Επιστήμονες στην Αυστραλία κατέγραψαν για πρώτη φορά ανοσοκύτταρα να επιτίθενται ενεργά και να καταναλώνουν ζωντανά καρκινικά κύτταρα μελανώματος. Η ερευνητική ομάδα από το Ινστιτούτο Ιατρικής Έρευνας Garvan εντόπισε μια έως τώρα υποτιμημένη ομάδα ανοσοκυττάρων που ονομάζονται μακροφάγα. Τα κύτταρα αυτά συγκεντρώνονται στις άκρες των όγκων μελανώματος, όπου περικυκλώνουν και «καταπίνουν» καρκινικά κύτταρα συνεχώς, επιβραδύνοντας την ανάπτυξη του όγκου.

«Είναι η πρώτη φορά που κάποιος καταγράφει ένα μακροφάγο να επιτίθεται και να καταπίνει ένα ζωντανό καρκινικό κύτταρο σε πραγματικό χρόνο», εξηγεί η Δρ. Γιούκι Κιθ, πρώτη συγγραφέας της μελέτης από το Ινστιτούτο Ιατρικής Έρευνας Garvan.

«Πάντα υποψιαζόμασταν ότι τα μακροφάγα έκαναν περισσότερα από όσα πιστεύαμε – τώρα έχουμε το οπτικό υλικό για να το αποδείξουμε», προσθέτει.

Τα μακροφάγα είναι κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που μπορούν να αντιπροσωπεύουν έως και το 30% των κυττάρων εντός ενός όγκου μελανώματος. Αν και οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι εμπλέκονται στον καρκίνο, ο ακριβής ρόλος τους είτε στην προαγωγή είτε στην καταστολή της ανάπτυξης του όγκου παραμένει ασαφής.

Ο ρόλος των μακροφάγων στην καταστολή της ανάπτυξης όγκων

Προηγούμενες έρευνες μελετούσαν συχνά τα μακροφάγα αφαιρώντας τα συνολικά από τον οργανισμό και παρατηρώντας την αντίδραση των όγκων. Η Δρ. Κιθ και οι συνεργάτες της διαπίστωσαν ότι τα μακροφάγα του δέρματος δεν είναι όλα ίδια. Εντόπισαν μια υποομάδα που παράγει μια πρωτεΐνη με την ονομασία CD169. Όταν οι ερευνητές αφαίρεσαν επιλεκτικά αυτά τα CD169-θετικά μακροφάγα, οι όγκοι μελανώματος μεγάλωσαν, γεγονός που δείχνει ότι συμβάλλουν στον περιορισμό της ανάπτυξης του καρκίνου.

Για τη μελέτη της δράσης τους, η ομάδα χρησιμοποίησε μικροσκοπία δύο φωτονίων in vivo, μια προηγμένη τεχνική απεικόνισης που επιτρέπει την παρατήρηση κυτταρικών διεργασιών σε ζωντανούς οργανισμούς. Σε πειράματα με ποντίκια, παρατήρησαν άμεσα CD169-θετικά μακροφάγα να καταπίνουν ζωντανά καρκινικά κύτταρα μελανώματος. Αντίστοιχα ευρήματα εντοπίστηκαν και σε δείγματα ανθρώπινων ιστών.

«Τα μακροφάγα ήταν ανέκαθεν γνωστά ως οι “οικονόμοι” του σώματος – καθαρίζουν τα νεκρά κύτταρα και τα υπολείμματα», εξηγεί ο καθηγητής Τρι Φαν, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Αυτό που κατέγραψε στην κάμερα η Δρ. Κιθ είναι ότι αυτά τα κύτταρα ροκανίζουν και καταπίνουν ενεργά τα ζωντανά καρκινικά κύτταρα, περιορίζοντας την ανάπτυξη του όγκου. Είναι κρίσιμο ότι αυτή η επίθεση φαίνεται να συμβαίνει ανεξάρτητα από τα Τ και τα Β κύτταρα – τους ανοσοποιητικούς παράγοντες που συνήθως αποδίδονται στην καταπολέμηση του καρκίνου – γεγονός που κάνει την ανακάλυψη αυτή πραγματικά συναρπαστική», σημειώνει.

Επιπτώσεις για την ανοσοθεραπεία

Τα ευρήματα μπορεί να έχουν σημαντικές επιπτώσεις για την ανοσοθεραπεία του καρκίνου. Οι θεραπείες με αναστολείς σημείων ελέγχου βασίζονται στα Τ-λεμφοκύτταρα και έχουν αλλάξει τη θεραπεία του προχωρημένου μελανώματος, ωστόσο περίπου οι μισοί ασθενείς δεν ανταποκρίνονται. Μια σημαντική πρόκληση είναι η παρουσία των λεγόμενων «ψυχρών όγκων», οι οποίοι εμποδίζουν τα Τ κύτταρα να εισέλθουν και να επιτεθούν στον καρκίνο.

«Αν και τα μακροφάγα είναι γνωστά ως οι “οικονόμοι” του οργανισμού, έχουν και μια δεύτερη αποστολή: να λειτουργούν ως “πληροφοριοδότες” του ανοσοποιητικού συστήματος», εξηγεί η Δρ. Κιθ. «Μόλις καταβροχθίσουν μια απειλή, την τεμαχίζουν και εκθέτουν ένα τμήμα της στην επιφάνειά τους, σαν μια βιολογική “κόκκινη σημαία”. Υποθέτουμε ότι αυτά τα CD169-θετικά μακροφάγα επιτελούν ακριβώς αυτή τη λειτουργία απέναντι στα ζωντανά καρκινικά κύτταρα, γεγονός που σημαίνει ότι ενδέχεται να αποτελούν το κλειδί για την ενεργοποίηση των Τ-κυττάρων ώστε να κατευθυνθούν προς τον όγκο και να ολοκληρώσουν την καταστροφή του», σημειώνει.

Προοπτικές μελλοντικών θεραπειών

Οι ερευνητές εξετάζουν τώρα πώς τα CD169-θετικά μακροφάγα αλληλεπιδρούν με τα Τ-κύτταρα.

«Αν μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε αυτόν τον πληθυσμό μακροφάγων, ενδεχομένως να έχουμε ήδη έναν ανοσοποιητικό στρατό, έτοιμο να κινητοποιηθεί», λέει ο καθηγητής Φαν. «Μελλοντικές θεραπείες θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την ανάπτυξη στοχευμένων φαρμάκων που αυξάνουν τον αριθμό των μακροφάγων ή την ικανότητά τους να στοχεύουν τα καρκινικά κύτταρα. Συνδυάζοντας αυτήν την προσέγγιση με τις υπάρχουσες θεραπείες, θα μπορούσαμε ενδεχομένως να κάνουμε την ανοσοθεραπεία πιο αποτελεσματική για μια πολύ μεγαλύτερη ομάδα ασθενών. Αυτό θα μπορούσε επίσης να ισχύει για πολλούς καρκίνους πέρα ​​από το μελάνωμα, καθώς τα μακροφάγα είναι σε μεγάλη αφθονία στους περισσότερους συμπαγείς όγκους», καταλήγει ο καθηγητής.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Journal of Experimental Medicine».

Πηγή: Scitechdaily

www.ertnews.gr

Το 1976, ο Ζαν-Ζακ Μουγιέμπε, ένας νεαρός επιδημιολόγος από το Κονγκό, στάλθηκε να διερευνήσει μια μυστηριώδη ασθένεια που είχε εμφανιστεί στο τροπικό δάσος κοντά σε μια καθολική ιεραποστολή στο τότε Ζαΐρ. Φτάνοντας στο απομονωμένο χωριό Γιαμπούκου, κοντά στον ποταμό Έμπολα, βρέθηκε μπροστά σε μια εικόνα τρόμου: άνθρωποι πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλον από πυρετό, αιμορραγίες και πολυοργανική ανεπάρκεια.

Ο Μουγιέμπε, γιος αγροτών ο οποίος είχε διδακτορικό στην ιολογία, θυμάται πως το χωριό ήταν έρημο, «σαν να μην κατοικούσε κανείς εκεί». Οι περισσότεροι νοσηλευτές του ιεραποστολικού νοσοκομείου είχαν προσβληθεί από τη μυστηριώδη νόσο και είχαν πεθάνει. Όλοι οι ασθενείς είχαν φύγει, εκτός από μια μητέρα και το παιδί της. Το παιδί πέθανε εκείνο το βράδυ.

Το επόμενο πρωί, χωρικοί κατέκλυσαν το νοσοκομείο, έχοντας ακούσει ότι ο Μουγιέμπε και ένας ακόμη γιατρός είχαν φτάσει από την Κινσάσα με φάρμακα. Καθώς έπαιρνε δείγματα αίματος, παρατήρησε ότι τα σημεία παρακέντησης αιμορραγούσαν υπερβολικά. Χρησιμοποιώντας μια μεταλλική ράβδο, συνέλεξε ιστό από το ήπαρ δύο νεκρών και διαπίστωσε ξανά ασυνήθιστα έντονη αιμορραγία. Ο Μουγιέμπε δεν διέθετε γάντια, πόσο μάλλον τις ειδικές στολές βιολογικής προστασίας που χρησιμοποιούνται σήμερα. Παρότι είχε μόνο μια αμυδρή ιδέα για τον τρόπο μετάδοσης της νόσου, έπλενε σχολαστικά τα χέρια του με σαπούνι και νερό- γεγονός που πιθανότατα του έσωσε τη ζωή.

Τα αποτελέσματα των βιοψιών δεν ήταν σαφή, έτσι έστειλε δείγμα αίματος μιας μοναχής στο Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής της Αμβέρσας. Εκεί, ο 27χρονος τότε μικροβιολόγος Πίτερ Πιοτ άνοιξε ένα φτηνό μπλε πλαστικό δοχείο, μέσα στο οποίο υπήρχαν δύο φιαλίδια, το ένα από τα οποία είχε σπάσει κατά τη μεταφορά. Αργότερα, κοιτάζοντας στο μικροσκόπιο, ο Πιοτ- ο οποίος αργότερα θα ηγείτο της παγκόσμιας μάχης κατά του HIV– αντίκρισε έναν μακρύ, νηματοειδή ιό, τεράστιο σε σύγκριση με άλλους ιούς όπως η πολιομυελίτιδα.

«Τι στο καλό είναι αυτό;», αναρωτήθηκε ο επικεφαλής του εργαστηρίου.

Ο οργανισμός που έμοιαζε με σπαγγέτι αποδείχθηκε ότι προκαλούσε αιμορραγικό πυρετό με ποσοστό θνησιμότητας σχεδόν 90% στο Γιαμπούκου. Οι γιατροί τον ονόμασαν Έμπολα. Σήμερα, ο 84χρονος πλέον Μουγιέμπε εξακολουθεί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, αντιμετωπίζοντας τη 17η επιδημία Έμπολα της καριέρας του.

Ο φόβος εξαπλώνεται μαζί με τον ιό

Οι ιοί μεταδίδουν όχι μόνο ασθένειες αλλά και φόβο. Αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και οι Μπαχάμες, επέβαλαν ταξιδιωτικούς περιορισμούς σε άτομα που προέρχονται από την πληγείσα περιοχή. Παρά τον φόβο που προκαλεί, ο Έμπολα θεωρείται απίθανο να προκαλέσει την επόμενη πανδημία. Ο ιός δρα τόσο γρήγορα- προκαλώντας σοβαρή απώλεια υγρών, αιμορραγίες και οργανική ανεπάρκεια- ώστε συχνά σκοτώνει τα θύματά του μέσα σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες.

Ωστόσο, η επιδημία στο Κονγκό αποτελεί καμπανάκι κινδύνου για όσα ενδέχεται να ακολουθήσουν, σε μια εποχή όπου η διεθνής χρηματοδότηση για τη δημόσια υγεία συρρικνώνεται και η εμπιστοσύνη στην επιστήμη και τους πολυμερείς θεσμούς κλονίζεται.

«Αυτή η επιδημία εκτυλίσσεται πάνω στα ρήγματα του νέου παγκόσμιου συστήματος υγείας», σημειώνει ο Τόμας Μπόλικι, διευθυντής του Προγράμματος Παγκόσμιας Υγείας στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων.

«Βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερη θέση λόγω της εχθρότητας απέναντι στη δημόσια και την παγκόσμια υγεία μετά την πανδημία Covid», λέει.

Μια επιδημία σε εμπόλεμη ζώνη

Οι νυχτερίδες θεωρούνται η βασική δεξαμενή των ιών Έμπολα. Περιστασιακά, όμως, ο ιός μεταπηδά στους ανθρώπους, είτε απευθείας είτε μέσω κατανάλωσης άγριων ζώων. Το στέλεχος του ιού που κυκλοφορεί σήμερα είναι το Bundibugyo, το οποίο έχει εμφανιστεί μόνο σε δύο προηγούμενες επιδημίες. Τα υπάρχοντα διαγνωστικά τεστ, φάρμακα και εμβόλια δεν είναι αποτελεσματικά, γεγονός που δυσκολεύει τον έλεγχο της εξάπλωσης.

Η νέα επιδημία έχει επίκεντρο την επαρχία Ιτούρι, στην ανατολική ΛΔ Κονγκό, μια περιοχή που μαστίζεται από ένοπλες συγκρούσεις, μετακινήσεις πληθυσμών και παράνομη εξόρυξη χρυσού.

«Ο πληθυσμός μας βρίσκεται συνεχώς σε μετακίνηση», δήλωσε ο Μουγιέμπε. «Ορισμένα ύποπτα κρούσματα βρίσκονται σε περιοχές που ελέγχονται από ένοπλες ομάδες, γεγονός που καθιστά δύσκολη την πρόσβαση».

Ανεπαρκής επιτήρηση και υποχρηματοδότηση

Μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί επισήμως 138 θάνατοι και 695 επιβεβαιωμένα κρούσματα, αν και οι πραγματικοί αριθμοί ενδέχεται να είναι πολύ υψηλότεροι. Μόνο 37 ασθενείς είναι γνωστό ότι έχουν αναρρώσει.

Ο Έμπολα μεταδίδεται μέσω στενής επαφής με σωματικά υγρά, όπως αίμα, ιδρώτα και σάλιο. Οι παραδοσιακές τελετές ταφής αποτελούν συχνά υπερμεταδοτικά γεγονότα, καθώς οι συγγενείς αγγίζουν και πλένουν τις σορούς των νεκρών. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο ιός κυκλοφορούσε επί μήνες πριν εντοπιστεί, αποκτώντας σημαντικό προβάδισμα έναντι των υγειονομικών αρχών.

Η επιδημία θέτει σε δοκιμασία τα συστήματα που ενδέχεται να αποδειχθούν κρίσιμα σε μια επόμενη πανδημία.

«Η επόμενη φορά μπορεί να είναι διαφορετική», προειδοποιεί η Τρούντι Λανγκ, καθηγήτρια Παγκόσμιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, αναφερόμενη στη λεγόμενη «Νόσο Χ»– τον άγνωστο ακόμη παθογόνο παράγοντα που ενδέχεται να προκαλέσει την επόμενη πανδημία.

Η απειλή της «Νόσου Χ»

Οι προοπτικές δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές. Υπό τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και τον υπουργό Υγείας Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ, οι ΗΠΑ έχουν απομακρυνθεί από τον παραδοσιακό ηγετικό τους ρόλο στην παγκόσμια δημόσια υγεία.

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας δημιούργησε χρηματοδοτικό κενό ύψους 553 εκατ. δολαρίων, ενώ ο οργανισμός αναγκάζεται να μειώσει σχεδόν το ένα τέταρτο του προσωπικού του. Ταυτόχρονα, πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν περιορίσει δραστικά την αναπτυξιακή βοήθεια προς φτωχότερα κράτη.

Στη ΛΔ Κονγκό, οι δαπάνες υγείας παραμένουν κάτω από τα 25 δολάρια ανά κάτοικο ετησίως, καθιστώντας τη χώρα έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους της παγκόσμιας αλυσίδας άμυνας απέναντι στις επιδημίες.

Σήμερα υπάρχουν καλύτερα εργαλεία – αλλά αρκούν;

Παρά τις δυσκολίες, οι δυνατότητες αντιμετώπισης των επιδημιών έχουν βελτιωθεί θεαματικά από το 1976. Τότε υπήρχε μόνο ένα εργαστήριο παγκοσμίως που μπορούσε να χειριστεί με ασφάλεια τον Έμπολα. Σήμερα υπάρχουν δεκάδες, μεταξύ αυτών και σύγχρονες εγκαταστάσεις στο ίδιο το Κονγκό.

Στην περίπτωση του Έμπολα, νέες θεραπείες, που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο έρευνας για τα αντισώματα που διεξήγαγε ο ίδιος ο Μουγιέμπε, μπορούν να εξουδετερώσουν το κύριο στέλεχος του ιού. Το 2019, αναπτύχθηκε ένα εμβόλιο κατά του Έμπολα στο ανατολικό Κονγκό στο πλαίσιο μιας στρατηγικής γνωστής ως «εμβολιασμός δακτυλίδι» για την προστασία του ιατρικού προσωπικού και των επαφών των μολυσμένων ασθενών. Χάρη στις εξελίξεις στην τεχνολογία εμβολίων – συμπεριλαμβανομένων των εμβολίων mRNA που αναπτύχθηκαν για πρώτη φορά κατά του Covid- υπάρχει κάθε πιθανότητα να είναι έτοιμο ένα αποτελεσματικό εμβόλιο κατά του στελέχους Bundibugyo σε έξι έως εννέα μήνες. Ο Συνασπισμός για Καινοτομίες Επιδημικής Ετοιμότητας, μια παγκόσμια συνεργασία, έχει θέσει ως στόχο 100 ημερών για τη Νόσο Χ.

Ωστόσο, η μεγάλη ανησυχία παραμένει η ίδια: όχι αν θα εμφανιστεί η επόμενη πανδημία, αλλά αν ο κόσμος θα είναι καλύτερα προετοιμασμένος όταν αυτή φτάσει. Στα λίγα χρόνια που μεσολάβησαν από το τέλος της πανδημίας Covid μέχρι την τελευταία επιδημία Έμπολα, υπήρξαν μεταδοτικές ασθένειες της αιμορραγικής νόσου Marburg από νυχτερίδες στη Ρουάντα, εξάρσεις δάγκειου πυρετού που μεταδίδεται από κουνούπια στη Νότια Αμερική και μια επιδημία Mpox (πρώην ευλογιά των πιθήκων) σε 130 χώρες.

Οι επιστήμονες, που πιστεύουν ότι η επόμενη πανδημία θα είναι μια μετάλλαξη της γρίπης, παρακολουθούν στενά ένα στέλεχος της γρίπης των πτηνών– γνωστό ως H5N1- το οποίο έχει μολύνει αγελάδες γαλακτοπαραγωγής και ανθρώπους στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Ευτυχώς, λέει ο Μπόλικι, ο H5N1 δεν είναι τόσο αποτελεσματικός στη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο, αν και θα μπορούσε να γίνει πιο λοιμογόνος μέσω γενετικής μετάλλαξης.

«Δεν φαίνεται να οδεύει προς την κατεύθυνση να γίνει η επόμενη πανδημία. Αλλά αυτό δεν οφείλεται στην επιτυχία που έχουμε σημειώσει στην ανάσχεσή του», προειδοποιεί.

Πηγή: Financial Times

www.ertnews.gr

Ένα εντυπωσιακό γενετικό εύρημα ρίχνει νέο φως στην προϊστορία του ανθρώπινου είδους. Σύμφωνα με νέα μελέτη, οι κάτοικοι στην Εγγύς Ωκεανίας διαθέτουν μεγαλύτερη ποσότητα αρχαίου ανθρώπινου DNA από οποιονδήποτε άλλο πληθυσμό στον πλανήτη, καθώς οι πρόγονοί τους διασταυρώθηκαν με τουλάχιστον τρεις διαφορετικές ομάδες συγγενών των Ντενίσοβαν κατά τη διάρκεια δεκάδων χιλιάδων ετών. Ορισμένα στοιχεία αυτής της γενετικής κληρονομιάς φαίνεται να διαδραματίζουν ακόμη ρόλο στον ανθρώπινο οργανισμό, επηρεάζοντας μηχανισμούς που συνδέονται με την ανοσία και την αντιμετώπιση λοιμώξεων.

Ενώ μεγάλο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού εξαπλωνόταν και ερχόταν σε επαφή με άλλες ομάδες, οι πρώτοι κάτοικοι της Εγγύς Ωκεανίας εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πριν από περίπου 42.000 χρόνια και παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό απομονωμένοι για δεκάδες χιλιάδες χρόνια.

Η μακρόχρονη αυτή απομόνωση άφησε βαθιά ίχνη στο DNA τους, μεταξύ των οποίων και τμήματα γενετικού υλικού που κληρονόμησαν από αρχαίους ανθρώπινους συγγενείς. Οι συγκεκριμένοι πληθυσμοί έχουν υποεκπροσωπηθεί σημαντικά στις μεγάλες γενετικές μελέτες, με αποτέλεσμα τα ευρήματα αυτά να παραμένουν άγνωστα για δεκαετίες.

Τώρα, μια διεθνής ερευνητική ομάδα ανέλυσε τα πλήρη γονιδιώματα 177 ατόμων από 12 διαφορετικούς πληθυσμούς της Εγγύς Ωκεανίας και τα συνέκρινε με 1.284 γονιδιώματα από άλλους πληθυσμούς ανά τον κόσμο.

Τι έδειξε η ανάλυση

Η ανάλυση έδειξε ότι τα γονιδιώματα των ατόμων που ζουν κοντά στον ωκεανό, έφεραν 14 φορές περισσότερο DNA Ντενίσοβαν, σε σχέση με τους λαούς της Ανατολικής Ασίας. Επιπλέον, μια συγκεκριμένη ομάδα, οι Σεπίκ της Νέας Γουινέας, εμφανίζει περίπου 25 φορές υψηλότερη παρουσία DNA Ντενίσοβαν από τους αντίστοιχους πληθυσμούς της Ανατολικής Ασίας.

Οι ερευνητές κατάφεραν να ανασυνθέσουν αρχαίες γενετικές αλληλουχίες που καλύπτουν πάνω από το 70% του αρχαίου ανθρώπινου γονιδιώματος- δηλαδή σχεδόν 1,9 δισεκατομμύρια μονάδες γενετικού κώδικα. Από αυτές, οι 831,9 εκατομμύρια προέρχονταν από γενεαλογικές γραμμές Ντενίσοβαν, ενώ περισσότερες από 505 εκατομμύρια δεν είχαν καταγραφεί ποτέ ξανά σε προηγούμενες μελέτες.

Τρεις διαφορετικές ομάδες Ντενίσοβαν

Μελετώντας τις λεπτομερείς δομές του DNA των Ντενίσοβαν σε σύγχρονα γονιδιώματα, η ομάδα εντόπισε ενδείξεις που υποδηλώνουν την ύπαρξη τριών διακριτών ομάδων παρόμοιων με τους Ντενίσοβαν, οι οποίες συνέβαλαν γενετικά στους προγόνους των κατοίκων της Εγγύς Ωκεανίας σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Οι ερευνητές σημειώνουν ότι απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να διευκρινιστεί πότε ακριβώς συνέβη κάθε μία από αυτές τις γενετικές αλληλεπιδράσεις.

Η παραμονή επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια σε απομονωμένες περιοχές επηρεάζει αρνητικά το DNA ενός πληθυσμού. Η τυχαία αλλαγή της γονιδιακής συχνότητας (genetic drift)- η διαδικασία κατά την οποία η τύχη και μόνο αναδιαμορφώνει τη γενετική σύνθεση μιας μικρής, απομονωμένης ομάδας κατά τη διάρκεια πολλών γενεών- έχει αφήσει μοναδικό αποτύπωμα σε ορισμένες κοινότητες της περιοχής. Τα μοντέλα πληθυσμιακής εξέλιξης δείχνουν ότι ορισμένοι πληθυσμοί συρρικνώθηκαν πριν από 10.000 έως 20.000 χρόνια, ενώ άλλοι εμφάνισαν επιβράδυνση της ανάπτυξής τους πριν από περίπου 30.000 χρόνια.

Αρχαία γονίδια που εξακολουθούν να επηρεάζουν το ανοσοποιητικό σύστημα

Το αρχαίο αυτό γενετικό υλικό δεν αποτελεί απλώς απομεινάρι του παρελθόντος. Οι επιστήμονες εντόπισαν αρκετές παραλλαγές DNA που φαίνεται να ευνοήθηκαν από τη φυσική επιλογή και συγκεντρώνονται κυρίως σε γονίδια που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα.

Ένα από τα σημαντικότερα είναι το γονίδιο TRPS1, το οποίο επηρεάζει την ανάπτυξη των οστών, τη μορφολογία του κρανίου και του προσώπου και την ανάπτυξη των μαλλιών. Μια παραλλαγή του που κληρονομήθηκε από τους Ντενίσοβαν εμφανίζεται σε ποσοστά που αγγίζουν το 75% σε ορισμένους πληθυσμούς της Ωκεανίας. Προηγούμενη μελέτη εντόπισε το TRPS1 σε κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες του τροπικού δάσους της κεντρικής Αφρικής και σε κατοίκους των ορεινών περιοχών του Ισημερινού. Αυτό υποδηλώνει ότι διαφορετικοί ανθρώπινοι πληθυσμοί ενδέχεται να έχουν υποστεί παρόμοιες περιβαλλοντικές πιέσεις κοντά στον Ισημερινό.

Πιθανές επιπτώσεις στην άμυνα του οργανισμού απέναντι στις ασθένειες

Για να διαπιστώσουν αν οι αρχαίες γενετικές παραλλαγές επηρεάζουν ακόμη τη λειτουργία των γονιδίων, η ομάδα εισήγαγε περισσότερες από 22.000 παραλλαγές σε ανοσοκύτταρα προκειμένου να δει εάν θα άλλαζαν τη γονιδιακή δραστηριότητα. Εντόπισε 3.127 παραλλαγές που άλλαζαν τη γονιδιακή συμπεριφορά, συγκεντρωμένες σε οδούς που, όπως σημειώνουν οι συγγραφείς, μπορεί να συνδέονται με την ευαισθησία στην ελονοσία.

Μεταξύ των σημαντικότερων γονιδίων ήταν τα: JAK1, GBP2 και OAS1, τα οποία παίζουν κρίσιμο ρόλο στην αντιική και αντιμικροβιακή άμυνα του οργανισμού. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γονίδιο OAS1. Η μελέτη εντόπισε μια ξεχωριστή παραλλαγή του OAS1 που προέρχεται από τους Ντενίσοβαν και απαντάται μόνο σε πληθυσμούς της Ωκεανίας.

Για μια περιοχή που επί δεκαετίες βρισκόταν στο περιθώριο της γενετικής έρευνας, η Εγγύς Ωκεανία αναδεικνύεται πλέον ως ένα από τα σημαντικότερα μέρη του πλανήτη για την κατανόηση της ανθρώπινης εξέλιξης και της γενετικής μας κληρονομιάς.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Science».

Πηγή: Studyfinds

www.ertnews.gr

Ένα νέο, καινοτόμο μοριακό τεστ για την έγκαιρη ανίχνευση αλλοιώσεων που σχετίζονται με τον ιό HPV αναπτύσσουν ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), σε μια πρωτοβουλία που φιλοδοξεί να αλλάξει τα δεδομένα στην πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Το πρόγραμμα, που χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ανάκαμψης, αποτελεί παγκόσμια πρωτοπορία, καθώς συνδυάζει τη μοριακή διάγνωση με τη δυνατότητα αυτολήψης δείγματος από την ίδια τη γυναίκα.

Το νέο τεστ σχεδιάστηκε για να λειτουργεί συμπληρωματικά τόσο στο Pap Test όσο και στον μοριακό έλεγχο για τον HPV, προσφέροντας ένα επιπλέον εργαλείο αξιολόγησης του κινδύνου ανάπτυξης καρκίνου. Στόχος των ερευνητών είναι να εντοπίζονται με μεγαλύτερη ακρίβεια οι γυναίκες που παρουσιάζουν προκαρκινικές αλλοιώσεις και διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης της νόσου.

Όπως εξηγεί η καθηγήτρια Βιολογίας, Γενετικής και Νανοϊατρικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και υπεύθυνη του προγράμματος SHINE, Μαρία Γαζούλη, το νέο μοριακό τεστ μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη διαλογή των γυναικών που εμφανίζουν προκαρκινικές βλάβες. «Με αυτό το τεστ μπορούμε να αναδείξουμε τις γυναίκες που έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν καρκίνο», σημειώνει.

Η σημαντικότερη καινοτομία του νέου εργαλείου είναι η δυνατότητα αυτολήψης του δείγματος. Η γυναίκα μπορεί, ακολουθώντας απλές οδηγίες, να συλλέξει μόνη της το απαραίτητο δείγμα και να το αποστείλει στο εργαστήριο για ανάλυση. Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή Μαιευτικής – Γυναικολογίας του ΕΚΠΑ, Θεόδωρο Καλαμπόκα, η διαδικασία είναι ιδιαίτερα απλή και μπορεί να εξασφαλίσει δείγματα υψηλής ποιότητας, τα οποία αξιοποιούνται στη συνέχεια από τους ειδικούς επιστήμονες.

Μέχρι σήμερα, το τεστ έχει αξιολογηθεί πιλοτικά σε 60 γυναίκες, ενώ η μεθοδολογία του έχει δοκιμαστεί και σε άλλα εργαστήρια, επιβεβαιώνοντας την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητά της. Όπως αναφέρει η κ. Γαζούλη, η επιστημονική ομάδα κατάφερε να επικυρώσει τη μέθοδο, ανοίγοντας τον δρόμο για ευρύτερη εφαρμογή της στο μέλλον.

Το μοριακό τεστ δεν περιορίζεται μόνο στην ανίχνευση του HPV, αλλά αναζητά και πρώιμες βιολογικές αλλοιώσεις που προκαλούνται τόσο από τον ιό όσο και από περιβαλλοντικούς παράγοντες. Παράγοντες όπως το κάπνισμα, το χρόνιο στρες και ακόμη και οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής μπορούν να προκαλέσουν επιγενετικές μεταβολές, γνωστές ως μεθυλιώσεις, οι οποίες επηρεάζουν τον τρόπο λειτουργίας του γονιδιώματος και ενδέχεται να συνδέονται με την ανάπτυξη καρκίνου.

Παράλληλα, η διαδικασία της αυτολήψης αναμένεται να διευκολύνει σημαντικά την πρόσβαση στον προληπτικό έλεγχο για γυναίκες που κατοικούν σε ακριτικές, απομακρυσμένες ή νησιωτικές περιοχές, όπου η πρόσβαση σε εξειδικευμένες υπηρεσίες υγείας είναι συχνά περιορισμένη.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η τεχνογνωσία που αναπτύσσεται μέσα από το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα μπορούσε στο μέλλον να αξιοποιηθεί και σε άλλες μορφές καρκίνου, δημιουργώντας νέες προοπτικές για την έγκαιρη διάγνωση και την εξατομικευμένη πρόληψη. Πρόκειται για μια ελληνική επιστημονική καινοτομία με διεθνές ενδιαφέρον, που ενισχύει τις προσπάθειες για αποτελεσματικότερη προστασία της γυναικείας υγείας.

Ρεπορτάζ: Σμαράγδα Αγορογιάννη

www.ertnews.gr

Η ενέργεια που καταναλώνει η τεχνητή νοημοσύνη ενδέχεται να φτάσει έως και το 3% της παγκόσμιας ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας μέχρι το 2030, ενώ εκτιμάται ότι θα απαιτεί ποσότητες νερού αντίστοιχες με εκείνες που χρησιμοποιούν 1,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στην υποσαχάρια Αφρική για τις ετήσιες οικιακές τους ανάγκες.

Αυτά είναι τα συμπεράσματα πρόσφατης έκθεσης του ΟΗΕ, η οποία εκτίμησε τη χρήση γης, την κατανάλωση νερού και τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου που συνδέονται με την ταχεία επέκταση της τεχνητής νοημοσύνης (AI). Σύμφωνα με την έκθεση, αν τα κέντρα δεδομένων που τροφοδοτούν την τεχνητή νοημοσύνη αποτελούσαν ανεξάρτητη χώρα, θα κατατάσσονταν στην 11η θέση παγκοσμίως ως προς την κατανάλωση ενέργειας. Τα ευρήματα αναδεικνύουν την αυξανόμενη πίεση που ασκεί η AI στο περιβάλλον, αλλά και το ερώτημα γιατί η τεχνολογία αυτή έχει τόσο μεγάλο αποτύπωμα και ποιοι επωφελούνται ή αποκλείονται από την ανάπτυξή της.

Σε συνέντευξή του στον ιστότοπο Live Science, ο Καβέ Μαντάνι, επικεφαλής συγγραφέας της έκθεσης και διευθυντής του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου του ΟΗΕ για το Νερό, το Περιβάλλον και την Υγεία, εξηγεί ότι πίσω από κάθε χρήση της τεχνητής νοημοσύνης υπάρχει ένα πραγματικό, υλικό κόστος- από την εξόρυξη κρίσιμων ορυκτών μέχρι τη λειτουργία και την ψύξη των κέντρων δεδομένων. Όπως σημειώνει, η ενέργεια, το νερό και η γη που απαιτούνται σε κάθε στάδιο της αλυσίδας παραγωγής καθιστούν την τεχνητή νοημοσύνη μια τεχνολογία με σημαντικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, παρά τον «ψηφιακό» της χαρακτήρα.

«Τον Απρίλιο δημοσιεύσαμε μια έκθεση για τις επιπτώσεις της εξόρυξης κρίσιμων ορυκτών στους υδάτινους πόρους, η οποία καταγράφει με σαφήνεια τι συμβαίνει στις περιοχές όπου πραγματοποιούνται αυτές οι δραστηριότητες. Πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε το νερό για τη γεωργία ή αν θέλουμε να το διοχετεύσουμε σε κέντρα δεδομένων», λέει χαρακτηριστικά.

«Ακόμη και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας απαιτούν σημαντικές ποσότητες γης και νερού. Επιπλέον, τα κέντρα δεδομένων χρειάζονται εκτάσεις για την κατασκευή τους και νερό για την ψύξη τους. Έτσι, σε όλο τον κύκλο ζωής της τεχνητής νοημοσύνης καταναλώνονται μεγάλες ποσότητες φυσικών πόρων, πέρα από τις εκπομπές άνθρακα», συνεχίζει.

Η εκρηκτική αύξηση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας

Όπως επισημαίνει ο Μαντάνι, είναι πολύ δύσκολο να εκτιμηθεί με ακρίβεια πόση ενέργεια χρησιμοποιεί η τεχνητή νοημοσύνη αυτήν τη στιγμή, ωστόσο εκτιμάται ότι περίπου το 20% του συνολικού φορτίου των κέντρων δεδομένων αποδίδεται στην εν λόγω τεχνολογία. Οι επιστήμονες αναμένουν ότι αυτό θα φτάσει το 40% μέσα σε λίγα χρόνια. Μέχρι τότε, τα κέντρα δεδομένων που υποστηρίζουν τη λειτουργία της τεχνητής νοημοσύνης εκτιμάται ότι θα καταναλώνουν περίπου το 3% της παγκόσμιας ηλεκτρικής ενέργειας, ενώ οι ανάγκες τους σε νερό θα είναι εξίσου εντυπωσιακές.

«Ταυτόχρονα, η παγκόσμια κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας συνεχίζει να αυξάνεται. Αυτό αποτελεί σημαντικό πρόβλημα, επειδή, παρόλο που προσπαθούμε να αυξήσουμε τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στην αυξανόμενη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο δεν μπορούμε να αποσύρουμε τα παλιά συστήματα, αλλά ίσως χρειαστεί να χρησιμοποιήσουμε περισσότερη ενέργεια από ορυκτά καύσιμα για να ικανοποιήσουμε αυτήν την αυξανόμενη ζήτηση. Και φυσικά, αυτό σημαίνει μεγαλύτερη πίεση στο εύθραυστο περιβάλλον», τονίζει ο Μαντάνι.

«Γνωρίζουμε ότι ορισμένα από τα κέντρα δεδομένων χτίζονται σε τοποθεσίες που είναι ήδη άνυδρες ή υποφέρουν από αυτό που ονομάζουμε ‘χρεοκοπία του νερού’, με βάση την έκθεση που δημοσιεύσαμε τον Ιανουάριο», προσθέτει.

Ποιοι ωφελούνται και ποιοι επιβαρύνονται από την ανάπτυξη της AI

Η επέκταση της τεχνητής νοημοσύνης ωφελεί την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Έχει αλλάξει τον τρόπο ζωής μας. Έχει προσφέρει πολλές ευκαιρίες και βελτιώσεις. Αλλά ταυτόχρονα, έχει και κάποιες συνέπειες, συνεχίζει ο Μαντάνι.

«Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι οι πλουσιότερες κοινότητες και χώρες του κόσμου είναι αυτές που επωφελούνται περισσότερο από αυτή την τεχνολογία. Αν κοιτάξετε το επενδυτικό τοπίο της τεχνητής νοημοσύνης, μπορείτε να δείτε ότι υπάρχει μεγάλη ώθηση από έναν αριθμό ισχυρών παικτών και ιδιωτών επενδυτών. Και δεν επωμίζονται το κόστος όσον αφορά τη ρύπανση, την πίεση στους υδατικούς πόρους, την υποβάθμιση της γης, και ούτω καθεξής», εξηγεί.

Ακόμα και οι χώρες που δεν διαθέτουν υποδομές τεχνητής νοημοσύνης επηρεάζονται. Αν εξετάσουμε την προέλευση των κρίσιμων ορυκτών, πολλές φτωχές κοινότητες, χώρες και περιοχές στην Αφρική, τη Νότια Αμερική και την Ασία στερούνται βασικών υποδομών, όπως καθαρό πόσιμο νερό και ενεργειακά δίκτυα. Δεν επωφελούνται από αυτήν την επέκταση, τα κέρδη και τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας που παρέχει η τεχνητή νοημοσύνη. Οι πιο ευάλωτες κοινότητες και οι φτωχές οικονομίες είναι αυτές που θα υποστούν τις συνέπειες, ενώ οι άλλες θα επωφεληθούν περισσότερο, σύμφωνα με τον Μαντάνι.

Ο ρόλος των κυβερνήσεων στη μείωση του αποτυπώματος

«Πολλές κυβερνήσεις βλέπουν τις επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη και τα κέντρα δεδομένων ως επένδυση στην ασφάλεια, την κυριαρχία και άλλα ζητήματα, επομένως υπάρχει και εκεί ανταγωνισμός. Εμείς, προσφέρουμε ένα πλαίσιο που βασίζεται σε μια σειρά αρχών σχετικά με την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της δικαιοσύνης, της διαφάνειας και της βιωσιμότητας του συστήματος διακυβέρνησης της τεχνητής νοημοσύνης. Αυτές είναι οι αρχές που προτείνουμε, οι οποίες αποδίδουν ευθύνες σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, συμπεριλαμβανομένων των προγραμματιστών και των παρόχων υπηρεσιών», σημειώνει.

«Οι κυβερνήσεις οφείλουν να διασφαλίζουν την προσβασιμότητα των πληροφοριών, καθώς και την ορθή παρακολούθηση, δημοσιοποίηση και ρύθμιση του σχετικού ψηφιακού αποτυπώματος με αποτελεσματικό και κατάλληλο τρόπο. Μπορούν να χρησιμοποιήσουν μια σειρά κινήτρων, μηχανισμών ή κυρώσεων για να διασφαλίσουν ότι το αποτύπωμα μειώνεται σε όλη την αλυσίδα εφοδιασμού – και επιμένω σε αυτό – από τα ορυχεία έως τον χώρο υγειονομικής ταφής. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι όσοι πρέπει να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες επωφελούνται επίσης από τα κέρδη και τις ευκαιρίες που προσφέρουν τα κέντρα δεδομένων στις κοινότητές τους. Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με βάση τη διαθεσιμότητα πόρων και τις περιβαλλοντικές συνέπειες που λαμβάνονται υπόψη», τονίζει.

Οι χρήστες μπορούν επίσης να υιοθετούν πιο συνειδητές επιλογές κατά τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης. Ο Μαντάνι προτείνει την επιλογή κατάλληλων μοντέλων, ενώ παράλληλα τους προτείνει να ασκούν πίεση στις κυβερνήσεις τους, ώστε να απαιτούν από τους παρόχους υπηρεσιών περισσότερη πληροφόρηση και ενισχυμένη διαφάνεια.

Πηγή: Live Science

www.ertnews.gr

Ερευνητές στις ΗΠΑ ανέπτυξαν μια νέα διεπαφή εγκεφάλου–υπολογιστή που επιτρέπει στους ανθρώπους να παίζουν βιντεοπαιχνίδια μόνο με τη σκέψη τους. Το σύστημα αξιοποιεί τη φυσική οργάνωση του εγκεφάλου, επιταχύνοντας την εκπαίδευση σε διεπαφές εγκεφάλου–υπολογιστή (BCI) και διευρύνοντας το πεδίο πιθανών εφαρμογών του στην ιατρική και την τεχνολογία.

Η εγκεφαλική δραστηριότητα ακολουθεί ήδη συγκεκριμένες νευρωνικές διαδρομές. Η ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Yale διαπίστωσε ότι η εκμάθηση μιας διεπαφής εγκεφάλου–υπολογιστή γίνεται πολύ πιο εύκολη όταν το σύστημα σχεδιάζεται ώστε να «συνεργάζεται» με τις υπάρχουσες δομές του εγκεφάλου, αντί να τις παρακάμπτει. Όταν η διεπαφή ευθυγραμμίζεται με τη φυσική οργάνωση του εγκεφάλου, οι χρήστες αποκτούν γρήγορα έλεγχο και ο εγκέφαλός τους προσαρμόζεται ώστε να υποστηρίξει τη μάθηση.

Τα όρια των σημερινών BCI

«Οι εφαρμογές της καινοτομίας αυτής είναι ευρείες- από την υποστήριξη ανθρώπων με διαταραχές κινητικότητας ή επικοινωνίας, έως τη θεραπεία της κατάθλιψης και του άγχους και την ανάπτυξη της επόμενης γενιάς τεχνολογιών», δήλωσε η Έρικα Μπους, πρώτη συγγραφέας της μελέτης. «Οι παρεμβάσεις που σχεδιάζονται γύρω από τη φυσική γεωμετρία του εγκεφάλου είναι πιθανό να είναι ταχύτερες και πιο αποτελεσματικές», σημείωσε.

Τα συστήματα BCI επιτρέπουν την αλληλεπίδραση ανθρώπου–υπολογιστή μέσω της εγκεφαλικής δραστηριότητας. Παρότι η έρευνα εξελίσσεται εδώ και χρόνια, πολλά συστήματα είχαν περιορισμένη επιτυχία. Προηγούμενες μέθοδοι απαιτούσαν πολλαπλές και χρονοβόρες συνεδρίες εκπαίδευσης, ενώ περίπου το ένα τρίτο των συμμετεχόντων δεν κατάφερε ποτέ να μάθει να τα ελέγχει.

Οι ερευνητές υποστήριξαν ότι το πρόβλημα βρίσκεται στον σχεδιασμό: τα συστήματα συχνά απαιτούν από τον εγκέφαλο να μάθει μοτίβα που δεν αντιστοιχούν στη φυσική του οργάνωση. Πρότειναν ότι πιο προηγμένα εργαλεία ικανά να προσαρμόσουν τη νευροανάδραση στην υποκείμενη δομή κάθε εγκεφάλου θα μπορούσαν να βελτιώσουν σημαντικά τόσο την ταχύτητα μάθησης όσο και την απόδοση.

Ένα εξατομικευμένο σύστημα εγκεφάλου–υπολογιστή

Οι εθελοντές που συμμετείχαν στη μελέτη έπαιξαν ένα βιντεοπαιχνίδι στο οποίο καθοδηγούσαν ένα avatar μέσα σε ένα εικονικό περιβάλλον, ενώ η εγκεφαλική τους δραστηριότητα καταγραφόταν μέσω fMRI (λειτουργική μαγνητική τομογραφία). Οι ερευνητές χαρτογράφησαν τις περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την πλοήγηση και τη χωρική κίνηση και χρησιμοποίησαν έναν αλγόριθμο που είχαν αναπτύξει σε προηγούμενη έρευνα. Αυτή η μαθηματική μέθοδος προσδιορίζει τη φυσική δομή της εγκεφαλικής δραστηριότητας ενός ατόμου, η οποία είναι γνωστή ως «νευρωνική πολλαπλότητα».

Με βάση αυτά τα δεδομένα, οι ερευνητές δημιούργησαν τρεις διαφορετικές μορφές ελέγχου: μία που ευθυγραμμίζεται με τα φυσικά μοτίβα του εγκεφάλου, μία με λιγότερο ισχυρά αλλά ακόμη φυσικά μοτίβα και μία που βασίζεται σε μη φυσικές εγκεφαλικές διεργασίες.

Ταχύτερη μάθηση

Στη συνέχεια, οι ερευνητές κατασκεύασαν ένα σύστημα κλειστού βρόχου που ανέλυε μια νέα σάρωση εγκεφάλου κάθε δύο δευτερόλεπτα και μετέτρεπε αμέσως αυτές τις πληροφορίες σε εντολές κίνησης για το avatar. Κατά τη διάρκεια των υπόλοιπων τριών συνεδριών, οι συμμετέχοντες προσπάθησαν να ελέγξουν το avatar χρησιμοποιώντας μόνο τη σκέψη τους, με μία συνεδρία αφιερωμένη σε κάθε προσέγγιση.

Διαπιστώθηκε ότι οι συμμετέχοντες κατάφεραν να ελέγξουν το avatar σε λιγότερο από μία ώρα, όταν η διεπαφή εγκεφάλου–υπολογιστή (BCI) ακολουθούσε τη φυσική πολλαπλότητα του εγκεφάλου, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις η εκμάθηση ήταν ακόμη ταχύτερη. Αντίθετα, δεν μπόρεσαν να μάθουν την αντιστοίχιση όταν αυτή δεν ταίριαζε με τα φυσικά νευρωνικά πρότυπα μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα.

Επιπλεόν, καθώς οι συμμετέχοντες μάθαιναν, ο εγκέφαλός τους αναδιοργάνωνε τη δραστηριότητά του ώστε να ανταποκρίνεται καλύτερα στις απαιτήσεις του BCI. Υπό ορισμένες συνθήκες, ο βαθμός αυτής της αναδιοργάνωσης προέβλεπε την απόδοση. Οι αλλαγές επεκτάθηκαν επίσης πέρα από τις στοχευόμενες εγκεφαλικές περιοχές, υποδηλώνοντας ότι η εκμάθηση μέσω BCI μπορεί να επηρεάσει ευρύτερα νευρωνικά δίκτυα.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτά τα ευρήματα μπορεί να εξηγούν γιατί ορισμένες δεξιότητες είναι πιο εύκολο να τις μάθει κανείς από άλλες. Η επιτυχία μπορεί να εξαρτάται όχι μόνο από την προσπάθεια ή την ικανότητα, αλλά και από το πόσο καλά μια εργασία ευθυγραμμίζεται με την υπάρχουσα νευρωνική δομή του εγκεφάλου.

Πιθανές εφαρμογές στην ιατρική

Οι πιθανές εφαρμογές εκτείνονται από θεραπείες για κινητικές και επικοινωνιακές δυσκολίες έως παρεμβάσεις στην ψυχική υγεία. Όπως σημείωσαν οι ερευνητές, η κατανόηση της «γεωμετρίας» του εγκεφάλου μπορεί να αποτελέσει κλειδί για ταχύτερη και πιο αποτελεσματική μάθηση σε πολλούς τομείς.

«Ξοδεύουμε τεράστιους πόρους προσπαθώντας να γίνουμε καλύτερες εκδοχές του εαυτού μας μέσω της εκπαίδευσης, της πρακτικής, της θεραπείας και άλλων», είπε η Μπους. «Η κατανόηση της δομής του εγκεφάλου μας μπορεί να μας βοηθήσει να το κάνουμε αυτό πολύ πιο αποτελεσματικά».

Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Nature Neuroscience».

Πηγή: Scitechdaily

www.ertnews.gr

Μια νέα επιστημονική ανακάλυψη δίνει ελπίδες για πιο αποτελεσματικές θεραπείες κατά της οστεοπόρωσης, μιας πάθησης που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Η πάθηση εμφανίζεται όταν ο οργανισμός δεν καταφέρνει να αντικαταστήσει τον παλιό οστικό ιστό με νέο, με αποτέλεσμα τα οστά να γίνονται εύθραυστα και αδύναμα, αυξάνοντας τον κίνδυνο καταγμάτων και δυσκολεύοντας την επούλωσή τους. Ωστόσο, νέα μελέτη δείχνει ότι ενδέχεται να υπάρχει τρόπος πρόληψης- και πιθανώς αντιστροφής- της διαδικασίας αυτής.

Μια μελέτη του 2025, με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας στη Γερμανία και το Πανεπιστήμιο Shandong στην Κίνα, εντόπισε τον κυτταρικό υποδοχέα GPR133 (γνωστό και ως ADGRD1) ως καθοριστικό παράγοντα για την οστική πυκνότητα, μέσω των οστεοβλαστών, των κυττάρων που δημιουργούν νέο οστό. Προηγούμενες γενετικές παραλλαγές του γονιδίου GPR133 είχαν ήδη συνδεθεί με την οστική πυκνότητα, οδηγώντας τους ερευνητές να εστιάσουν στην πρωτεΐνη που κωδικοποιεί. Η ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε πειράματα σε ποντίκια, στα οποία το γονίδιο είτε είχε αφαιρεθεί είτε μπορούσε να ενεργοποιηθεί με μια χημική ουσία, την AP503.

Όταν ο υποδοχέας GPR133 απουσίαζε, τα ποντίκια ανέπτυξαν αδύναμα οστά, παρουσιάζοντας χαρακτηριστικά που θυμίζουν την οστεοπόρωση στους ανθρώπους. Αντίθετα, όταν ο υποδοχέας ήταν παρών και ενεργοποιήθηκε μέσω της AP503, η παραγωγή οστού και η αντοχή του βελτιώθηκαν σημαντικά.

«Χρησιμοποιώντας την ουσία AP503, η οποία μόλις πρόσφατα ταυτοποιήθηκε μέσω υπολογιστικής ανάλυσης ως διεγέρτης του GPR133, καταφέραμε να αυξήσουμε σημαντικά την αντοχή των οστών τόσο σε υγιή όσο και σε ποντίκια με οστεοπόρωση», δήλωσε η βιοχημικός του Πανεπιστημίου της Λειψίας, Ίνες Λίμπσερ, κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της μελέτης.

Διαβάστε επίσης: Πώς η άσκηση προστατεύει τα οστά από την οστεοπόρωση

Στα πειράματα, η AP503 λειτουργεί σαν ένα είδος «βιολογικού διακόπτη» που ενεργοποιεί τους οστεοβλάστες ώστε να ενισχύσουν την παραγωγή οστού. Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι η δράση της μπορεί να συνδυαστεί με την άσκηση, οδηγώντας σε ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση της οστικής δομής. Η αναγνώριση του υποδοχέα GPR133 ως κρίσιμου παράγοντα για τη διατήρηση της οστικής πυκνότητας αποτελεί σημαντική εξέλιξη, αν και τα δεδομένα προέρχονται προς το παρόν από πειράματα σε ζώα. Ωστόσο, οι βιολογικοί μηχανισμοί θεωρούνται σε μεγάλο βαθμό αντίστοιχοι και στον άνθρωπο.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Signal Transduction and Targeted Therapy».

Μια άλλη προσέγγιση για την αναγέννηση των οστών

Παράλληλα, οι επιστήμονες εξετάζουν και άλλες προσεγγίσεις ενίσχυσης της οστικής αναγέννησης. Το 2024, επιστήμονες ανέπτυξαν ένα εμφύτευμα βασισμένο στο αίμα του οργανισμού το οποίο ενίσχυσε την αποκατάσταση οστικών βλαβών σε πειραματόζωα. Αυτό το εμφύτευμα, το οποίο η διεθνής ερευνητική ομάδα ονόμασε «βιοσυνεργατικό αναγεννητικό» υλικό, χρησιμοποιεί συνθετικά πεπτίδια για να βελτιώσει τη δομή και τη λειτουργία του φραγμού που σχηματίζεται φυσικά από το αίμα όταν πήζει. Σε δοκιμές σε ποντίκια, το υλικό αυτό- το οποίο μπορεί να εκτυπωθεί τρισδιάστατα- έδειξε σημαντική αποτελεσματικότητα στην αποκατάσταση οστικών βλαβών, με προοπτική μελλοντικής εφαρμογής στον άνθρωπο.

Σε παρόμοια κατεύθυνση, πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2024, ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο εντόπισαν μια ορμόνη, γνωστή ως μητρική εγκεφαλική ορμόνη (MBH), η οποία φάνηκε να αυξάνει την οστική πυκνότητα, τη μάζα και την αντοχή των οστών σε πειράματα με αρσενικά και θηλυκά ποντίκια.

«Τα οστά που εξετάσαμε ήταν πολύ ισχυρότερα από το φυσιολογικό», ανέφερε ο βιολόγος βλαστοκυττάρων και συν-συγγραφέας της μελέτης Τόμας Αμπρόζι.

Παρότι οι περισσότερες από αυτές τις ανακαλύψεις έχουν μέχρι στιγμής δοκιμαστεί μόνο σε ζώα, τα ευρήματα θεωρούνται ιδιαίτερα ελπιδοφόρα για μελλοντικές θεραπείες που θα μπορούσαν όχι μόνο να επιβραδύνουν αλλά και να αναστρέψουν την απώλεια οστικής μάζας. Οι ερευνητές της μελέτης του 2025 εκτιμούν ότι τέτοιες προσεγγίσεις θα μπορούσαν στο μέλλον να ενισχύσουν ακόμη και υγιή οστά, προσφέροντας νέες δυνατότητες σε ασθενείς με οστεοπόρωση, ιδίως σε γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση.

Πηγή: Science Alert

www.ertnews.gr

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει πλέον διεισδύσει σχεδόν σε κάθε πτυχή του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026– από την ανάλυση δεδομένων, μέχρι την επιτήρηση των εγκαταστάσεων. Παρά την ευρεία της χρήση, η AI εξακολουθεί να αποτυγχάνει στο μοναδικό πραγματικά κρίσιμο ερώτημα: την πρόβλεψη νικητών και ηττημένων.

Μια ημέρα που μάλλον δεν είχε πολλές ειδήσεις, αθλητικογράφοι της εφημερίδας USA Today ζήτησαν από το εργαλείο ΑΙ της Microsoft, το Copilot, να προβλέψει τα σκορ των αγώνων της ημέρας. Εκείνη τημέρα υπήρχαν συνολικά τέσσερις ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις: Ισπανία–Πράσινο Ακρωτήριο, για την οποία το Copilot προέβλεψε νίκη με 3-0, Βέλγιο–Αίγυπτος με πρόβλεψη 2-1, Ουρουγουάη–Σαουδική Αραβία επίσης με 2-1, και Ιράν–Νέα Ζηλανδία, 1-0.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα, όλοι οι αγώνες έληξαν ισόπαλοι– αποτέλεσμα που το μοντέλο δεν είχε καν εξετάσει ως πιθανότητα. Στα παιχνίδια Βέλγιο–Αίγυπτος και Ουρουγουάη–Σαουδική Αραβία σημειώθηκε ισοπαλία 1-1, ενώ η αναμέτρηση Ιράν–Νέα Ζηλανδία έληξε 2-2. Η πιο εντυπωσιακή ανατροπή ήρθε στον αγώνα Ισπανίας–Πράσινου Ακρωτηρίου, όπου ο τερματοφύλακας Ζοσιμάρ «Βοζίνια» Ντίας κατάφερε να διατηρήσει το 0-0 απέναντι σε μια από τις ισχυρότερες ομάδες. Το Copilot προέβλεψε ότι η Ισπανία θα «σφυροκοπούσε» την άμυνα του Πράσινου Ακρωτηρίου, αποτυπώνοντας περισσότερο μια κυρίαρχη αφήγηση παρά μια πραγματικά τεκμηριωμένη προγνωστική εκτίμηση.

Ωστόσο, το εργαλείο της Microsoft δεν ήταν το μόνο που… «αστόχησε». Νωρίτερα μέσα στον μήνα, δημοσιογράφοι ζήτησαν από το ChatGPT να προβλέψει τον τελικό του NBA μεταξύ των New York Knicks και των San Antonio Spurs, με το μοντέλο να δίνει το προβάδισμα στους Spurs- πρόβλεψη που επίσης δεν επαληθεύτηκε.

Τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα εξακολουθούν να υστερούν σημαντικά στις αθλητικές προβλέψεις

Οι λάθος προβλέψεις ακολουθούν πρόσφατη μελέτη που δείχνει ότι μεγάλα γλωσσικά μοντέλα, όπως το ChatGPT και το Copilot, είναι ανεπαρκή στην πρόβλεψη αθλητικών αποτελεσμάτων ή ακόμη και στην αξιόπιστη ανάλυση αγώνων μετά τη διεξαγωγή τους. Σε δοκιμές πρόβλεψης μικρών χρονικών τμημάτων αγώνων, το καλύτερο μοντέλο πέτυχε ακρίβεια μόλις 43%, τη στιγμή που οι άνθρωποι έφτασαν το 58,9% και παρέμειναν πιο καλά «ευθυγραμμισμένοι» με τα αποτελέσματα.

Συνολικά, γίνεται σαφές ότι τα γλωσσικά μοντέλα εξακολουθούν να υστερούν σημαντικά στις αθλητικές προβλέψεις. Και ενώ αυτό είναι κακό νέο για όσους ελπίζουν σε εύκολα προγνωστικά στοιχήματα, είναι ακόμη χειρότερο για μια τεχνολογική βιομηχανία που έχει επενδύσει δισεκατομμύρια προσπαθώντας να μετατρέψει την AI σε μηχανές σύνθετης συλλογιστικής.

Πηγή: Futurism

www.ertnews.gr

Στο Ωδείο Αθηνών, δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο του Λυκείου του Αριστοτέλη, επιστρέφει σήμερα και αύριο το The Lyceum Project, ανοίγοντας έναν διάλογο που ξεκινά από τη φιλοσοφία, περνά από τη φύση και την προγονική σοφία και φτάνει μέχρι την Τεχνητή Νοημοσύνη, με θέμα «Αλληλένδετη Νοημοσύνη. Έμβια. Προγονική. Τεχνητή.»

Το πλούσιο πρόγραμμα της φετινής συνάντησης επιχειρεί να φέρει στο ίδιο πεδίο τρεις μορφές νοημοσύνης που συνήθως εξετάζονται χωριστά. Τη νοημοσύνη της ζωής και των οικοσυστημάτων, τη γνώση και τη σοφία που έχουν διαμορφώσει οι προηγούμενες γενιές μέσα από διαφορετικές φιλοσοφικές και πνευματικές παραδόσεις, και την Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία ήδη μετασχηματίζει τον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε, επικοινωνούμε, μαθαίνουμε και λαμβάνουμε αποφάσεις.

Το βασικό ερώτημα είναι πώς αυτές οι τρεις μορφές νοημοσύνης μπορούν να συνομιλήσουν μεταξύ τους, όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως εργαλεία κατανόησης και δράσης για το κοινό μέλλον. Σε μια εποχή οικολογικής κρίσης, τεχνολογικής επιτάχυνσης και κοινωνικής αβεβαιότητας, το The Lyceum Project θέτει στο επίκεντρο την ανάγκη να ξανασκεφτούμε τη σχέση ανθρώπου, φύσης και τεχνολογίας.

Στο πλαίσιο της διοργάνωσης θα υπάρξουν και θεσμικές παρεμβάσεις, μεταξύ των οποίων ο καταληκτικός χαιρετισμός του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο κλείσιμο του πρωινού μέρους του Σαββάτου. Κατά την έναρξη θα μεταφερθεί μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ενώ χαιρετισμό θα απευθύνει και ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρης Παπαστεργίου.

Από τη σοφία της φύσης στην ευθύνη της Τεχνητής Νοημοσύνης

Σήμερα, η πρώτη ημέρα της διοργάνωσης είναι αφιερωμένη στην έμβια νοημοσύνη. Η συζήτηση θα στραφεί γύρω από τη νοημοσύνη που συναντάμε στη φύση, στα οικοσυστήματα, στους ζωντανούς οργανισμούς και στις πολύπλοκες μορφές συνεργασίας και προσαρμογής που χαρακτηρίζουν τη ζωή. Από τα δίκτυα του ανθρώπινου εγκεφάλου μέχρι τη συμπεριφορά των φυτών, των ζώων και των οικοσυστημάτων, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται από την ανθρώπινη νοημοσύνη ως μοναδικό μέτρο προς μια ευρύτερη κατανόηση της ζωής ως πεδίου γνώσης και σχέσεων.

Το πρωί του Σαββάτου, το πρόγραμμα στρέφεται στην προγονική νοημοσύνη. Η αφετηρία είναι το Λύκειο του Αριστοτέλη, αλλά η συζήτηση δεν θα περιοριστεί στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Αντίθετα, θα ανοίξει σε διαφορετικές παραδόσεις, αυτόχθονες κουλτούρες, πνευματικές αναζητήσεις και τρόπους ζωής που έχουν αναδείξει την έννοια της αρμονίας με τη φύση και της καλής ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο, η προγονική σοφία δεν αντιμετωπίζεται ως νοσταλγική επιστροφή στο παρελθόν, αλλά ως πιθανός οδηγός για ηθικές επιλογές στο παρόν.

Το διήμερο θα ολοκληρωθεί με την Τεχνητή Νοημοσύνη και τις ευθύνες που συνοδεύουν την ανάπτυξη και τη χρήση της. Η συζήτηση θα επεκταθεί στο ερώτημα πώς η ΤΝ μπορεί να σχεδιαστεί με τρόπο βιώσιμο, συμπεριληπτικό και ωφέλιμο για τον άνθρωπο και τον πλανήτη. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο τι μπορεί να κάνει η τεχνολογία, αλλά ποιες αξίες, ποιες προτεραιότητες και ποια αντίληψη για τη ζωή θα την κατευθύνουν.

Το The Lyceum Project πραγματοποιείται στην αγγλική γλώσσα με ταυτόχρονη διερμηνεία στα ελληνικά. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό, με απαραίτητη προεγγραφή.

Η φετινή διοργάνωση εντάσσεται σε μια ευρύτερη συζήτηση για την ηθική και τη διακυβέρνηση της Τεχνητής Νοημοσύνης. Μετά την πρώτη έκδοση, που εισήγαγε ένα αριστοτελικό ηθικό πλαίσιο για την ΤΝ, και τη διοργάνωση του 2025, που επικεντρώθηκε στα παιδιά στην εποχή της ΤΝ, το The Lyceum Project διευρύνει φέτος το ερώτημα. Δεν ρωτά μόνο πώς θα ζήσουμε με την Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά πώς θα ξαναορίσουμε τη θέση μας μέσα σε ένα πλέγμα ζωής, μνήμης, τεχνολογίας και ευθύνης.

Η απάντηση, όπως υποδηλώνει και το θέμα διοργάνωσης, ίσως δεν βρίσκεται σε μία μόνο μορφή νοημοσύνης. Βρίσκεται στις συνδέσεις ανάμεσά τους.

www.ertnews.gr

Το περιβαλλοντικό κόστος που προκαλεί το 10% των ανθρώπων με τη μεγαλύτερη κατανάλωση παγκοσμίως ανέρχεται στα 5,7 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως – ποσό μεγαλύτερο από το ΑΕΠ κάθε χώρας του κόσμου, με εξαίρεση μόνο τις ΗΠΑ και την Κίνα, σύμφωνα με νέα μελέτη. Οι «υπερκαταναλωτές» αυτής της ομάδας συγκεντρώνονται κυρίως στον Παγκόσμιο Βορρά, περιλαμβάνοντας περισσότερο από το μισό του πληθυσμού των ΗΠΑ και το 40%-45% των κατοίκων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το συνολικό αυτό κόστος, το οποίο ένας από τους ερευνητές χαρακτήρισε «εξωφρενικό», ξεπερνά επίσης τα παγκόσμια χρηματοδοτικά κενά για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και της κρίσης βιοποικιλότητας, αναδεικνύοντας ότι οι οικονομικές προτεραιότητες εξακολουθούν να ευνοούν την εξάντληση των φυσικών συστημάτων που στηρίζουν τη ζωή στον πλανήτη.

Οι πιο καταστροφικές μορφές κατανάλωσης συνδέονταν με δύο βασικούς τομείς: τα τρόφιμα –ιδιαίτερα το κόκκινο κρέας, πρωταρχικός παράγοντας αποψίλωσης των δασών– και την ενέργεια, συμπεριλαμβανομένων των πτήσεων και της θέρμανσης και ψύξης των σπιτιών, που συνήθως βασίζονται στην καύση ορυκτών καυσίμων, όπως φυσικό αέριο, πετρέλαιο και άνθρακας.

Το κόστος της περιβαλλοντικής ζημιάς αγγίζει τα 5,7 τρισ. δολάρια ετησίως

Το ποσό των 5,7 τρισ. δολαρίων, που αναφέρεται σε μελέτη ερευνητών των πανεπιστημίων της Οξφόρδης και του Λέιντεν, υπολογίστηκε με βάση εκτιμήσεις για τις οικονομικές επιπτώσεις της κλιματικής απορρύθμισης, της απώλειας βιοποικιλότητας, της ρύπανσης από θρεπτικά συστατικά και της χρήσης γλυκού νερού. Η μελέτη διαπίστωσε ότι το μέσο ετήσιο περιβαλλοντικό κόστος για ένα άτομο που ανήκει στο παγκόσμιο ανώτερο 10% κυμαίνεται από 2.300 έως 7.500 δολάρια. Για όσους βρίσκονται στις ΗΠΑ, το ποσό αυξάνεται σε 19.000 έως 63.000 δολάρια ετησίως. Παράλληλα, τα νοικοκυριά υψηλής κατανάλωσης στις αναδυόμενες οικονομίες καλύπτουν γρήγορα τη διαφορά. Σύμφωνα με την έκθεση, το μέσο περιβαλλοντικό κόστος του ανώτερου 10% στην Κίνα έχει πλέον ξεπεράσει εκείνο του αντίστοιχου 10% στη Γερμανία.

Η απώλεια βιοποικιλότητας αντιπροσώπευε το μεγαλύτερο μερίδιο των παγκόσμιων ζημιών, αποτελώντας το 47-56% του συνόλου. Η κλιματική κρίση ευθυνόταν για ένα επιπλέον 36%-45%. Οι συγγραφείς της μελέτης υποστηρίζουν ότι τα ευρήματα ενισχύουν την ανάγκη αντιμετώπισης των κρίσεων της βιοποικιλότητας και του κλίματος ως αλληλένδετων προβλημάτων και όχι ως ξεχωριστών πολιτικών προκλήσεων.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Communications Sustainability», επισημαίνει ότι το πραγματικό περιβαλλοντικό κόστος αυτής της ομάδας είναι πιθανότατα ακόμη υψηλότερο. Οι υπολογισμοί καλύπτουν μόνο τέσσερα από τα εννέα «πλανητικά όρια» και αφορούν αποκλειστικά την άμεση κατανάλωση, εξαιρώντας τις πιθανώς μεγαλύτερες επιπτώσεις των επενδύσεων.

«Αν μη τι άλλο, αυτά τα νούμερα είναι συντηρητικά. Ο λογαριασμός δεν περιλαμβάνει τις εκπομπές που συνδέονται με τις επενδύσεις των πλούσιων ανθρώπων», εξηγεί ο Πολ Μπέρενς, καθηγητής στο Oxford Martin School και συν-συγγραφέας της μελέτης.

«Έρευνες έχουν δείξει ότι μεγάλο μέρος του αποτυπώματος άνθρακα ενός πλούσιου ατόμου προέρχεται από όσα κατέχει και όχι από τον τρόπο ζωής του – δηλαδή από μετοχές, ομόλογα και άλλα περιουσιακά στοιχεία», συνέχισε.

Πώς θα μπορούσαν να μειωθούν οι εκπομπές

Σύμφωνα με μελέτη της Greenpeace που δημοσιεύθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, τα περιουσιακά στοιχεία που κατέχει το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού- τα οποία συχνά επενδύονται σε εταιρείες με υψηλό αποτύπωμα άμθρακα- αντιστοιχούν περίπου στο ένα τέταρτο των παγκόσμιων εκπομπών και ευθύνονται για σχεδόν 1 τρισ. δολάρια ετησίως σε κλιματικές ζημιές. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να εστιάσουν στις ομάδες με το υψηλότερο επίπεδο κατανάλωσης επιβάλλοντας φόρους στα αγαθά πολυτελείας, στον πλούτο και στις εκπομπές άνθρακα, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα περιβαλλοντικά και δημοσιονομικά οφέλη. Τα έσοδα αυτά θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν τη βιώσιμη μετάβαση και τη μείωση των ανισοτήτων.

«Το μέγεθος αυτού του περιβαλλοντικού λογαριασμού δείχνει τα πιθανά έσοδα που θα μπορούσαν να προκύψουν αν εφαρμοζόταν η αρχή “ο ρυπαίνων πληρώνει” στις ομάδες υψηλής κατανάλωσης», αναφέρουν οι συγγραφείς.

«Το ανώτερο 10% είναι σημαντικό όχι μόνο επειδή προκαλεί τη μεγαλύτερη ζημιά, αλλά και επειδή διαθέτει τη μεγαλύτερη δυνατότητα να τη μειώσει», τονίζει ο Μπέρενς.

«Συχνά έχει δυσανάλογα μεγάλη επιρροή, όχι μόνο ως καταναλωτής αλλά και ως επενδυτής, εργοδότης, διαμορφωτής τάσεων και παράγοντας που επηρεάζει τις αγορές. Η δυνατότητά του να μειώσει τις εκπομπές είναι ακόμη μεγαλύτερη από το μερίδιό του σε αυτές. Οι άνθρωποι που ανήκουν στο ανώτερο 10% πρέπει να δείξουν μεγαλύτερο θάρρος και αποφασιστικότητα, ώστε να διασφαλίσουμε ένα μέλλον στο οποίο θα μπορούμε πραγματικά να ευημερούμε», καταλήγει ο Μπέρενς.

Διαβάστε επίσης: UNICEF: Σχεδόν 1 δισ. παιδιά εκτεθειμένα σε τουλάχιστον τρεις τύπους κλιματικών κινδύνων

Πηγή: Guardian

www.ertnews.gr