήρξε χυδαίος και τυφλά προκλητικός, δημοσιεύοντας στο διαδίκτυο  μηνύματα γεμάτα μίσος, ομοφοβία και αντισημιτισμό, με σκοπό να προκαλέσει αντιδράσεις στη γαλλική αστική τάξη.

1. Δευτέρα  16/11/2026 ORANGES SANGUINES – ΓΑΛΛΙΚΗ
2. Δευτέρα  23/11/2026MARCELLO MIO   – ΓΑΛΙΚΗ
3. Δευτέρα 30/11/2026 PLACIDO –  ΙΣΠΑΝΙΚΗ

Το πλήρες πρόγραμμα των προβολών:

1. ARTHUR RAMBO ΓΑΛΛΙΚΗ 9/11/2026
2. ORANGES SANGUINES ΓΑΛΛΙΚΗ 16/11/2026
3. MARCELLO MIO  ΓΑΛΙΚΗ 23/11/2026
4. PLACIDO ΙΣΠΑΝΙΚΗ 30/11/2026
5. ORFEO ΙΤΑΛΙΚΗ 7/12/2026
6. VIRIDIANA ΙΣΠΑΝΙΚΗ 14/12/2026
7. 10 GIORNI CON I SUOI ΙΤΑΛΙΚΗ21/12/2026
8. MAMA CUMPLE 100 AÑOS ΙΣΠΑΝΙΚΗ 4/1/2027

Η είσοδος για το κοινό σε όλες τις προβολές είναι ελεύθερη.

www.ertnews.gr

Δύο Βολιώτες καλλιτέχνες με διεθνή παρουσία, η Μαρίτα Παπαρίζου και ο Στέφανος Δημουλάς, παρουσιάζουν τον Νοέμβριο τις δημιουργίες τους στο Δημοτικό Θέατρο Βόλου “Βαγγέλης Παπαθανασίου”. Την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου η κοντράλτο Μαρίτα Παπαρίζου συμμετέχει στη μουσικοθεατρική παράσταση “Vendetta”, ενώ την Πέμπτη 26 και την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου ο χορογράφος και χορευτής Στέφανος Δημουλάς παρουσιάζει το “Titan Prometheus”, στο ξεκίνημα της ελληνικής περιοδείας του έργου.

“Vendetta”: Η εκδίκηση μέσα από την όπερα και το θέατρο

Η “Vendetta” συνδυάζει όπερα, σωματικό θέατρο και καμπαρέ, εξετάζοντας την εκδίκηση και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να μετατραπεί σε προσωπική φυλακή. Η Μήδεια, η Ιουδήθ, η Δηιάνειρα, η Κίρκη, η Ήρα και η Διδώ συναντιούνται μέσα από ιστορίες προδοσίας, ζήλιας, προσβολής και τιμωρίας.

Στη σκηνή, τρεις χαρακτήρες εκπροσωπούν διαφορετικές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης: η Μαρίτα Παπαρίζου ερμηνεύει την Ψυχή, η ηθοποιός Βασιλική Δέλιου τη Δεσμοφύλακα, που συμβολίζει το Σώμα, και ο Γιώργος Αχλαδιώτης τον Κομπέρ, που εκπροσωπεί τη Συνείδηση. Μέσα από αυτή τη συνύπαρξη, η παράσταση θέτει ερωτήματα για τα όρια ανάμεσα στον θύτη και το θύμα, την πραγματικότητα και τη φαντασία.

Τη σύλληψη υπογράφουν ο Άγγελος Παπαδημητρίου και η Μαρίτα Παπαρίζου, το κείμενο ο Γιώργος Αχλαδιώτης και τη σκηνοθεσία οι Άγγελος Παπαδημητρίου και Γιώργος Αχλαδιώτης. Συμμετέχει 20μελής ορχήστρα, υπό τη μουσική διεύθυνση του Αλέξανδρου Παπαρίζου. Την ενδυματολογία και τους φωτισμούς έχει αναλάβει η Φωτεινή Παπαθανασίου.

Η παράσταση θα δοθεί την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου, στις 21:00, με γενική είσοδο 5 ευρώ. Η προπώληση ξεκινά το απόγευμα της Τετάρτης 4 Νοεμβρίου, μέσω της πλατφόρμας ticketservices.gr.

“Titan Prometheus”: Από τον Βόλο στην ελληνική περιοδεία

Με αφετηρία τον “Προμηθέα Δεσμώτη” του Αισχύλου, ο Στέφανος Δημουλάς προσεγγίζει τον μύθο μέσα από τον κλασικό και τον σύγχρονο χορό, ενσωματώνοντας στοιχεία σωματικού θεάτρου.

Το “Titan Prometheus”, διάρκειας 58 λεπτών χωρίς διάλειμμα, ακολουθεί τον Προμηθέα στην απόφασή του να αμφισβητήσει τις εντολές του Δία για χάρη των ανθρώπων. Η θυσία, η τόλμη, τα κοινωνικά στερεότυπα, η γυναικεία ενδυνάμωση και η queer ταυτότητα αποτελούν βασικούς άξονες της παράστασης.

Την πρωτότυπη μουσική υπογράφει ο Ερμής Γεραγίδης, συνδυάζοντας έγχορδα, πιάνο και ηλεκτρονικές επεξεργασίες, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια έχει δημιουργήσει η Ηλένια Δουλαδίρη.

Ο Δημουλάς, με έδρα το Λονδίνο και σπουδές στο Royal Conservatoire of Scotland, επιστρέφει με ένα έργο που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2021 στο Αρχαίο Θέατρο Δημητριάδας, σε δύο παραστάσεις με εξαντλημένα εισιτήρια. Μέρος της παραγωγής έχει παρουσιαστεί στην Κίνα, ενώ προγραμματίζεται η παρουσίασή της στο Λονδίνο το 2027.

Μετά τις παραστάσεις στον Βόλο, στις 26 και 27 Νοεμβρίου, η περιοδεία συνεχίζεται στη Λαμία στις 28 Νοεμβρίου και στα Τρίκαλα στις 2 Δεκεμβρίου. Για το 2027 προβλέπονται επίσης παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα.

Στον Βόλο, η γενική είσοδος κοστίζει 15 ευρώ, ενώ τα μαθητικά και φοιτητικά εισιτήρια 8 ευρώ. Η προπώληση πραγματοποιείται ήδη μέσω της Ticket Services.

www.ertnews.gr