της Μαρίας Σπανού
Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, στη χώρα μας γράφoνται μαύρες σελίδες στην νεότερη ιστορία της από τεράστιες ανθρώπινες απώλειες και ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή. Έτσι και φέτος, η χώρα και πάλι σε πύρινο κλοιό: ανεξέλεγκτες πυρκαγιές πολιορκούν περιοχές, που έχουν κηρυχτεί σε κατάσταση συναγερμού. Πάνω από 70 πύρινα μέτωπα μαίνονται με τα σημαντικότερα σε Βοιωτία, Αργολίδα, Άρτα, Κρήτη αλλά και αλλού, με τον καπνό να πνίγει τον ουρανό της Ελλάδας, να διασχίζει την Μεσόγειο και να φτάνει ως τις ακτές της Βόρειας Αφρικής. Σπαρακτικές σκηνές παντού. Κραυγές τρόμου και αγωνίας. Εκκενώσεις οικισμών, απεγκλωβισμοί και αποκαρδιωτικές εικόνες καταστροφής. Απίστευτη μάχη όσων επιχειρούν τα τελευταία μερόνυχτα και …προσμονή για την εξ’ ουρανού σωτηρία.
Η συνολική εικόνα των καταστροφών θα αποτυπωθεί τις επόμενες ημέρες, όταν θα ολοκληρωθεί η καταγραφή. Το σίγουρο είναι πως το πλήγμα στον τόπο είναι τεράστιο και οι επιπτώσεις του θα μας συνοδεύουν για χρόνια. Τουλάχιστον ας μη θρηνήσουμε και άλλους ανθρώπους.
Και καθώς συντετριμμένοι θρηνούμε για το άδικο, ο φόβος για το απροσδόκητο μας στοιχειώνει κι αυτό το καλοκαίρι… Πως ν’ απαντήσεις στο ότι μέσα σε λίγη ώρα οι γαλαζοπράσινοι και φιλόξενοι αυτοί τόποι, όλο ζωή, μετατράπηκαν σε ρημαγμένους; Πως βάφηκαν με τόσο μαύρο; Πως ν’ αντέξουμε τόση πίκρα μεσούντος του καλοκαιριού;
Τι να ήξερε άραγε ο μεγάλος δημιουργός Μάνος Ελευθερίου όταν έγραφε εκείνο το ποίημα «Ρημαγμένοι κήποι: Το σπίτι γέμισε με λύπη και με σταχτί πικρό καπνό…». Ήταν στις 11 Μαρτίου του 1963 (παραμονή των γενεθλίων του), όταν ο Σύλλογος Φίλων Ελληνικής Μουσικής (Σ.Φ.Ε.Μ.) διοργάνωσε στο «Ακροπόλ» την πρώτη του συναυλία, η οποία ήταν συγχρόνως και η πρώτη κοινή συναυλία του Χρήστου Λεοντή και του Μάνου Λοΐζου. Εκεί ακούστηκε από την Έφη Παναγιώτου, το πρώτο αυτό τραγούδι του Μάνου Ελευθερίου – κι ένα από τα πρώτα του Λεοντή «Το σπίτι γέμισε με λύπη και με σταχτί πικρό καπνό». Ας μην ξεχνούμε ότι πάντα η Ποίηση συναντιέται και συνδιαλέγεται με τον Φόβο που προκύπτει από την κάθε λογής τραγωδία από καταβολής κόσμου. Πανάρχαιοι και οι δύο, συμπορεύονται στο χρόνο, ο Φόβος ως έμφυτο συναίσθημα που υπακούει στο αρχέγονο αίσθημα της αυτοσυντήρησης, η δε Ποίηση ως παρηγορητική του διέξοδος.
Εξήντα τρία χρόνια μετά, πόσο τραγικά επίκαιρο ακούγεται το τραγούδι αυτό του ποιητή, αποτυπώνοντας τόσο καημό μαζί τόση ευαισθησία, που εκείνος -αείμνηστος πια- εξέφραζε στο πρωτοφανέρωμά του. Το γιγάντιο έργο του σε στίχους, όπως τα «παραπονεμένα λόγια» του Μάνου Ελευθερίου, δεν έμειναν στο συρτάρι για ολίγους, αλλά ευτυχώς τραγουδήθηκαν. Και τραγούδησαν τη δική μας ζωή, που τελευταία, «σ’ αυτό το δύσκολο καιρό» (επίσης δικό του) μας στοιχειώνει η ανελέητη περιβαλλοντική καταστροφή.
Ακολουθήστε το myvolos.net στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
