Υπάρχει αυτή η υπέροχη αγγλική έκφραση που ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση μας: Late Bloomers. Είναι οι άνθρωποι που χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να «ανθίσουν» αλλά, άπαξ και βγάλουν άνθη, ευωδιάζει η προσφορά τους. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει η υπεροχη June Squibb, μια γυναίκα που ξεκίνησε να χορεύει και να τραγουδά στα θέατρα του Κλίβελαντ το 1951, αναλώθηκε για δεκαετίες σε μικρούς ρόλους, σε περιοδείες, σε παραστάσεις σε κρουαζιερόπλοια, και στα 84 της χρόνια ανακαλύφθηκε από το ευρύ κοινό σαν το «καινούριο κοσκινάκι, και που να το κρεμάσω». Τώρα, στα 96, μόλις έγραψε ιστορία.
Η Squibb είναι η πρεσβύτερη υποψήφια για το Tony Award στην ιστορία της βραβείων (μέγιστα αμερικανικά θεατρικά βραβεία), υποψήφια για την ερμηνεία της ως Marjorie στο έργο Marjorie Prime του Jordan Harrison. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πρόκειται για την πρώτη της υποψηφιότητα για Tony, μετά από μια σταδιοδρομία στο θέατρο που ξεκίνησε περίπου το 1960, όταν μπήκε στο καστ του Gypsy στο Broadway.
Τα πρώτα βήματα: από το Κλίβελαντ στο Broadway
Γεννημένη στις 6 Νοεμβρίου 1929, η June Squibb ξεκίνησε την καριέρα της κάνοντας το Broadway ντεμπούτο της στο μιούζικαλ Gypsy (1959). Πριν από αυτό, είχε ήδη χάραζε τα παρκέ των σκηνών με τα χορευτικά της παπούτσια: το 1951 μετακόμισε στο Κλίβελαντ για να τραγουδά και να χορεύει στο Cleveland Play House, πρωταγωνιστώντας σε παραγωγές όπως το «Αντιγόνη» (Antigone) και The Heiress.
Τα επόμενα χρόνια δοκιμάστηκε σε ρόλους δευτερεύοντες: περιοδείες, καμπαρέ, διαφημίσεις. Δούλεψε ακόμα και ως βοηθός του Άη Βασίλη σε εμπορικά κέντρα. Ήταν ακριβώς η ζωή μιας ηθοποιού που δεν τα παρατά, έστω κι αν κανείς δεν την έχουν ανακαλύψει ακόμα.
Η συνάντηση με τον Αλεξάντερ Πέιν: ορόσημο και αφετηρία
Λίγοι σκηνοθέτες έχουν αφήσει τόσο έντονο αποτύπωμα στην πορεία μιας ηθοποιού όσο ο ελληνικής καταγωγής Αλεξάντερ Πέιν στην καριέρα της June Squibb. Η πρώτη τους συνεργασία ήρθε με το «Σχετικά με τον Σμιντ» (About Schmidt) (2002), όπου υποδύθηκε τη σύζυγο του Jack Nicholson, μια συνεργασία που έμελλε να αποτελέσει μόνο τον πρόλογο της καριέρας που μόλις είχε ξεκινήσει.
11 χρόνια αργότερα, το 2013, με το «Nebraska» έρχεται όμως η μεγάλη αγκαλιά του κοινού. Ο Πέιν, που είχε δουλέψει μαζί της στο «Σχετικά με τον Σμιντ», αρχικά δεν είχε σκεφτεί να της προτείνει τον ρόλο, μέχρι που εκείνη έστειλε βιντεοσκοπημένη audition με δύο εντελώς διαφορετικές ερμηνείες του χαρακτήρα, μία επιθετική και μία συγκρατημένη. Το αποτέλεσμα; Η Squibb κέρδισε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα 84 της χρόνια, σε μια ταινία που της χάρισε εκτός από τον έπαινο των κριτικών και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Δεύτερου Γυναικείου Ρόλου.
Στο φεστιβάλ των Καννών, όπου το «Nebraska» κέρδισε δέκα λεπτά standing ovation, με τον Πέιν και τον Will Forte να υποστηρίζουν κυριολεκτικά τη Squibb από τα χέρια για να ανεβεί τα διάσημα σκαλοπάτια του Palais, φανερά ταραγμένη από τη συγκίνηση. «Τους άρπαξα και έκλαιγα στο στήθος του Αλεξάντερ», θυμάται η ίδια. Εκείνη τη νύχτα, η Αμερική γνώρισε επιτέλους τη June Squibb.
Μετά το Nebraska έρχεται η ύστερη ανθοφορία
Η ταινία του Πέιν ήταν το εισιτήριο. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν γεμάτα δημιουργικές ανατροπές και υπέροχους ρόλους.
Το 2024, το «Thelma» γίνεται η πρώτη της ταινία που παίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο και αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της ανεξάρτητης διανομής, με εισπράξεις άνω των 12 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως, ρεκόρ για τη διανομέα εταιρία Magnolia. Για αυτή την ταινία τη συνάντησα και εγώ διαδικτυακά.
Την ίδια χρονιά δάνεισε τη φωνή της στο «Τα Μυαλά που Κουβαλάς 2» (Inside Out 2), που είχε σπάσει ρεκόρ εισπράξεων ως η καλύτερη animation ταινία όλων των εποχών.
Το 2025, η Squibb βρέθηκε για δεύτερη φορά στις Κάννες, αυτή τη φορά με το «Eleanor the Great», σε σκηνοθεσία Scarlett Johansson. «Όταν της τηλεφώνησα να της πω ότι πάμε Κάννες, εκείνη απάντησε ατάραχα: «Μάλιστα, ήμουν εκεί πριν από δέκα χρόνια, ξέρω τι με περιμένει», θυμάται η Johansson με θαυμασμό.
Το Tony: η επιστροφή στις ρίζες
Και μετά ήρθε το Marjorie Prime. Η Squibb επέστρεψε στο Broadway, δηλαδή τον τόπο που ξεκίνησαν όλα, για να υποδυθεί έναν χαρακτήρα που παλεύει με τη μνήμη, την απώλεια και τον χρόνο. Η ειρωνεία δεν διαφεύγει: μια ηθοποιός 96 ετών που ερμηνεύει μια ηλικιωμένη γυναίκα που προσπαθεί να θυμηθεί ποια ήταν.
Με αυτή την υποψηφιότητα, ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ: η Lois Smith, που έπαιξε ακριβώς τον ίδιο ρόλο της Marjorie στην αρχική παραγωγή του 2014, είχε κερδίσει το Tony στα 89 της.
Η June Squibb δεν συνταξιοδοτείται. Δεν «αναπαύεται στις δάφνες» της. Συνεχίζει να κάνει αυτό που πάντα έκανε: παίζει (κυριολεκτικά και μεταφορικά), μόνο που τώρα, επιτέλους, όλοι κοιτάνε και περιμένουν να τη δουν να κάνει την επόμενη μεγάλη ανατροπή που θα σπάσει κάθε ρεκόρ: να κερδίσει το Tony.
www.ertnews.gr
Ακολουθήστε το myvolos.net στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
