Η Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν επέστρεψε για λίγο στο επίκεντρο όχι με αφορμή μια ακόμη πρεμιέρα, αλλά με μια ειδική παγκόσμια συνέντευξη Τύπου της Άν Χαθαγουέι, στην οποία συμμετείχε και το EPTnews.
Η χρονική στιγμή δεν ήταν τυχαία. Η ηθοποιός βρίσκεται πλέον στις τελευταίες εβδομάδες της τρίτης εγκυμοσύνης της, ύστερα από μια εξαιρετικά πυκνή χρονιά κινηματογραφικών κυκλοφοριών και διαδοχικών press tours, καθώς μόνο μέσα στο 2026 εμφανίστηκε σε πέντε ταινίες. Ο κύκλος της δημόσιας προώθησης αναπόφευκτα πλησιάζει σε μια προσωρινή παύση, λίγο πριν η προσωπική της καθημερινότητα αλλάξει ξανά.
Και ίσως γι’ αυτό η συγκεκριμένη συζήτηση είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον από μια συνηθισμένη συνέντευξη για μια μεγάλη χολιγουντιανή παραγωγή. Η Χαθαγουέι δεν περιορίστηκε σε περιγραφές γυρισμάτων ή στην αναμενόμενη αποθέωση του Κρίστοφερ Νόλαν, μίλησε για την αρχαία ελληνική σκέψη, για τις λέξεις που χρησιμοποιούσε για να πλησιάσει την Πηνελόπη, για το βάρος τριών χιλιάδων ετών πολιτισμικής μνήμης, για το θέατρο, για το τι σημαίνει να βρίσκεσαι σε ένα πραγματικό ensemble, για τις στιγμές όπου ένας ηθοποιός δεν μπορεί πια να «φτάσει» στο συναίσθημά του, αλλά και για το πώς προσπάθησε να συνδυάσει μέσα σε λίγους μήνες τόσους διαφορετικούς ρόλους χωρίς να έχει καν τον χρόνο να τους αποχαιρετήσει.
«Έπρεπε να περάσω πάνω από εκατοντάδες χρόνια Ιστορίας»
Για την ελληνική πλευρά της συζήτησης, το πιο ενδιαφέρον σημείο ήταν ο τρόπος με τον οποίο η Χαθαγουέι περιέγραψε τις πρώτες ημέρες της ως Πηνελόπη. Ο ρόλος, όπως εξήγησε, δεν της δημιούργησε πρόβλημα επειδή δεν μπορούσε να κατανοήσει τη γυναίκα πίσω από τον μύθο. Το αντίθετο. Το δύσκολο ήταν να αφαιρέσει από τη σκέψη της όλη τη γνώση που κουβαλά ένας σύγχρονος άνθρωπος. «Τις πρώτες μέρες υπήρξε μια περίοδος προσαρμογής», θυμήθηκε. «Νομίζω ότι μετά την τρίτη ημέρα πήγα στον Chris και του είπα: “Συγγνώμη. Νιώθω ότι οι μεταβάσεις μου μέσα στη σκηνή είναι λίγο απορυθμισμένες, γιατί στο μυαλό μου, κάθε φορά που περνάω από τη μία σκέψη της Πηνελόπης στην επόμενη, αισθάνομαι ότι πρέπει να πηδήξω πάνω από εκατοντάδες χρόνια Ιστορίας”».
Η πρόκληση, κατά την ίδια, ήταν να σκεφτεί έναν άνθρωπο ο οποίος δεν είχε ακόμη πρόσβαση σε όσα σήμερα θεωρούμε σχεδόν αυτονόητα. «Πρέπει να απορροφήσεις όλη αυτή την Ιστορία. Να καταλάβεις τις επιρροές που τη διαμόρφωσαν και έπειτα όλα όσα συνέβησαν στον κόσμο αργότερα: την εξέλιξη της σκέψης, της ηθικής, της θρησκείας, του πολιτισμού. Όλα αυτά στα οποία εγώ έχω πρόσβαση, ενώ εκείνη δεν είχε». Κι όμως, πίσω από την απόσταση των αιώνων, βρήκε μια γυναίκα την οποία χαρακτήρισε «οικουμενική», «συναρπαστική» και «στοιχειώδη».
Για να πλησιάσει περισσότερο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, δεν επέλεξε μόνο λογοτεχνικές αναγνώσεις της Οδύσσειας. Αναζήτησε και μελέτες που της επέτρεπαν να σκεφτεί την ελληνική γλώσσα και τις μεταγενέστερες μεταμορφώσεις των εννοιών της. «Βρήκα έναν μελετητή της Βίβλου που είχε γράψει ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο γύρω από την Προς Εβραίους Επιστολή και τη σχέση της με τα αρχαία ελληνικά. Με βοήθησε να καταλάβω τον αρχαίο ελληνικό κόσμο και τον τρόπο με τον οποίο αργότερα μετασχηματίστηκε μέσα από την ιουδαιοχριστιανική ηθική, που είναι τόσο σημαντικό μέρος του κόσμου στον οποίο μεγάλωσα».
Το πιο γοητευτικό όμως ήταν ότι κράτησε από αυτή την έρευνα συγκεκριμένες ελληνικές λέξεις, σχεδόν ως υποκριτικά κλειδιά. «Μερικές φορές βρίσκεις κάποιες λέξεις που γίνονται η είσοδός σου στον χαρακτήρα. Για μένα υπήρχαν λέξεις όπως “αρχηγός” και “κακία”. Θυμάμαι να βρίσκομαι πίσω από το παραπέτασμα, να κοιτάζω όλους τους μνηστήρες και να σκέφτομαι απλώς: “Κακία”. Τέτοια πράγματα σε βοηθούν».
Η Πηνελόπη δεν είναι απλώς η γυναίκα που περιμένει
Για τη Χαθαγουέι, η μεγαλύτερη παγίδα θα ήταν να περιοριστεί η Πηνελόπη στις δύο αρετές με τις οποίες ταυτίστηκε επί αιώνες: την υπομονή και την πίστη. Δεν προσπάθησε, όπως ξεκαθάρισε, να «διορθώσει» τον Όμηρο με σύγχρονους όρους ούτε να αποδείξει κάτι για τον χαρακτήρα. Εκείνο που διέκρινε στο σενάριο του Νόλαν ήταν μια γυναίκα η οποία έχει ήδη περάσει είκοσι χρόνια μέσα σε μια κατάσταση απώλειας χωρίς οριστική απώλεια, πένθους χωρίς δικαίωμα στο πένθος και εξουσίας που δεν μπορεί να εκδηλωθεί ανοιχτά. «Η Πηνελόπη είναι ίση με τον Οδυσσέα ως προς τη στρατηγική και την πανουργία», είπε. «Σκέφτηκα πολύ τις μάσκες, τα πράγματα που της επιτρέπουν να επιβιώνει με ασφάλεια. Τι σημαίνει να είσαι η βασίλισσα ενός βασιλείου όταν ο βασιλιάς απουσιάζει; Τι σημαίνει να είσαι μητέρα ενός γιου που βρίσκεται συνεχώς σε κίνδυνο;». Η υπομονή της, λοιπόν, δεν είναι απλώς αρετή. «Η μάσκα της είναι μέρος της πανοπλίας της. Και η υπομονή, η πίστη της, όσο αυθεντικές κι αν είναι, είναι ταυτόχρονα και όπλα».
Η ίδια σκέψη καθόρισε και τη σχέση της με τον Οδυσσέα του Ματ Ντέιμον. Η Χαθαγουέι επιμένει ότι δεν θέλησαν να παρουσιάσουν απλώς ένα αρχαίο βασιλικό ζευγάρι, αλλά δύο ανθρώπους που έχουν επίγνωση του πόσο σπάνια είναι η σχέση τους. «Είναι αδελφές ψυχές και ξέρουν πόσο τυχεροί είναι, γιατί γνωρίζουν ότι ζουν σε μια εποχή όπου οι γάμοι γίνονται κυρίως για πολιτική σκοπιμότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι εκείνη την εποχή δεν παντρεύονται από αγάπη. Κι αυτοί οι δύο είναι τρελοί ο ένας για τον άλλο. Αγαπιούνται, σέβονται ο ένας τον άλλο, δεν χορταίνουν ο ένας τον άλλο». Η Χαθαγουέι μάλιστα βρήκε ένα απροσδόκητα σύγχρονο ισοδύναμο για το ζευγάρι: «Τους φανταζόμουν σαν δύο ανθρώπους που αγαπούν τις μοτοσικλέτες. Η Πηνελόπη μπορεί εκατό τοις εκατό να οδηγήσει μόνη της τη μηχανή της, αλλά λατρεύει να ταξιδεύει μαζί με τον Οδυσσέα».
Τα “χρώματα” μιας γυναίκας που αρνείται να πενθήσει
Μία από τις ωραιότερες προσωπικές παρατηρήσεις της αφορούσε τα κοστούμια της Πηνελόπης. Στην αρχή, η επιλογή των έντονων χρωμάτων τής φαινόταν σχεδόν παράδοξη. Γιατί μια γυναίκα που ζει τόσα χρόνια με τον φόβο της απώλειας να φορά λαμπερά χρώματα και περίτεχνα χτενίσματα; Η απάντηση ήρθε σε μια σκηνή αναδρομής, όταν είδε ξανά την Πηνελόπη και τον Οδυσσέα μαζί, μέσα στην ευτυχία της αυλής τους. «Κάποια στιγμή γύρισα στον Matt, του έπιασα το χέρι και του είπα: “Θεέ μου, Matt, φοράει χρώμα. Γιατί δεν πενθεί. Εκείνος δεν είναι νεκρός”». Και τότε κατάλαβε και τα καθημερινά τελετουργικά της βασίλισσας. «Ντύνεται και φτιάχνει τα μαλλιά της κάθε μέρα γιατί σήμερα μπορεί να είναι η μέρα που θα επιστρέψει. Αυτό υπήρχε μέσα στον χαρακτήρα σε όλη την ταινία και απλώς μέχρι τότε δεν μπορούσα να το εκφράσω. Όταν το κατάλαβα, ήθελα να κλάψω».
Η μυθολογία ως κάτι «γραμμένο στο DNA μας»
Η σχέση της Χαθαγουέι με την ελληνική μυθολογία δεν γεννήθηκε με την πρόταση του Κρίστοφερ Νόλαν. Όπως είπε, η μυθολογία υπήρχε στη φαντασία της από πολύ μικρή ηλικία, χωρίς ποτέ να πιστεύει ότι θα μπορούσε κάποτε να τη συναντήσει επαγγελματικά με τέτοιο τρόπο. «Υπάρχει κάτι εθιστικό στη μυθολογία. Υπάρχει κάτι τόσο ισχυρό σε αυτές τις ιστορίες. Είναι από τις πρώτες ιστορίες που δημιούργησε το είδος μας και έχουν επιβιώσει τόσο πολύ. Άρα υπάρχει κάτι μέσα στο DNA τους που απλώς λειτουργεί».
Η συμμετοχή της στην Οδύσσεια δεν ήταν, όπως είπε, ούτε όνειρο ούτε καν ευχή, γιατί ποτέ δεν είχε σκεφτεί ότι ήταν κάτι που μπορούσε να της συμβεί. «Ήταν απλώς κάτι που αγαπούσε το μυαλό μου. Κάτι που αγαπούσε η φαντασία μου. Χόρευα με αυτές τις ιστορίες όλη μου τη ζωή. Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα μπορούσα να ενώσω αυτό το πάθος με τη δουλειά μου ως ηθοποιός, και μάλιστα μέσα από το όραμα του Chris Nolan».
Τρεις δεκαετίες ζωής με τον Νόλαν
Η Οδύσσεια είναι η τρίτη συνεργασία της Χαθαγουέι με τον Κρίστοφερ Νόλαν, μετά τα The Dark Knight Rises και Interstellar. Η ίδια όμως δεν βλέπει τις τρεις ταινίες απλώς ως τρεις επαγγελματικές συναντήσεις. «Έχω δουλέψει μαζί του σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες της ζωής μου. Στο The Dark Knight Rises ήμουν στα είκοσί μου, στο Interstellar στα τριάντα μου, και τώρα με την Οδύσσεια είμαι στα σαράντα μου».
Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για εκείνη σήμερα, όταν η καριέρα και η οικογένεια συνυπάρχουν πολύ πιο έντονα στη ζωή της. «Τώρα είμαι ένας άνθρωπος που έχει και καριέρα και οικογένεια, και έτσι ακριβώς ήταν εκείνος σε όλο το διάστημα που τον γνωρίζω. Οπότε εμπνέομαι ακόμη περισσότερο από τον τρόπο με τον οποίο ο Chris και η Emma εναρμονίζουν τη φιλοδοξία τους με τη ζωή τους».
Ο Νόλαν για εκείνη έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα: μπορεί να λύσει ένα σύνθετο υποκριτικό πρόβλημα σε λίγες μόνο φράσεις. Η Χαθαγουέι έμαθε από νωρίς, όπως είπε, «να μην του πηγαίνει εύκολους κόμπους». «Οτιδήποτε μπορείς να λύσεις μόνη σου, μην τον ενοχλείς με αυτό. Περίμενε μέχρι να υπάρξει πραγματικά ένας κόμπος που δεν μπορείς να λύσεις. Προσπάθησε για εβδομάδες. Και τότε πηγαίνεις σε εκείνον και συνήθως μέσα σε λιγότερες από τρεις προτάσεις στο κάνει εντελώς καθαρό».
Όταν η ηθοποιός «έπεσε στην τρύπα»
Στην ίδια συνέντευξη, ωστόσο, μίλησε και για μια λιγότερο ορατή πλευρά της υποκριτικής.
Κατά τη διάρκεια της μεγάλης συναισθηματικής σκηνής επανένωσης της Πηνελόπης με τον Οδυσσέα, έφτασε σε ένα σημείο όπου δεν μπορούσε πλέον να έχει πρόσβαση στο συναίσθημά της. «Υπάρχει κάτι που οι ηθοποιοί αποκαλούμε “να πέσεις στην τρύπα”. Μερικές φορές βρίσκεσαι για τόσο πολύ μέσα σε μια έντονα συναισθηματική σκηνή, ώστε είναι σαν το νευρικό σου σύστημα να γυρίζει ανάποδα. Σχεδόν αποσυνδέεσαι. Δεν μπορείς να φτάσεις πια στα συναισθήματά σου. Δεν μπορείς να αναπνεύσεις. Είναι μια πραγματική σωματική αντίδραση».
Εκεί, όπως είπε, η πολυετής σχέση εμπιστοσύνης με τον Νόλαν έκανε τη διαφορά. «Πήγα και του είπα τι μου συνέβαινε. Το είπα και στον Matt. Και ο Chris, αυτός ο σκηνοθέτης που μπορεί να σκηνοθετεί στόλους πλοίων, να μετακινεί βουνά και να λυγίζει το μυαλό μας, απλώς κάθισε δίπλα μου σαν φίλος. Με έκανε να γελάσω. Με βοήθησε να ξαναβρώ την αναπνοή μου».
Για εκείνη, η στιγμή αυτή λέει περισσότερα για τον Νόλαν από οποιαδήποτε τεχνική συζήτηση γύρω από το IMAX: «Με εκπλήσσει πάντα που ένας άνθρωπος με τόση δύναμη μπορεί να είναι ταυτόχρονα τόσο ήπιος».
Πέντε ταινίες, διαφορετικές ζωές και ελάχιστος χρόνος για αποχαιρετισμούς
Το 2026 ήταν μια ακραία παραγωγική χρονιά για τη Χαθαγουέι. Πέντε κινηματογραφικές κυκλοφορίες, ανάμεσά τους η Οδύσσεια, το Ο Διάβολος Φοράει Πράντα 2, το Mother Mary, το Το Τέλος της Οδού Όουκ και το Το Ημερολόγιο της Verity, την έφεραν σε μια σχεδόν αδιάκοπη μετάβαση από χαρακτήρα σε χαρακτήρα και από press tour σε press tour.
Όταν ρωτήθηκε αν αποχαιρετά έναν ρόλο πριν προχωρήσει στον επόμενο, η απάντησή της είχε κάτι χαρακτηριστικά ανθρώπινο. «Δεν υπήρχε χρόνος για κάποια διαδικασία. Απλώς λες: “Ευχαριστώ. Χαίρομαι πολύ που περάσαμε αυτόν τον χρόνο μαζί”».
Και στη συνέχεια προσπάθησε, όπως είπε χαριτολογώντας, να πείσει τον εαυτό της ότι μπορεί να γίνει ένας από τους ανθρώπους που έχουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα υπό έλεγχο. «Υπάρχουν οργανωμένοι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλά πράγματα να κάνουν. Απλώς έπρεπε να πω στον εαυτό μου ότι αυτή τη στιγμή θα πρέπει να είμαι κι εγώ ένας από αυτούς».
Η φράση αποκτά διαφορετική σημασία σήμερα, καθώς η ίδια βρίσκεται στην τρίτη εγκυμοσύνη της και έχει ήδη μιλήσει δημόσια για το πόσο θέλει να απολαύσει τις τελευταίες εβδομάδες με την οικογένειά της όπως είναι σήμερα, πριν η άφιξη του νέου μωρού αλλάξει ξανά τις ισορροπίες.
Από την «Οδύσσεια» στο θέατρο: «Δεν υπήρχε ιεραρχία»
Η Χαθαγουέι επέστρεψε αρκετές φορές στη διάρκεια της συζήτησης στο θέατρο, όχι ως απλή αναφορά στο βιογραφικό της, αλλά ως έναν τρόπο να εξηγήσει τι ήταν αυτό που έκανε την Οδύσσεια τόσο ιδιαίτερη εμπειρία.
Μιλώντας για τα γυρίσματα στο Stage 23 της Sony, για το σύνολο των ηθοποιών και για την αίσθηση ότι όλοι ήταν παρόντες ακόμη και όταν δεν βρίσκονταν μπροστά στην κάμερα, συνέδεσε την κινηματογραφική διαδικασία με την εμπειρία του θεατρικού ensemble: «Ήταν μια απόλυτα βιωματική εμπειρία. Ήταν θέατρο, αλλά ήταν και κινηματογράφος, γιατί ένα θεατρικό έργο δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ακριβώς έτσι. Έχοντας όμως κάνει θέατρο, αυτό βοήθησε πάρα πολύ την εμπειρία, γιατί πραγματικά ήμασταν ένα ensemble μέσα σε αυτόν τον χώρο. Δεν υπήρχε ιεραρχία. […] Θυμάμαι το Rachel Getting Married, όταν σχεδόν ποτέ δεν κάναμε πρόβα. Μπαίναμε στη σκηνή και παίζαμε όλοι ταυτόχρονα. Το κοντινό του άλλου ήταν την ίδια στιγμή και το δικό σου κοντινό. Και πάλι δεν υπήρχε ιεραρχία, δεν υπήρχε κτητικότητα. Υπήρχε μόνο γενναιοδωρία μεταξύ μας. […] Για χρόνια πίστευα ότι εκείνη η εμπειρία, όταν ήμουν 24 ετών, θα έμενε το καλλιτεχνικό υψηλότερο σημείο της καριέρας μου. Και μετά ήρθε η Οδύσσεια. Τώρα έχω δύο εμπειρίες που φτάνουν σε αυτό το ύψος».
Ίσως αυτή η θεατρική έννοια του συνόλου να εξηγεί και γιατί η Χαθαγουέι μίλησε τόσο θερμά για τον Ματ Ντέιμον.
Δεν έμεινε μόνο στην ερμηνεία του Οδυσσέα. Μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο η συμπεριφορά ενός πρωταγωνιστή μπορεί να καθορίζει ολόκληρο το κλίμα μιας παραγωγής. «Ήταν σχεδόν σε κάθε σκηνή. Και όταν δεν ήταν μπροστά στην κάμερα, έκανε πρόβες μαχών και stunts. Έτρεχε πάνω και κάτω σε βουνά, φορούσε βαριές πανοπλίες, έμπαινε στο νερό, σκαρφάλωνε σε πλοία, έχανε το μυαλό του, ούρλιαζε στις Σειρήνες. Και το έκανε μήνα μετά τον μήνα, σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν είχε ούτε μία κακή μέρα».
Και κατέληξε σε μια από τις πιο προσωπικές φράσεις της συνέντευξης: «Δεν νομίζω ότι είμαι ο ίδιος άνθρωπος μετά τη συνεργασία μου μαζί του. Νομίζω ότι έχω αλλάξει προς το καλύτερο».
Μια Πηνελόπη που δεν ζητά συγγνώμη
Ίσως τελικά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην Πηνελόπη της Χαθαγουέι να βρίσκεται σε κάτι που δεν αφορά ούτε τα κοστούμια, ούτε την αρχαιολογική ακρίβεια, ούτε καν τη μυθολογία.
Αφορά την ηλικία της ίδιας της ηθοποιού. «Δεν θέλω να προτρέχω, αλλά νομίζω ότι μπαίνω σε ένα νέο κεφάλαιο», είπε.
Στην Πηνελόπη ανακάλυψε μια γυναίκα που δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογείται για την παρουσία της. «Μου άρεσε που βρίσκομαι σε μια ηλικία όπου μπορώ να παίξω έναν χαρακτήρα που βρίσκεται στη δική του διαδρομή και εστιάζει στο πώς αισθάνεται, χωρίς να προσπαθεί συνέχεια να κάνει τα πράγματα ευκολότερα για όλους τους άλλους».
Σε μια χρονιά γεμάτη ταινίες, διαφορετικούς χαρακτήρες και συνεχείς μετακινήσεις, και σε μια περίοδο όπου η ίδια ετοιμάζεται να αφήσει προσωρινά πίσω τον θόρυβο της προώθησης για μια πολύ διαφορετική προσωπική μετάβαση, η φράση ακούστηκε σχεδόν σαν σχόλιο και για την ίδια. Η Πηνελόπη περιμένει είκοσι χρόνια τον Οδυσσέα, αλλά η Άν Χαθαγουέι δεν την αντιμετωπίζει ως γυναίκα ακινητοποιημένη από την αναμονή. Την αντιμετωπίζει ως κάποιον που επιβιώνει, σκέφτεται, στρατηγεί, μεγαλώνει ένα παιδί, κρατά ένα βασίλειο όρθιο και διατηρεί, κάτω από τη δημόσια μάσκα της, έναν ολόκληρο κόσμο πάθους.
Ίσως γι’ αυτό, ανάμεσα στις τεράστιες κάμερες IMAX, στους στόλους του Νόλαν και στη μεγαλύτερη κλίμακα μιας κινηματογραφικής Οδύσσειας, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εικόνες που έδωσε η Χαθαγουέι στη συνέντευξη Τύπου παραμένει εξαιρετικά απλή: μια γυναίκα πίσω από ένα παραπέτασμα, να κοιτάζει τους μνηστήρες και να επαναλαμβάνει από μέσα της μία αρχαία ελληνική λέξη. «Κακία».
www.ertnews.gr
Ακολουθήστε το myvolos.net στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
